Visca Barça!!

20 χρόνια Champions League

Για όσους δεν το ξέρετε, αυτή είναι η 20ή σαιζόν του Champions League (ξεκίνησε πειραματικά με 2 ομίλους το φθινόπωρο του 1991). Μετά το βίντεο με τις αποκρούσεις, που σημείωσε τεράστια επιτυχία), το νέο μας πόνημα αφορά σ'αυτά τα 20 χρόνια της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης και σηματοδοτεί και την αρχή σε μια σειρά αφιερωμάτων που θα ολοκληρωθούν λίγο πριν το μεγάλο τελικό της 28ης Μαΐου.

Champions League 20 years

ΥΓ: Χρόνια Πολλά Μεγάλε

Κλάψτε, κλάψτε, κλάψτε, κλάψτε και πλαντάξτε!

Γειά σας αγαπημένοι μας φίλοι. Η διάθεσή μας είναι ανεβασμένη και για αυτό θα κάνουμε ένα μακροσκελές ποστ καζούρας να το πω; Χαβαλέ; Ανασκόπησης των 4 classico; Κάτι τέτοιο.

Αρχίζουμε με ένα μικρό Intro. 

Λίγο ξύλο ακόμα

Έλα εδωωωώ!

Εδώ ένα βίντεο με φάσεις που δυστυχώς τα καμάρια μας δεν πετύχαιναν τους Blaugrana.

 

Εδώ βλέπουμε μια περίπτωση 11 vs 11

Εδώ βλέπουμε όλα τα γκολ των 4 παιχνιδιών

Εδώ γελάμε με το κλάμα

(να βγει ο Δούρος στο τηλέφωνο)

Εδώ μιλάει η εικόνα

Εδώ μιλάει ο αστείος

 

L'equipe: Η Barça αγάπη και ευγένεια

Gazeta dello Sport: Ο Guardiola δίνει κι άλλο μάθημα στην Μαδρίτη

Mirror: Loser Ronaldo

La republica: To ποδόσφαιρο της Barça είναι ένας ύμνος στην δόξα

Bild: Κυνήγι του Messi αλλά η Barça είναι στον τελικό

 

Εμείς δεν μιλάμε πολύ φίλοι μας, τι να πούμε. Άλλωστε τα έχετε διαβάσει όλα, είμαστε σίγουροι.

Σε λίγες λέξεις πάντως μπορούμε να περιορίσουμε μια ανασκόπηση. Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ πέρασε άνετα στον τελικό τον σοβαρό, έχασε στα ίσα το κυπελλάκι, έχασε απο βλακείες την νίκη σε αδιάφορο ματσάκι στο πρωτάθλημα. Μια άλλη ομάδα περιορισμένων δυνατοτήτων, πήρε 2 ισοπαλίες καλές, πήρε το κυπελλάκι στην παράταση στα ίσα, ξεβρακώθηκε στην έδρα της στο άλλο ματς. Έριξε πολύ ξύλο, έκανε πολύ λίγες φάσεις, φώναξε για την διαιτησία, αυτά. Καλό καλοκαίρι τους ευχόμαστε, καλά μπάνια, ηρεμία, ξεκούραση, και τον Φθινόπωρο θα είμαστε πάλι παρεούλα.

Εμείς έχουμε δουλίτσες.

YΓ  Διονυσάκη πατώνεις;

ΥΓ2 Όποιος βγάζει πολλή γλώσσα...

ΥΓ3 Χαβαλέ κάνουμε φίλοι της Μαδρίτης, καζουρίτσα, συνηθίστε το, αλλά λογικά το έχετε συνηθίσει

ΥΓ4 Διονυσάκη πατώνεις;

ΥΓ5 Γεια σου ρε Μου! Εμείς τα λέγαμε και πέρυσι όμως

ΥΓ6 Σοβαρά τώρα. Μέχρι και τον τελικό της 28ης Μαΐου θα ακολουθήσουν αφιερώματα για τον Champions League, για όλους τους τελικούς, με αποκορύφωμα ένα βίντεο έκπληξη. 

ΥΓ7 Επίσης σοβαρά. Διονυσάκη πατώνεις;

ΥΓ8 Μπράβο στην Σάλκε και στον Μεγάλο Ραούλ (άξιος αντίπαλος όχι σαν κάτι άλλα μειράκια), μπράβο και στον Σερ Άλεξ. Ευχόμαστε να δούμε έναν τελικό με σασπένς και όμορφο ποδόσφαιρο ;)

ΥΓ9 Visca Barca!

ΥΓ10 "Έλα μωρέ τώρα!! Ποιά Μπαρτζελόνα; Με τις ντόπες; Δεν είδες τον αράπη που έπαθε καρκίνο μωρέ τώρα"?

Gracias Equip

Képler Laveran Lima Ferreira

Αυτός ήσουν



Αυτός είσαι


kokkinh pepe by koukos_81

Επιστροφή..

Επιστροφή για την Ρεάλ στους 8 του Champions League με 3-0 επί της Λυόν. Το πρώτο γκολ μετά από φοβερή ενέργεια του Μαρσέλο..

Ενώ το Μπερναμπέου εύχεται σε έναν άλλο αριστερό μπακ τα καλύτερα για την υγεία του..

Η ανατροπή και το αναμενόμενο...

Στιγμιότυπα από τους χτεσινούς επαναληπτικούς του Champions League

Bayern Munich - Inter Milan

Manchester United - Olympique Marseille

ΟΛΟΙ θα ξέρουν ποιός είναι ποιός στο ποδόσφαιρο. ΟΛΟΙ έναν θα φοβούνται.

19-0 λοιπόν οι τελικές, 70-30 η κατοχή, 717-195 οι πάσες. 

Η Μπαρτσελόνα, έπαιξε ΠΑΛΙ το ποδόσφαιρό της, μάγεψε σε πολλές στιγμές (αποκορύφωμα η τρίπλα του Μέσι στον -πολύ καλό- Αλμούνια, αλλά και οι κάθετες που έβγαιναν κατά κόρον στον Άλβες) και επικράτησε με το φτωχό σε σχέση με τις ευκαιρίες που έβγαλε, 3-1. Κρίμα για την Άρσεναλ και για τον προπονητή της, που κατέβηκε στην Βαρκελώνη με πούλμαν μπροστά στην εστία της. Κατέβηκε και με νεύρα και όρεξη για ξύλο και καθυστερήσεις, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τις 2 κάρτες στον Φαν Πέρσι (δικαιότατες αλλά λίγο αυστηρή η δεύτερη). Ο Μπουσάκα δεν είδε και ένα πεναλτάκι στον Μέσι, αλλά εντάξει, αδιάφορος. 

Δεν αδικώ την Άρσεναλ από την μια, γιατί και πέρυσι που κατέβηκε 'αεράτη', έφυγε με ένα 4-1 στην πλάτη. Αλλά γιατί ρε γαμώτο δεν προσπαθείς κι εσύ να κάνεις το σύγχρονο;Το τέλειο; Να το πλησιάσεις έστω. Από τον Βενγκέρ, που είναι ότι πιο κοντινό σε Γκουαρντιόλα υπάρχει, περίμενα να αποκλειστεί σαν Άρσεναλ. Και όχι σαν ίντερ.Που πάμε σαν ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο; Στην Ρεάλ των αστέρων που χάνει 5-0; Στην ίντερ που παίζει με σέντερ μπακ τον Ετό; Στην Μάντσεστερ που παίζει με δεξί μπακ τον Ρούνει? Γιατί κανείς δεν προσπαθεί να φτάσει την Μπαρτσελόνα και να της μοιάσει και όλοι πάνε να χαλάσουν το παιχνίδι; Ποιότητα έχουν πολλές ομάδες. Ο Ντιαμπί δεν είναι Σάβι βέβαια, ούτε ο Φλέτσερ Ινιέστα, αλλά ο Σάβι και ο Ινιέστα θα μεγαλώσουν, θα έρθουν κάποιοι άλλοι από τις ακαδημίες που θα παίζουν το ίδιο παιχνίδι. Και τότε τι; Τι θα κάνουμε σαν Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο;Πάλι θα γυρίσουμε στα παλιά; Η μεγάλη Μπαρτσελόνα της 4ετίας θα ξεχαστεί και θα γυρίσουμε στις ίντερ;

Εγώ είδα τον Μασεράνο και τον Αφελάι, να γίνονται σημαντικό γρανάζι του παιχνιδιού, να ζυμώνονται στο στυλ του Πεπ. Δεν μπορεί να παίξει έτσι και ο Ρόμπεν δηλαδή; Ο Ριμπερί με τον Μύλερ; Ο Φάμπρεγας με τον Αρσάβιν; Και τόσοι άλλοι.. Τέλος πάντων, τα έχουμε ξαναπεί σε αυτό το blog πολλές φορές.

Ας κάνουν ότι θέλουν, δεν με αφορά. Ακόμα και να μην κατακτήσει το βαρύτιμο τρόπαιο και φέτος η Μπαρτσελόνα, ΟΛΟΙ θα ξέρουν ποιός είναι ποιός στο ποδόσφαιρο. ΟΛΟΙ έναν θα φοβούνται.

 ΥΓ Άτυχη η Ρόμα, έφαγε τσάμπα γκολ, έχασε και πέναλτυ, αλλά είναι ΛΙΓΗ.

barcha arsenal HL first half by pankar23

barcha arsenal HL second half by pankar23

Ίντερ - Μπάγερν

Πεθαίνω για τέτοια ματς. Για ματς με ρυθμό -και έναν διαιτηταρά να συνεπικουρεί κι όχι να ευνουχίζει το ρυθμό αυτό- και εκατέρωθεν επιθέσεις. Επιθέσεις βγαλμένες από συστήματα αλλά και από προσωπικές ενέργειες. Από στημένες φάσεις κι από λάθη. Σουτ έξω απ'την περιοχή. Άλλα on target κι άλλα στα τσακίδια, δεν έχει σημασία. Αλλαγές παιχνιδιού, λάθος πάσες, τάκλιν καθαρά, τραυματισμοί...

Αυτό το ανελέητο "by the book", όπου όλα γίνονται σχεδόν τέλεια (από Μπαρτσελόνα και Άρσεναλ κυρίως) είναι μεν το ποδόσφαιρο του 21ου αιώνα που το χαζεύεις, αλλά μοιάζει λίγο με τα "τέλεια" μοντέλα των περιοδικών. Θες να έχει και τα πιασίματά της λίγο η γυναίκα ρε παιδί μου, σε γοητεύει να έχει και λίγο στραβά δόντια κλπ.

Έτσι και σε έναν αγώνα, γουστάρεις λίγo "distortion". Τέτοιος ήταν κι ο χτεσινός, όπου αν δεν έκανε το λάθος ο Σέζαρ, θα μιλούσαμε σίγουρα για έναν απ'τους κορυφαίους αγώνες χωρίς γκολ τα τελευταία 20 χρόνια. Α! Και μιας και είπα για το λάθος του Σέζαρ, θύμισε πάρα πολύ το λάθος του Όλιβερ Καν στον τελικό του ΠΚ του 2002. Αλλά είπαμε, σε ένα παιχνίδι λαθών, δεν μπορεί να επιτευχθεί αλλιώς γκολ.

Ο Σέζαρ πέρα απ'το λάθος δεν ήταν κακός στο ματς, αλλά την παράσταση έκλεψε ο ομόλογός του της Μπάγερν, ο Τόμας Κραφτ, με ΤΕΣΣΕΡΙΣ σπουδαίες αποκρούσεις και μάλιστα με ποικιλία. Και με τα αντανακλαστικά του και με τη θέση του. Η Μπάγερν ανέκαθεν φημιζόταν για τον "άσο" της και δείχνει ότι συνεχίζει να επενδύει πάνω στη συγκεκριμένη θέση. Ο χρόνος βέβαια θα δείξει αν ο πιτσιρικάς θα εδραιωθεί κάτω απ'τα δοκάρια των Βαυαρών ή το χτεσινό ήταν "φωτοβολίδα". Πιτσιρικάς είπα? Σωστά. Δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι η Μπάγερν Μονάχου δε διστάζει να δώσει ευκαιρίες σε νέους ποδοσφαιριστές. Κι όταν λέμε ευκαιρίες, εννοούμε βούτηγμα στα βαθιά. Μπρίνο, Λουίς Γκουστάβο, Μπαντστούμπερ, Μίλλερ. 20κάτι και οι τέσσερις. Και αναρρωτιέσαι σε τι διαφέρει ο πολυδιαφημισμένος (για τα ταλέντα του) Άλεξ Φέργκιουσον από την εν γένει πολιτική της κορυφαίας Γερμανικής ομάδας...? Anyway, ψιλά γράμματα.

Ο Ρόμπεν χτες ήταν ΜΟΝΙΜΗ πηγή κινδύνων για την Ίντερ και έστω και στο τέλος επιβραβεύτηκε για την εμφάνισή του, ακόμα κι αν δεν ήταν αυτός που σκόραρε. Ο Ριμπερί προσωπικά δε μου άρεσε, εκτός ίσως απ'το διάστημα 80'-90' και δυσκολεύομαι να θυμηθώ μεγάλο ματς όπου εκτέλεσε τόσα πολλά κακά στημένα.

Ο Λεονάρντο στην αντίπερα όχθη, έκανε το αυτονόητο. Κόπιαρε τον Μουρίνιο. Και γιατί να μην το κάνει? Οι ποδοσφαιριστές του σχεδόν "αναλλοίωτοι" ποσοτικά (κυρίως) και ποιοτικά σε σχέση με πέρυσι... Τρία αμυντικά χαφ, αποκομμένος σέντερ φόρ με βοήθειες, μια χαρά. Για άλλη μια φορά θαύμασα τρεις ποδοσφαιριστές των Νερατζούρι. Ετό, Σνάιντερ, Μαικόν (με αυτή τη σειρά). Ο Καμερουνέζος έχει απίστευτο χάρισμα να μπορεί να κοντρολλάρει ξεχωριστά (και ταυτόχρονα) το σώμα του απ'τη μέση και κάτω με αυτό απ'τη μέση και πάνω. Δε θυμάμαι άλλον προδοσφαιριστή (πλην του Ρονάλντο στα καλά του) να μπορεί να το κάνει αυτό.

Το ματς κρίθηκε στις λεπτομέρειες και νομίζω ότι ένα σκορ τύπου 1-1 ή και 2-2 θα ήταν το πιο δίκαιο. Όσο για τον επαναληπτικό? Ας είναι όπως ο χτεσινός αγώνας και όλα τα άλλα περιττεύουν.

Βonus photo

Εκατοντάδες πάσες... Δύο κανονιές!

Το είδαμε κι αυτό. Ομάδα να χάνει με 1-0 από τη Μπαρτσελόνα, να τη "χαζεύουν" οι Καταλανοί για μεγάλο διάστημα και να καταφέρνει παρόλα αυτά να γυρίζει το ματς. Όχι απλώς να ισοφαρίζει, να το ΓΥΡΙΖΕΙ!
Όχι με ταμπουρώματα, όχι με ξύλο, όχι με πάγωμα ρυθμού. Έπαιξε το παιχνίδι της όταν της δόθηκε η ευκαιρία (επί της ουσίας όταν η Μπαρτσελόνα αποφάσισε να... αφήσει τη μπάλα από τα πόδια της), έτρεξε, έπαιξε απ'τα πλάγια -παίζοντας παράλληλα ψυχωμένα στην άμυνα- και κατάφερε αυτό που δεν είχε καταφέρει κανείς μέχρι τώρα. Να φέρει τούμπα εις βάρος της σκορ κόντρα στην πιο καλοκουρδισμένη και επικίνδυνη ποδοσφαιρική μηχανή των τελευταίων 20 ετών.
Η αλλαγή του Αρσάβιν έδωσε το σύνθημα για την τελική αντεπίθεση και σίγουρα ο Ρώσος ήταν το βαρόμετρο για την ανατροπή, σημειώνοντας και το 2ο γκολ. Σύμφωνοι και ότι ο Νασρί ήταν η μοναδική επιθετική απειλή απέναντι στο μονόλογο της Μπάρτσα στο 1ο ημίχρονο. Ποιος μπορεί να αρνηθεί όμως ότι ο Γουίλσιρ ήταν ο κορυφαίος των Κανονιέρηδων, προστατεύοντας ουσιαστικά τη φινέτσα του Φάμπρεγκας και καλύπτοντας τα νεύρα του Σονγκ? Εντάξει, πονέσανε τα αυτιά μας με τον Αλέκο που τον έλεγε μια Γουίλσιρ, μια Γουάιλσιρ και μια Γουάλισάιρ. Χάρηκαν όμως τα μάτια μας, γιατί έβγαλε στο χορτάρι μια παληκαριά αγγλική -και ξεχασμένη- που λείπει απ'την Άρσεναλ του Βενγκέρ. Και απέδειξε ότι το να είναι ένας Άγγλος ποδοσφαιριστής 'παληκάρι' δε σημαίνει κατ' ανάγκη ότι είναι και ξυλοκόπος. Στέκομαι στον πιτσιρικά, χωρίς όμως να παραβλέπω τα ατέλειωτα τρεξίματα του Έμπουε, τις σωστές τοποθετήσεις και την αυτοθυσία του Κονσιελνί και φυσικά την εκτελεστική δεινότητα του Ρόμπιν Φαν Πέρσι.
Οκ, επαναπαύτηκαν οι Μπλαουγκράνα από ένα σημείο και μετά, έχοντας βέβαια χάσει σπουδαίες ευκαιρίες τόσο να ανοίξουν νωρίτερα το σκορ όσο και να το διευρύνουν. Ειδικά από το 15' μέχρι και το τέλος του 1ου ημιχρόνου, οι παίχτες του Βενγκέρ απλά χάζευαν (όπως κι όλοι εμείς) τα "πόκεμον" -σύμφωνα με τον Αλέκο- της Μπαρτσελόνα να αλλάζουν αστραπιαία τη μπάλα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του γηπέδου. Κάποια στιγμή έφτασαν να αλλάξουν περί τις 30 πάσες τόσο γρήγορα και σε τόσο ευρύ πλάτος γηπέδου που έδειχναν πραγματικά να παίζουν μόνοι τους. Οι 629 πάσες συνολικά στο ματς είναι για άλλη μια φορά αδιάψευστος μάρτυρας. Ο Τσάβι (για άλλη μια φορά κι αυτος) άγγιξε το τέλειο. Ο Μέσι όμως ήταν σε μέτρια μέρα. Έδωσε την ασίστ στον Βίγια, είχε και 2-3 άλλες καλές τελικές πάσες, αλλά στο finishing ήταν εντελώς εκτός τόπου. Σε ρηχά νερά κι ο Ινιέστα και ο Πέδρο. Και η απουσία του Πουγιόλ καθοριστική, δε φάνηκε τόσο στο κέντρο της άμυνας, όσο στα αριστερά, που, όπως και να το κάνουμε, ο Μάξουελ είναι καλός, αλλά μέχρι εκεί.
Δε θα λεγα ότι η Μπαρτσελόνα εν τέλει είχε "τουπέ" και υποτίμησε την Άρσεναλ, αλλά ασυναίσθητα ίσως να της βγήκε ότι οι Κανονιέρηδες είναι -ας μη γελιόμαστε- πελάτες τους και ότι εύκολα ή δύσκολα θα την αποκλείσουν στη Βαρκελώνη. Το αν τα καταφέρουν θα αποδειχτεί φυσικά στο χορτάρι του Καμπ Νου. Κι εκεί η Άρσεναλ ίσως χρειαστεί να απαρνηθεί την επιθετική της φιλοσοφία για χάρη μιας μεγάλης πρόκρισης. Αξίζει να το πετύχει έτσι όμως? Ή να παλέψει με τα δικά της ιδανικά (και του προπονητή της φυσικά)
και να προκριθεί ως Άρσεναλ? Όσες φορές το προσπάθησε στο παρελθόν, έφαγε τα μούτρα της...

Η αυταπάτη της "βαριάς φανέλας" και το νεκροταφείο ταλέντων

Πριν από μερικές μέρες, ο Νίκος Νιόπλιας, στα πλαίσια της κατσάδας προς τους ποδοσφαιριστές του, απευθυνόμενος στον Αλέν Μπουμσόνγκ φέρεται να είπε το εξής:
"Εδώ δεν είναι Λυών. Ο ΠΑΟ έχει μεγαλύτερη ιστορία"
Προφανώς και εννοούσε την Ευρωπαϊκή ιστορία των δύο ομάδων. Όπου ο μεν Παναθηναϊκός έχει παίξει και σε έναν τελικό και δυο ημιτελικούς Πρωταθλητριών, CL κλπ κλπ. Απ'την άλλη όμως, όσες φορές έχει πάει στους 8 το τριφύλλι μέσα σε 50 χρόνια, έχει πάει η Λυών σε λιγότερο από 15.


Κάπου μέσα σ'αυτή τη σύγχιση εντοπίζεται το ιδιοσυγκρασιακό πρόβλημα του ΠΑΟ. Αναμφισβήτητα οι Πράσινοι είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές όσων αφορά τους συλλόγους μας στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Έχουν κάνει πολλά διπλά, έχουν γονατίσει κι έχουν αποκλειστεί ηρωϊκά κοψοχολιάζοντας μεγάλους αντιπάλους. Αυτό, όμως, έχει τεράστια διαφορά από το να αυτοαποκαλείσαι "βαριά φανέλα" (χωρίς να έχεις κατακτήσει Ευρωπαϊκό τρόπαιο!!) και να θες να μπεις στο ίδιο ιστορικό και διαχρονικό τσουβάλι με ομάδες τύπου Βέρντερ, Πόρτο, Βαλένθια, Ρόμα και λοιπές 'μεσαίες' της Ευρώπης.
Η φανέλα του ΠΑΟ είναι βαριά και προκαλεί ένα κάποιο δέος στην Αρτμέντια, τη Ζαπορίζια, τη Σπάρτα Πράγας και λοιπές δυνάμεις του χώρου. Για τους πιο -και πιο και πιο- πάνω, ο Panathinaikos είναι απλά ένας σεβαστός Ευρωπαϊκός σύλλογος. Nothing more, nothing less που λέμε και στο Κιβεράκι. Και στην τελική, με τη φανέλα και μόνο, λίγες ομάδες στην Ευρώπη μπορούν να κερδίσουν. Και μέσα σ'αυτές σίγουρα δεν είναι ο ΠΑΟ.
Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν στην πράσινη οικογένεια (αν δεν το έχουν καταλάβει ήδη) ότι ο Παναθηναϊκός διέπρεψε στην Ευρώπη -όποτε διέπρεψε- επειδή είχε καλή ομάδα και όχι γιατί το τριφύλλι στο στήθος προκαλεί δέος στους αντιπάλους. Οι πορείες από το '84 μέχρι το '88, οι πορεία το '96 και οι 3 κολλητές πορείες στις αρχές των '00ς δεν έγιναν επειδή ο Παναθηναϊκός κουβαλούσε στο DNA του τον τελικό του Wembley. Έγιναν γιατί ήταν μια ομάδα με ισχυρή διοίκηση, καλούς προπονητές και καλούς ποδοσφαιριστές. Τελεία.
Γι αυτό και όποτε "παίρνουν αέρα" ορισμένα μυαλά και μιλούν για βαριά φανέλα, έρχεται κάποια Στουρμ Γκρατς, κάποια Λανς, κάποια Σταντάρ Λιέγης και κάποια Κοπεγχάγη να τους προσγειώσει...
Βλέποντας στιγμιότυπα από το χτεσινό ματς Σάλκε-Μπενφίκα και διαβάζοντας σήμερα τους ύμνους για τον Κυριάκο Παπαδόπουλο, ο αναστεναγμός βγήκε αβίαστα. Αλλά στο βάθος βγήκε και μια ικανοποίηση γι αυτό το παληκάρι που κατάφερε να ξεφύγει από το νεκροταφείο νεαρών ποδοσφαιρικών ταλέντων που λέγεται Ολυμπιακός.


Διαβάζαμε πριν 2-3 χρόνια στο Sky Sports αποθεωτικά σχόλια για "τον 16άρη που τα βάζει με τους 18άρηδες και τους 19άρηδες στα διεθνή τουρνουά". Διαβάζαμε και σε άλλα ξένα sites για το hot prospect for the center backs' future στην Ευρώπη. Για τον άνθρωπο που στα 17 του ήταν έτοιμος πια να παίξει βασικός και που έκανε αστέρες του παρελθόντος όπως ο Μπρούνο Κόντι και ο Γιάαπ Σταμ να τρίβουν τα μάτια τους και να μιλούν για -τουλάχιστον σε φυσικά προσόντα- φαινόμενο.
Και η κατάληξη ποια ήταν? Να πουληθεί 2.5 εκ. ευρώ το παιδί στη Σάλκε. Θα μου πείς αν τον πούλαγε με 8 στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα ήσουνα ευχαριστημένος? Όχι ακριβώς, γιατί θα θελα να βλέπω τον Κυριάκο αντί για το Μοντεστό, τουλάχιστον για κανα δυο χρονάκια ακόμα και μετά να αντικαταστήσει τον Μέλμπεργκ κι ύστερα ας τον πουλήσει και 500.000 αμα λάχει στη Γουεστ Μπρομ.
Αλλά καλύτερα που έγιναν έτσι τα πράγματα. Kάπως έτσι κατέληξε και ο Παπασταθόπουλος στη Μίλαν. Αν έμενε στην ΑΕΚ.....



ΥΓ: Στις 20 Σεπτέμβρη κλείσαμε 2 χρόνια διαδικτυακής ζωής. Το Σαββατοκύριακο αναμένονται εκπλήξεις και πλούσια χάπενινγκς. Stay Tuned.

Barça bounce back in style (5-1)

Διπλό ενδιαφέρον για το blog λοιπόν. Από την μία η Mπάρτσα -που ποτέ δεν κρύψαμε ότι αγαπάμε, θαυμάζουμε, και υποστηρίζουμε- και από την άλλη ο Παναθηναϊκός.

Για τον Παναθηναϊκό όμως η χθεσινή βραδυά δεν χωράει κριτική. Ρεαλιστικά δείτε το. Tρως 5 γκολ, γλιτώνεις με 1 δοκάρι, πιάνεις πέναλτυ, έχεις κατοχή 26%, 12 σουτ έχουν πάει στο τέρμα σου, έχεις κάνει ένα σουτ (που μπήκε και γκολ), σε κάνουν ότι θέλουν, έχουν 792 πάσες, έχεις τον Μέσι να δηλώνει ανικανοποίητος, και το ματς λήγει 5-1. Χαίρεσαι ? Σωστός. Είσαι στην μίρλα? Διαπράτεις ύβρη και έπρεπε να φας 10. Εντάξει αυτό που λένε οι περισσότεροι είναι λογικό, η έλλειψη πάθους δηλαδή. Αλλά και εκεί υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος. ΟΚ να έχεις πάθος, και τι θα κερδίσεις δηλαδή. Ο Σιμάο χτες πήγε με φόρα πολλές φορές να ανακόψει, να σταματήσει και να "τσουγκρίσει" αντιπάλους, και τι κατάφερε? Φυσικά τίποτα, γιατί αν πας πάνω τους ρε παιδιά θα σου φύγουν πως να το κάνουμε, και δημιουργείς μόνος σου ρήγμα διπλάσιο από ότι αν δεν πήγαινες να κλέψεις (!). Πολύ ωραίο γκολάκι του Γκοβού, κυρίως λόγω της πάσας του Σισέ (τακουνάκι που βέβαια βγαίνει 1 στις 50 και δεν ενδείκνυται για εκτός έδρας ματς στο Καμπ Νου, αλλά χαλάλι). Εκεί έχει ευθύνη ο Αμπιντάλ, που δεν περιμένει να δει την εξέλιξη της φάσης πιστεύοντας πως η φάση θα τελείωσει στο κοντρόλ του Σισέ.

Αφού αρχίσαμε με τα κακώς κείμενα της Μπάρτσα, πάμε να επεκταθούμε αναλυτικά στα νέα, στα συν και τα πλην της ομάδας.

Τι είχαμε το καλοκαίρι? Είχαμε την πώληση του Γιάγια στην Σίτυ, κίνηση που είναι θετική καθώς δεν υπολογιζόταν από τον Πεπ, καλώς ή κακώς. Στο πίσω μέρος του μυαλού υπήρχε ο Φάμπρεγας, που δεν τελικά δεν αποκτήθηκε, και στην θέση του ήρθε ο Μασεράνο, κίνηση που μου αρέσει πολύ. Όχι τόσο για βασική επιλογή συνεχώς, αλλά αν μη τι άλλο δίνεις στον Ινιέστα θέση πιο ελεύθερη αριστερά  και χωράς Τσάβι, Σέρχιο και Μασεράνο σε ματς που χρειάζεται. Να πούμε εδώ πως ο Σέρχιο είναι ο αδύναμος κρίκος από πλευράς τεχνικής και άνεσης να διαχειριστεί το ένας με έναν (γι αυτό και ο Μουρίνιο πέταγε πάνω του Ετό και Πάντεφ και έπαιρνε ανάσες), αλλά το παιδί έχει διασκελισμό και πάσα πολύ καλή. Εκλεχθηκε και ο νέος πρόεδρος, o Σάντρο Ροσέλ, πρώην σύμβουλος και man behind the curtain του Λαπόρτα. Φέτος του πήγε κόντρα, και με ποσοστό πάνω από 60% εκλέχθηκε πρόεδρος. Προεκλογικά δήλωσε πως θέλει να φέρει μια πιο δημοκρατική διακυβέρνηση του club μαζί του. Για να δούμε.

Πάμε και στο ζουμί. Ibra out-David in. Εγώ δεν θα τον κακολογίσω τον Σουηδό. Προσπάθησε (όχι πολύ είναι η αλήθεια) να γίνει μέρος της ομάδας και του συστήματος, αλλά δεν έκατσε, δεν είναι όλοι για την Μπάρτσα οκ. Μεγάλος παίχτης βέβαια, καλή του τύχη εκεί που πάει παρέα με τον Ρόνι. Αντ' αυτού ήρθε ο Βίγια, παίχτης παγκόσμιας κλάσης, 9αρι με τρίπλα, τελείωμα, μυαλό, σουτ και ταχύτητα. Ότι θα μπορούσαμε να ζητήσουμε λοιπόν. Πολύ δύσκολο να μην  εγκλιματιστεί στην ομάδα, και πιστέυω πως γρήγορα θα ξεχάσει το "κοινό" ποδόσφαιρο και θα προσαρμοστεί στο "άλλο" αυτό της Μπάρτσα. Welcome!

Στον Πεπ τώρα. To Σάββατο, άφησε έξω τον Τσάβι, μέσα ο Μασεράνο με 2 εβδομάδες προπόνηση στην Βαρκελώνη, έξω ο Άλβες, μέσα ο Αντριάνο (ααα δεν τα είπαμε αυτά, καλός παίχτης, βασικούρα στην Σεβίλη,  ήρθε ως αντί Ανρί, να εναλλάσεται με τον Πεδρίτο στα ματς, μακάρι να βγει.) Χάθηκε το ματσάκι λοιπόν με τον γνωστό τρόπο: λίγο η τύχη, λίγο η υπεροψία, τσιμπάς το γκολ και μετά κλείνονται σαν αστακοί (όλοι αυτοί που βλέπουν κάθε μέρα 3 φορές το χαμένο ματς του Μουρίνιο τον Μάϊο και γλείφονται). Τέλος πάντων, λίγη σημασία έχει, απλά το λέω γιατί η Μαδρίτη έχει δυναμική και πιστεύω ότι μέχρι το El Classico θα πάμε χέρι χέρι. Ένα άλλο πράγμα που με πειράζει, είναι το "θα μπούμε με την μπάλα μέσα". Χάνονται πολλά γκολ έτσι, πχ χτες θα μπορούσε να είναι άλλη ομάδα απέναντι μας και να νικούσαμε μόνο 3-1, δηλαδή τέτοια διαφορά κλάσης να μεταφραζόταν σε ένα φτωχό 3-1.

Απο κεί και πέρα όμως υπάρχουν στοιχεία, εμπνεύσεις και δέσιμο που μόνο να τα θαυμάζεις μπορείς.

Aπολαύστε

Αυτό είναι το μεγαλύτερο παράσημο. Οι άλλοι να πονοκεφαλιάζουν για το πως θα σε παίξουν, και εσύ να είσαι cool. Μόνο η Μαδρίτη πρόπερσυ (και μπράβο της γιατί είναι μεγάλη ομάδα) στο Μπερναμπέου είπε "Κύριοι εγώ αδιαφορώ για τον αντίπαλο, θα παίξω το παιχνίδι μου, με 4-4-2". Τώρα το αν έφαγε 6 ή 8 είναι άλλο θέμα.

Πάμε για πολλά και φέτος. Είμαστε εδώ για τις Ίντερ αυτού του κόσμου, είμαστε μπροστά από όλους, είμαστε κάτι παραπάνω από ένα Club.

(πωπω φανατίλα ε?)

Τα γκολ από χθες.

ΥΓ. Από το El Sobrero"Δυστυχώς γι’ αυτόν η συνέχεια ήταν αναπόφευκτα μαρτυρική αφού και ο Θεός κάποια στιγμή ξυπνάει, σε αντίθεση με τον Νίκο Νιόπλια που άφησε τον Λέτο στο παιχνίδι και στην αμυντική αδιαφορία του, αναγκάζοντας τον Λουκά τον Βύντρα να φτάσει στα όρια της τρέλας, ..νιώθοντας συνέχεια δεξιά του, αριστερά του και πίσω του επαφές και κινήσεις. Το τελικό 5-1 αποτελεί σαφέστατα μαγική εικόνα και για το ‘5′ και για το ‘1′, αφού οι Καταλανοί επιδόθηκαν σε οργασμό φλυαρίας και αστοχίας ακριβώς στις στιγμές εκείνες που το «πωωωωΩΩΩ» των θεατών και τηλεθεατών από τις ενέργειες που είχαν προηγηθεί, έφτανε στο ζενίθ του. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η μπάλα δεν μπήκε στα δίχτυα περισσότερες από 5 φορές νούμερο σχεδόν κολακευτικό με βάση την απόδοση των δυο ομάδων και τα στατιστικά ρεκόρ στις πάσες που κατέγραψαν οι μετρητές της UEFA, που παραλίγο να βγουν σε αχρηστία στην φάση του τρίτου γκολ."

ΜΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ, ΑΠΛΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΤΟΝ ΠΑΓΩΣΑΜΕ.

Eγώ δεν έχω πολλά να πω, με καλύπτουν οι παρακάτω। Να πω τι δηλαδή; Για Special Ones; Αν είναι αυτός Special One o Guardiola τι είναι; Που πήρε 6 στα 6; Μπράβο Χοσέ! Ωραίος. Ποδσόφαιρο με τα όλα του. Ωραίος.Όχι αλήθεια, είσαι ωραίος. Βρήκες το νόημα, κάνουμε τα εύκολα (καταστοφή και όχι δημιουργία), παίζουμε και λίγο με τα media, και παρουσίαζουμε το έκτρωμα σαν θαύμα. Ωραίος!
Για την Μπάρσα, τα καλύτερα είναι μπροστά της και όχι πίσω της, ακόμα και αν την θέση στην ιστορία την έχει ήδη κερδίσει.

"ΟΧΙ ΔΑΚΡΥΑ ΓΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΠΑΡΣΑ! Κι αν οι δακρυικοί πόροι των οφθαλμών ενεργοποιηθούν εξαιτίας της πρέπει το ερέθισμα να είναι χαρά, λύτρωση, συγκίνηση...Συναισθήματα που, μόνο αυτό το τεράστιο σωματείο - το MES QUE UN CLUB - που λέγεται FC BARCELONA μπορεί πλέον να εμπλουτίσει τη μίζερη και flat καθημερινότητα μας...
Ναι, χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία. Όχι μόνο για γίνουμε η πρώτη ομάδα μετά το 1990 που κάνει «ριπίτ», αλλά για δώσουμε την ευκαιρία να δουν κι οι ποδοσφαιρικά «τυφλοί» (κι είναι πολλοί...). Ωστόσο, τη μεγάλη ομάδα την καθιερώνει η διάρκεια και το πώς αντιδρά στις αναποδιές. Συν τοις άλλοις, μην στεναχωριέστε, αυτή η ομάδα έτσι όπως είναι δομημένη και ηλικιακά, αλλά και ποιοτικά θα είναι πολύ σύντομα ξανά σ' έναν τελικό για να διεκδικεί και να κατακτά το «κύπελλο με τα μεγάλα αυτιά».

ΜΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ, ΑΠΛΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΤΟΝ ΠΑΓΩΣΑΜΕ.. Ναι, ξέρω, ελλοχεύει ο κίνδυνος της απογοήτευσης και του «αδειάσματος» ψυχολογικού και σωματικού μετά τον αποκλεισμό. Δεν μπορώ να πιστέψω, όμως, ότι δεν υπάρχει κίνητρο πια. Υπάρχει ΤΕΡΑΣΤΙΟ: Να αποδειχθεί η αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδας νικηφόρα και παράλληλα η μη επιβράβευση του ποδοσφαιρικού ...αχταρμά των πρωτευουσιάνων! Σήμερα που όλοι μας περιμένουν στη γωνία λυγισμένους, πεθαμένους, με την απόγνωση στα μάτια, σήμερα θέλει ένα τεράστιο blaugrana χαμόγελο, σήμερα θέλει αποδείξεις αγάπης όχι στην Μπάρσα, αλλά σ αυτό που πρεσβεύει, σήμερα εν τέλει πρέπει να ξεχωρίσουν αυτοί που αγαπούν το ποδόσφαιρο κι αυτοί που θριαμβεύουν μέσα από την καταστροφή του...
Σ αυτή την αέναη μάχη ανάμεσα στη δημιουργία και την καταστροφή, το θέαμα και την αναγούλα, την τέχνη και την τσουρουκιά, νικητής δεν αναδεικνύεται πάντα ο ίδιος.
Πέρυσι κερδίσαμε, φέτος ηττηθήκαμε, γιατί δεν ήμασταν τόσο καλοί όσο έπρεπε. Προσπαθήσαμε πολύ, ναι, αλλά δεν έφτανε. Δεν έφτανε για να περάσουμε με τον δικό μας τρόπο, αυτόν που τελικά σαν σύγχρονοι σταυροφόροι έχουμε μείνει μόνοι να υπερασπιζόμαστε, όταν όλοι οι υπόλοιποι γουστάρουν και λίγη σκοπιμότητα, ταμπούρι, λεβεντιά και καθυστέρα.
Σε πείσμα όλων των υπόλοιπων, αυτών που τα χώνουν στον Πλατινί και τους μηχανισμούς του, εγώ θα πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Μισέλ! Γιατί με υποχρεώνει να γίνω ακόμα καλύτερος, γιατί τελικά η καλύτερη ομάδα που έχει γνωρίσει αυτός ο πλανήτης δεν είναι η Μπάρσα της τελευταίας διετίας, αλλά αυτή που θα ακολουθήσει.
Θα είναι η Μπάρσα που θα λυώνει και τα ταμπούρια, που θα αδιαφορεί για τα ακυρωμένα γκολ, θα είναι η Μπάρσα που θα χρειάζεται 2 γκολ για να περάσει και θα βάζει 5 σε οποιονδήποτε.
Αυτή τη Μπάρσα μας προκαλείτε να φτιάξουμε. Και νομίζω πως πρέπει να αποδεχτούμε αυτή τη μεγάλη πρόκληση. Αλλωστε μόνο εμείς μπορούμε να σκεφτόμαστε έτσι.
Για την ώρα, ας φορέσουμε τα blaugrana μας, ας χαμογελάσουμε κι ας ονειρευτούμε γι αυτά που θα έρθουν. Κι όταν σταματήσουμε να ονειρευόμαστε, θα διαπιστώσουμε πως και πάλι η πραγματικότητα αυτού του συλλόγου θα μας έχει ξεπεράσει...

ΥΓ1: Δεν αρμόζει στο FCB ν' ανοίγουν τα ποτιστικά την ώρα που κάποιοι πανηγυρίζουν στο γήπεδο. Μικρότητες... Οι παίκτες της Inter δεν έφταιγαν τίποτα για την κόντρα που υπάρχει μεταξύ του συλλόγου και του ευεργετηθέντος (και συνεπώς σίγουρου εχθρού όπως λέει το αρχαίο ρητό...) πρώην μεταφραστή!ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΕΝΑΣ ΘΕΣΜΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ!

ΥΓ2: Piqenbauer!!!


Νίκος Καραμάνος - Ερίκ Καστέλ



Μην ξανακούσω:

- Μην ξανακούσω για το "έκτρωμα" της Ελλάδας στο Euro 2004. Η Ελλάδα τουλάχιστον είναι ένα μικρό ποδοσφαιρικό έθνος και δικαιούταν ακόμα και να παίξει 'ταμπούρι' (που δεν έπαιξε και τόσο).
- Μην ξανακούσω για Special One. Αν ο Μουρίνιο είναι τέτοιος, τότε ο Ρεχάγκελ που πήρε Euro με την Ελλαδίτσα τι είναι? Ο Γκουαρντιόλα που έκανε 6/6 παίζοντας διαστημικό ποδόσφαιρο τι είναι? Ο Μπενίτεθ που πήρε ΟΥΕΦΑ με Βαλένθια και CL με Λίβερπουλ καπάκι (ό,τι κι ο Μουρίνιο με την Πόρτο δηλαδή) τι είναι? Αφήνω τελευταίο τον Φαν Χάαλ. Γιατί αυτός θα είναι η νέμεσι του Πορτογάλου...
- Μην ξανακούσω όμως και για κωλοφαρδία του Μουρίνιο. Δεν μπορεί να είναι σύμπτωση, ανεξάρτητα με τον τρόπο...
- Μην ξανακούσω για Ιμπραΐμοβιτς! Να φύγετε κύριε! Να πάτε αλλού!
- Μην ξανακούσω τη φράση "Βραζιλιάνος Τερματοφύλακας? Αυτό είναι ανέκδοτο"...
- Μην ξανακούσω για διαιτησία. Ούτε για το γκολ του Μπόγιαν ούτε για το 1ο ματς. Όσο οφσάιντ ήταν το γκολ του Μιλίτο στο Μιλάνο, άλλο τόσο ήταν και του Πικέ χτες. Κι όσο για την κόκκινη στο Μόττα..? Τι κόκκινη, τι 2η κίτρινη, τι σημασία έχει?
- Μην ξανακούσω για τους "κωλοΓερμαναράδες" και "αχώνευτους" της Μπάγερν. Αρκετή (φυλετική) κακεντρέχεια για μια μια απ'τις μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης διαχρονικά!
- Μην ξανακούσω για τον 'αλλοπρόσαλο' Φαν Χάαλ και τις περίφημες "σχέσεις με τις βεντέτες". Μόκο όλοι.
- Μην ξανακούσω για τις περιορισμένες δυνατότητες και το 'ταβάνι' της Λυών. Ας μπορέσουν και άλλοι σύλλογοι με μεγαλύτερη φανέλα απ'τη δική της να είναι σταθερά στην 8άδα του CL κάθε χρόνο
- Μην ξανακούσω για τα λεφτά και τα μπάτζετ που φέρνουν τίτλους και θέαμα... Κάποιοι κατά Μαδρίτη μεριά το φυσάνε και δεν κρυώνει. Κι ας μετριάζει την πίκρα τους 'ξένος δάκτυλος'...
- Μην ξανακούσω για Champions League μέχρι τον τελικό. Τότε θα ακούσω. Και κύρίως, θα ΔΩ!

Ποδόσφαιρο του '70...

Έτρεφα μέσα μου μια κρυφή ελπίδα για το χτεσινό ματς του Ολυμπιακού στη Γαλλία. Θες γιατί πίστευα ότι οι Γιρονδίνοι θα τον υποτιμήσουν λαμβάνοντας υπόψη τα φετινά του χάλια? Θες γιατί σε τέτοια ματς καμιά φορά μετράει η τρέλα? Θες γιατί το "ποδόσφαιρο αλάνας" καμιά φορά είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί...? Ο Χέλμουτ Σεν μετά τις 2 ισοπαλιες της Εθνικής Ελλάδος κόντρα στη Δυτικη Γερμανία είχε πει το εξής:
"Δεν καταλάβαινα τι σύστημα έπαιζε η Ελλάδα. Ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε... οι παίκτες άλλαζαν θέσεις... Είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσεις έναν αντίπαλο όταν δεν είσαι σε θέση να καταλάβεις τι κάνει."
Προφανώς και η Μπορντώ -ως πειθαρχημένη και σωστή ομάδα που είναι- δε θα ήταν δυνατόν να "αποκωδικοποιήσει" και να αντιμετωπίσει με ορθόδοξο τρόπο την αγωνιστική αναρχία των ερυθρόλευκων. Ζαριά, λοιπόν. Είχε κατι καλύτερο να κάνει ο ΟΣΦΠ? Όχι, αλλά αν αναγκάζεσαι να παίξεις ποδόσφαιρο του 1970 για 90' σίγουρα δεν εχεις ομάδα της προκοπής. Οκ, εχουμε δει πολλές φορές στα τελευταία λεπτά ομάδες να παίζουν άναρχα, αλλά το κάνουν για να κυνηγήσουν κάποιο γκολ. Το κάνουν όταν δεν έχουν πια άλλα "βέλη ση φαρέτρα τους". Το κάνουν γιατί τους πιέζει ο χρόνος... Όταν κατεβαίνεις να χτυπήσεις ένα ολόκληρο ματς έτσι (και δεν είναι η πρώτη φορά φέτος) τότε κλάφτα Χαράλαμπε... Κατανοώ ότι ο ηρωισμός και το φιλότιμο είναι φαινόμενα που τείνουν να εκλείψουν από το σύγχρονο ποδόσφαιρο (όπως και άλλα πολλά mental attributes). Κατανοώ επίσης όσους παλιούς φιλάθλους συγκινήθηκαν χτες βράδυ και είδαν στο πρόσωπο του Μέλμπεργκ τον Μουράτη, βάφτισαν "Θανάση Αγγελή" τον Ραούλ Μπράβο και αναπόλησαν τον Τάκη Συνετόπουλο βλέποντας τον Στολτίδη. Αλλά μέχρι εκεί. Δε νομίζω ότι ο Ολυμπιακός "..θα μπορούσε..εάν". Ακόμα και αυτή η -σε κάμψη- Μπορντώ είναι ανώτερη ομάδα από τους Πειραιώτες. Κι αν ζοριζόταν λίγο ακόμα θα έβρισκε τον τρόπο να αντεπεξέλθει.
Στα επι μέρους, θλίψη και μόνο θλίψη προκαλούσαν ο Λούα, ο Ντ'άτολο, ο Μαρέσκα και ο Αβραάμ.. Ο Νικοπολίδης φταίει στο 1ο γκολ (όπως και στο δοκάρι), αλλα σε 2-3 άλλες περιπτώσεις (όπως το τετ-α-τετ του Σαμάκ) είπε "ΟΧΙ". Ας μην είμαστε άδικοι. Ούτε με τον Αντώνη ούτε με τον Ντερπισάιρ. Και κατ'επέκταση ούτε με τον Μπάντοβιτς. Ο Μπόσκο κλήθηκε να γίνει ο "ο αίρων τας αμαρτίας" του Κόκκαλη, του Κετσπάγια και του Ζίκο. Τόσο μπορεί ο άνθρωπος.
Όσο για το Λούα και τον Ντ'ατολο, να σας θυμίσω πώς αφομοιώθηκαν στο σύνολο του ΟΣΦΠ μεταγραφές περασμένων Ιανουαρίων... Θυμάστε με τι σύνεση ο Μπελούτσι προσαρμόστηκε στην ομάδα του Τάκη Λεμονή? Απ' τα πρώτα ματς του (με Άρη και Τσέλσι) έδειξε ότι τι μπορεί να κάνει στα πλαίσια μιας ΟΜΑΔΑΣ. Όχι μόνος του. Να θυμίσω το θαυματουργό Ματ που ήρθε πέρυσι το Γενάρη και σάρωσε? Οι φετινοί...? Πώς να αναδειχθεί ο Χεσούς Ντ'ατολο μέσα σε ένα καφενείο-αναψυκτήριο-μπορντέλο??? Αυτό, για να μη χρησιμοποιούμε συνέχεια την καραμέλα "ο τάδε είναι μέτριος παίκτης, δεν κάνει για ΟΣΦΠ"...
Ο κύκλος κλείνει. Κοιτώντας πίσω, 12 πρωταθλήματα σε 13 χρόνια, 5 κύπελλα, 1 φορά στους 8 του CL και 2 στους 16 (όπως και στους 16 του ΟΥΕΦΑ το 2005) είναι αξιοσέβαστα κατορθώματα για τον Ολυμπιακό του Κόκκαλη. Για τις πορείες, το μόνο μελανό σημείο ήταν οι εκτός έδρας εμφανισεις. ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ! Δεν μπορώ να ψέξω τον ΟΣΦΠ που δεν ήταν καθε χρόνο στους 8. Ας δούμε τι έκανε και η "μόνιμη" πρωταθλήτρια (και με μεγαλύτερο όνομα) Αιντχόβεν τόσα χρόνια. Ο Σωκράτης λοιπόν βλέπει το τέλος εποχής να έρχεται αλλά οι επικριτές του όσο πάνε και πληθαίνουν. Οι θαυμαστές -είτε απ΄την 7 είτε όχι- μειώνονται δραματικά. Και ξέρετε γιατί μειώνονται δραματικά? Για λόγους εξωαγωνιστικούς.Βαρέθηκε την κοροιδία ο μέσος γαύρος. Δεν τον πειράζει το να χάσει έναν τίτλο. Τον πειράζει ο τρόπος. Δεν τον πειράζει η απόλυση ενός προπονητή ή η έλευση κάποιου άλλου. Τον πειράζει ο τρόπος. Πάντα βέβαια ο Κόκκαλης "είχε τον τρόπο" του... Για να δούμε αν και αυτό το καλοκαίρι -αφού φυσικά δούμε τι θα γίνει στα playoff- ο τρόπος πιάσει ξανά...

Τέλος...

Το πάλεψε αλλά μέχρι εδώ μπορούσε ο φετινός Ολυμπιακός. Ήταν χρυσή ευκαιρία να πάρει το διπλό με λίγη παραπάνω τύχη αλλά...

Περισσότερα αύριο το πρωί.

Εμένα πάντως η γκολάρα του Μήτρογλου μου θύμισε αυτό

Δε μας χα-Λούα...

Το αποψινό ματς του Ολυμπιακού με τη Μπορντώ θα μπορούσε να τελειώσει 1-1. Θα μπορούσε να τελειώσει και 0-2. "Θα μπορούσε..", "Θα μπορούσε..", "Θα μπορούσε.."
Άτυχος ο Μαρέσκα με την κεφαλιά στο 56', επιπόλαιος ο Λούα Λούα στο '81, άτυχος κι ο Τοροσίδης στο '88 και αδικημένος ο Ντάρμπισιρ -και ο Μαρέσκα κατ'επέκταση- στην επίμαχη φάση του '94. Που αναλύθηκε τόοοοσο μα τόοοοοσο πολύ που δε νομίζω ότι κάνει καλό ούτε στον Ολυμπιακό ούτε στο MEGA. Ξέρω, αύριο όλοι οι φανατικοί ολυμπιακοί θα μιλάνε για κλοπή (μην ξεχνάμε και το καθαρό τάκλιν του Λούα που σφυρίχτηκε φαουλ απ'το οποίο προήλθε το γκολ της Μπορντώ) και οι αντιολυμπιακοί ότι έκανε φάουλ ο Ντάρμπισιρ. Να χουμε να λέμε δηλαδή.... Δε θέλω να σταθώ περισσότερο.
Η αλήθεια είναι ότι οι Γάλλοι έδειξαν σε αρκετά σημεία του αγώνα πόσο δουλεμένη ομάδα είναι και πόσο προσηλωμένη σε πλάνα και σχέδια. Άλλαζαν τη μπάλα σωστά, γρήγορα και πάνω απ'ολα ψύχραιμα. Σίγουρα δεν ήταν η ομάδα-φόβητρο του Οκτωβρίου/Νοεμβρίου που άφησε πίσω Μπάγερν και Γιούβε, αλλά η ποιότητά της ήταν φανερή.
Όχι όμως τόσο φανερή για να τη φοβηθούν οι ερυθρόλευκοι τόσο όσο τη φοβήθηκαν απόψε. Η περιρέουσα ατμόσφαιρα βλέπετε... "Φοβερή η Μπορντώ", "Δεν παίζεται η Μπορντώ", "Τρένο η Μπορντώ"! Πες πες πες, πίστεψε ο Ολυμπιακός ότι όντως οι Γάλλοι είναι υπερομάδα. Αλλά είπαμε. Καλύτεροι μεν από τους Πειραιώτες, αλλά όχι και υπερομάδα.
Οι αλλαγές του Μπάντοβιτς "ανακάτεψαν την τράπουλα" αλλά δεν ήταν αυτές που ουσιαστικά οδήγησαν τους ερυθρόλευκους στο να ανεβάσουν απόδοση, αλλά η ψυχή και το φιλότιμο πολλών παικτών. Αξιοσημείωτη η ψυχή και οι δυνάμεις που κατέθεσε ο Ολυμπιακός στο τελευταίο 10λεπτο, διαψεύδοντας ουσιαστικά τον ίδιο του τον εαυτό, που μας είχε συνηθίσει στο να είναι ευάλωτος και να "καταρρέει" στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο πολλών αγώνων.
Πλέον, μετά απ'αυτή την -τζάμπα όπως αποδείχτηκε- ήττα, η πρόκριση είναι πάρα πολύ δύσκολη για τον Ολυμπιακό, που έτσι κι αλλιώς δεν έχει -κακώς- σαν 1η προτεραιότητα την καλή πορεία στο Champions League. Στο βωμό του πρωταθλήματος θυσιάζεται μια χρυσή ευκαιρία για κάτι καλό στην Ευρώπη. Όπως και πέρυσι όπου ο Παναθηναϊκός απέναντι στην -απλώς καλή- Βιγιαρεάλ έχασε σπουδαία ευκαιρία. Και δεν πήρε και πρωτάθλημα......

Λίγο απ'όλα

Εμείς τις διακοπές μας τις κάναμε... (Δε σας το είπαμε βέβαια αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) Απ'την Παρασκευή λοιπόν -οπότε και προβλέψαμε 0 στα 8 ζευγάρια για τους 16 του CL- γίνανε πολλά και διάφορα όμορφα πράγματα.
Και ξεκινάμε από τις κληρώσεις. Μπορντώ και Ρόμα λοιπόν.
Η πρώτη δεν είναι σίγουρα το μεγάλο όνομα, αλλά ήταν -χωρίς αμφιβολία- η αποκάλυψη των ομίλων του CL. 5 νίκες και μια ισοπαλία είναι επίδοση επιπέδου Άρσεναλ και Εθνικής Ισπανίας σε προκριματικά Euro... Κι όχι απέναντι σε αμελητέους αντιπάλους, αλλά απέναντι σε Μπάγερν και Γιουβέντους! Όσοι έχετε ΝΟVA και έτυχε να δείτε αγώνα της Μπορντώ στο Γαλλικό πρωτάθλημα, καταλαβαίνετε πού το πάω. Τα αποτελέσματα με Γιούβε και Μπάγερν δε λένε από μόνα τους κάτι. Μια νίκη μπορεί να επιτευχθεί με οποιονδήποτε τρόπο. Οι Γάλλοι όμως υπερείχαν ΚΑΘΟΛΙΚΑ των -μεγάλων- αντιπάλων τους και στα 4 ματς. Καλοδουλεμένη ομάδα, γρήγορη, με αυτοματισμούς, ξέρει τι ζητάει στο γήπεδο και πώς να το πάρει. Και με παίκτες ρολίστες που διψούν για ομαδική κι όχι ατομική διάκριση. Ο Ολυμπιακός έχει σφιχτή άμυνα φέτος στην Ευρώπη, διέπεται από ομαδικό πνεύμα, έχει πλάνο και στόχο, αλλά, κακά τα ψέμματα, οι Γάλλοι είναι ανώτεροι. Και μη νομίσετε ότι επειδή χαρήκανε που τους έπεσε ο ΟΣΦΠ θα χαλαρώσουν και θα τον υποτιμήσουν... Είναι αρκετά έξυπνοι και σοβαροί σύλλογοι αυτοί για να πράξουν κάτι τέτοιο.
Στο Europa League η, 4η της Serie A αυτή η στιγμή, Ρόμα είναι ξεκάθαρο φαβορί στην αναμέτρηση με τον ΠΑΟ. Οι Ιταλοί ξεκίνησαν κατακαλόκαιρο κι αυτοί τηνΕυρωπαϊκή τους περιπέτεια κι αυτό ήταν καταλυτικό για το όχι και τόσο καλό ξεκίνημά τους στο πρωτάθλημα (βρισκόταν κοντά στη ζώνη του υποβιβασμού). Στην πορεία οι Τζιαλόρόσι ρόλαραν, ανέβηκαν, ήρθαν τα αποτελέσματα.. Η προεδρίνα υποσχέθηκε μεταγραφές και η αρχή έγινε με μια ανανέωση. Και τι ανανέωση ε? Του μεγάλου αρχηγού Φραντσέσκο Τότι. Όχι οτι δεν εχει καλούς παίκτες ήδη η Ρόμα, μην τρελαθούμε.. Με ΝτεΡόσι, Περότα και Μπαπτίστα στο κέντρο και τον απίθανο Βούτσινιτς μαζί με τον 'καπιτάνο' μπροστά μπορεί να πάρει παντού αποτέλεσμα, πόσο μάλλον στο ΟΑΚΑ. Και δε μιλάμε για ομάδα που θα κατέβει στην Αθήνα για το 0-0. Θα κατέβει να καθαρίσει την πρόκριση. Το θέμα είναι ο Παναθηναϊκός για τι θα κατέβει? Πόσο θα καίγονται για την πρόκριση οι πράσινοι? Ένας 'ηρωϊκός' αποκλεισμός από έναν ανώτερο αντίπαλο (όπως με την Ατλέτικο) ίσως "βολέψει" κατά κάποιο τρόπο τους πράσινους για να προσηλωθούν στο πρωτάθλημα...

Στο εσωτερικό, τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα... Η ΑΕΚ κάνει ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο, την ίδια ώρα που το site του Bob Kozwni δέχεται εκατοντάδες παρακαλετά μηνύματα για να αναλάβει την ομάδα. Ο Ντέμης μας προϊδέασε για το πώς περίπου θα είναι μια ομιλία του Κώστα Καραμανλή μερικά χρόνια μετά (το πιάσατε έτσι...?), ο Μπάγεβιτς όσο περνάει ο καιρός ξεχνάει κι άλλο τα -όποια- ελληνικά του και η ΑΕΚ πέφτει στο βαθμολογικό πίνακα, αλλά κυρίως στην υπόληψη του φίλαθλου κοινού... Και των διαιτητών...

Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει κλίμα ευφορίας. Ο ΠΑΟΚ πάει καλά, έχει σταθερή και καλή απόδοση. Αλλά για μισό λεπτό. Φέτος δεν υποτίθεται ότι θα έκανε πιο.. πρωταθλητισμό από πέρυσι? Α! Ξέχασα, πέρυσι ήτανε ψόφιος ο Παναθηναϊκός, φέτος δε μας παίρνει ούτε για 2η θέση στην κανονική διάρκεια. Για τον Άρη του Κούπερ, απ'την άλλη, η 4ρα από τον ΠΑΟΚ ίσως να αποδειχθεί καθοριστικότερη από την νίκη της Κυριακής κόντρα στον Ολυμπιακό. Μη γελιόμαστε παιδιά... Μπορεί να ξέπεσε στην Εθνική Γεωργίας, αλλά δεν πάυει να είναι πολυτέλεια για το Ελλάντα ο Έκτορας. Α! και μην ξεχάσω. Ο Άρης έδωσε ένα καλό σεμινάριο σ'αυτούς που γκρινιάζουν για τη διαιτησία. Σ αυτούς που στέκονται σε ανάποδα πλάγια, ακυρωθέντα γκολ και μη καταλογισθέντα πέναλτυ. Σ' αυτούς που προτιμούν να χάσουν ένα ματς και να το παίζουν αδικημένοι, παρά να πάρουν ό,τι καλύτερο μπορούν απ'αυτό.

Ο Πανιώνιος και η Καβάλα συνεχίζουν να προσφέρουν χαρά στον κόσμο τους και είναι οι εκπλήξεις του φετινού πρωταθλήματος μέχρι τώρα. Πόσο θα αντέξουν ένας θεός ξέρει, αλλά ποιος νοιάζεται? Ο έλληνας φίλαθλος σιγά σιγά σταματάει να τρώει κουτόχορτο και στο τέλος της μέρας (της σαιζόν για την ακρίβεια) θα εκτιμήσει την παρουσία των 2 σωματείων ανεξάρτητα με τη θέση που θα καταλάβουν. Έκπληξη είναι και η Λάρισα. Αρνητική μεν αλλά έπληξη. Άνοιξε το στόμα του κι ο Στέλιος (δεν το ξερε ποτέ του)... Πράματα και θάματα. Εργοτέλης και Αστέρας Τρίπολης εδραιώνονται στη μέση της βαθμολογίας και όλα δείχνουν ότι και φέτος θα κάνουν καλό καλοκαίρι διασφαλίζοντας την παραμονή τους στη SuperLeague...


ΣΚΑΝΔΑΛΟ

Θα χρησιμοποιήσω coarse language (που λέμε και στο Κιβέρι).
Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει... Εντάξει ρε FIFA, χάρηκες που ο Κριστιάνο θα κοσμήσει με την παρουσία του το Μουντιάλ σου. Πέρασες μια τρομάρα βέβαια, μην τυχόν αποκλειστεί (κι αυτός κι ο Μέσι) αλλά όλα καλά τώρα. Αλλά να ψηφιστεί το γκολ του Κριστιάνο με την Πόρτο σαν το καλύτερο της χρονιάς?? Τόσο ξεφτίλα? Τόση πια υποταγή στο γαμοχρήμα και το μάρκετινγκ και τη διαφήμιση? Ο πρώτος ή ο τελευταίος είναι ρε μαλάκες που σκοράρει από 40 μέτρα? Ο Χάαν το χε κάνει 30 χρόνια πριν και μάλιστα απέναντι στον Τζοφ, όχι στον... Έλτον (αμ είχε δίκιο ο Αλέφαντος που έλεγε "πού ακούστηκε μαύρος τερματοφύλακας..?"). Γκολ σαν του Γκραφίτε ρε καραγκιόζηδες μπαίνουν κάθε μέρα? Ρωτάω!! Αλλά εντάξει, ψήφισε ο κόσμος θα μου πείτε. Κι ο κόσμος αγαπάει Ρονάλντο. Και κεφαλιά σε άδειο τέρμα να έβαζε μπορεί να την ψηφίζανε οι Ροναλντολάγνοι φίλαθλοι. 15χρονα δυτικοευρωπαϊκάκια και νεόπλουτοι έφηβοι του πρώην ανατολικού μπλοκ.. Ινδοί άμπαλοι που φοράνε φανέλα Μάντσεστερ με διαφήμιση Sharp απ'το 1994 και Ιαπωνοκινέζοι, που ξέρουν μόνο τον Μπέκαμ και τον Κριστιάνο Ρονάλντο... Λες και δεν ξέρουμε ποιοι παπάρες ψηφίζουν σ αυτά...

Edinaldo Batista Libânio 'Grafite', για μας είσαι ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΝΙΚΗΤΗΣ!

Προβλέψεις...

Να τολμήσουμε να κάνουμε μια πρόβλεψη κι εμείς?
(Να τολμήσετε να τολμήσετε!)

Ολυμπιακός - Μπαρτσελόνα
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ - Στουτγκάρδη
Σεβίλλη - Μπάγερν Μονάχου
Ρεάλ Μαδρίτης - Ίντερ
Φιορεντίνα - Πόρτο
Τσέλσι - Λυών
Μπορντώ - Μίλαν
Άρσεναλ - ΤΣΣΚΑ Μόσχας


(κι αν πετύχουμε κανένα... σφύρα μου!)

Ο ανταγωνισμός κάνει καλό...

Την τελευταία 5ετία, ο Ολυμπιακός έχει καταφέρει να προκριθεί 2 φορές στους 16 του Champions League (2007/8, 2009/10) ενώ άλλη μια φορά έχασε στο τσακ την πρόκριση, έχοντας μαζέψει 10 ολόκληρους βαθμούς (2004/5). Τι κοινό έχουν οι 3 αξιόλογες αυτές παρουσίες στην Ευρώπη? Τον ισχυρό ανταγωνισμό μέσα στο ελληνικό πρωτάθλημα...
Την περίοδο 2004/5 (που από πλευράς αποτελεσμάτων στο Champions League μοιάζει πολύ με τη φετινή), οι Ερυθρόλευκοι με τον Μπάγεβιτς να επιστρέφει στον πάγκο και το Ριβάλντο στην πρώτη χρονιά του, πήραν το πρωτάθλημα την τελευταία αγωνιστική στο Καυταντζόγλειο. Ένα πρωτάθλημα καθόλου εύκολο, μιας και ο ΠΑΟ αλλά και η ανανεωμένη ΑΕΚ του Ντέμη ήταν δυνατοί συνδιεκδικητές του τίτλου, σε μια κούρσα με πολλές ανατροπές. Στην Ευρώπη ο ΟΣΦΠ πήρε 10 βαθμούς και τερμάτισε 3ος στην ισοβαθμία με τη Λίβερπουλ, χάρις στο γκολ του Τζέραρντ, ενω στη συνέχεια στο ΟΥΕΦΑ πέρασε ένα γύρω (με 2 νίκες κόντρα στη Σοσό) προτού αποκλειστεί στη φάση των 16 από τη Νιούκαστλ.
Τις επόμενες 2 σαιζόν, 2005/6 και 2006/7, ο Ολυμπιακός με το Σόλιντ στον πάγκο εξασφάλισε το πρωτάθλημα από πολύ νωρίς -με καθαρές νίκες στα ντέρμπι- και στο τέλος το κατέκτησε με μεγάλες διαφορές κι από τον 2ο κι από τον 3ο. Στο Champions League, η ομάδα που εμφάνισε ο Νορβηγός ήταν λίγη.. Μέτριες εμφανίσεις εκτός έδρας με κάποια καλά Χ (Ρόμα, Σαχτάρ, ήττες στο τέλος από Λυών, Ρεάλ), αλλά συντριβές εντός έδρας (2-4 από Βαλένθια, 1-4 από Λυών, 1-3 από Ρόζενμποργκ).
Η χρονιά 2007/8 ήταν ιδιαίτερη για τους Ερυθρόλευκους. Τα πρώτα διπλά στο Champions League ήταν γεγονός, αποτέλεσμα μιας ομάδας με ψυχή και συνοχή, που ήξερε τι ζητάει μέσα στο γήπεδο. Αλλά και που συναντούσε προβλήματα εντός συνόρων, τόσο γιατί και η ίδια δυσκολευόταν να πάρει αποτελέσματα, όσο και γιατί Παναθηναϊκός και ΑΕΚ (με Πεσέιρο και Φερέρ αντίστοιχα) ακολουθούσαν (ή προπορεύονταν) με μικρή διαφορά. Το πρωτάθλημα το πήρε τελικά ο Ολυμπιακός, αλλά στα χαρτιά...
Η περσινή χρονιά επεφύλασσε στο τέλος άλλο ένα εύκολο, χωρίς αντίπαλο στην ουσία, πρωτάθλημα για τον ΟΣΦΠ. Όχι γιατί ο ίδιος έπαιζε φοβερή μπάλα με διάρκεια, αλλά γιατί οι βασικοί συνδιεκδικητές ήταν έως ανύπαρκτοι... Την ίδια ώρα, η Ευρωπαϊκή πορεία σίγουρα είναι απ' αυτές που θα θέλουν να ξεχάσουν στο λιμάνι. Αποκλεισμός από το Champions League (και μάλιστα από τη μικρή Ανόρθωση) και μετά στο ΟΥΕΦΑ από την ουραγό της Γαλλίας Σεντ Ετιέν.
Και φέτος? Φέτος που ξανά ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος (έστω και μόνο από τον Παναθηναϊκό), ο Ολυμπιακός δείχνει στην Ευρώπη τσαμπουκά, συγκέντρωση, πλάνο. Ξέρει τι ζητάει μέσα στο γήπεδο και πώς να το πάρει. Η κατάκτηση του πρωταθλήματος δε θεωρείται δεδομένη (ακριβώς όπως έγινε και το 2004/5 και το 2007/8) ενώ δε λείπουν και κάποια εις βάρος του σφυρίγματα, που άλλες χρονιές δεν περνούσαν καν απ'το μυαλό κανενός στο λιμάνι. Δείγμα του ότι ο ΟΣΦΠ δεν "παίζει μόνος του" πια στα της διαιτησίας... Αν συνυπολογίσουμε και τους πολλούς τραυματισμούς, τα λάθη της διοίκησης σε θέματα προπονητή (Κετσπάγια) αλλά και μη μεταγραφών, τότε το επίτευγμα για φέτος είναι τεράστιο. Στο λιμάνι νιώθουν (από τον προπονητή και τους παίχτες μέχρι τους οπαδούς) ότι τίποτα δεν θα τους χαριστεί, γι αυτό και καταθέτουν στο Champions League όλα τα θετικά του "ερυθρόλευκου DNA", αφήνοντας παράλληλα στην άκρη τα αρνητικά του, και κυρίως τις προκαταλήψεις του.
Αλλά -επιμένω- ο ισχυρός ανταγωνισμός από πλευράς Παναθηναϊκού (εξωαγωνιστικά κυρίως, γιατί αγωνιστικά... άστο) και το γεγονός ότι δε θεωρείται τίποτα δεδομένο και σίγουρο για τον Ολυμπιακό, είναι ίσως ο κυριότερος παράγοντας -ΚΑΙ- για τη φετινή πολύ καλή πορεία στο Champions League.

Ένα σπάνιο επίτευγμα

Χτες η Bayern ισοπέδωσε τη Juventus. Έπρεπε να φύγει νικήτρια απ'το Τορίνο για να περάσει αυτή αντί των Ιταλών στους 16 και έφυγε θριαμβέυτρια. Αν και βρέθηκε να χάνει με 1-0 νωρίς νωρίς, συνέχισε να "σφυροκοπά" τη Μεγάλη Κυρία, της επιβλήθηκε πλήρως, και μετά το 1-2 οι Ιταλοί φαίνονταν σαν να μην υπήρχαν μέσα στο γήπεδο...
Για τη Bayern ισοφάρισε ο Hans-Jorg Butt, ο τερματοφύλακας. Παράξενο? Όχι. Ασυνήθιστο ναι, παράξενο όχι. Έχουμε δει κι άλλους γκολκίπερς να σκοράρουν (όχι μόνο από την άσπρη βούλα του πέναλτυ, αλλά και με φάουλ). Το σημαντικό της όλης υπόθεσης ήταν ότι το τέρμα που σημείωσε ο Γερμανός τερματοφύλακας ήταν το 3ο του στο Champions League. Και τα 3 γκολ με πέναλτυ. Και τα 3 γκολ απέναντι στη Juventus... Ως τερματοφύλακας του Αμβούργου, της Leverkusen και τώρα της Bayern Μονάχου!




Juventus - HSV Hamburger 1-3 (2000)




Bayer Leverkusen - Juventus 3-1 (2002)




Juventus - Bayern Munich 1-4 (2009)



Δυστυχώς δεν καταφέραμε να βρούμε το γκολ του φορώντας τη φανέλα της Leverkusen, κόντρα στη Μεγάλη κυρία το Μάρτιο του 2002 για τη δεύτερη φάση του Champions League. Μόνο μια φωτογραφία πανηγυρισμών.

From A to Z...

Φανταστείτε μια εκπομπή για το Champions League χτες βράδυ σε μια χώρα της Ευρώπης. Ας πούμε... την αντίστοιχη Σούπερ Μπάλα της Πολωνίας.

"Τελευταίο ματς για απόψε, το Alkmaar-Olympiakos, και έχουμε κοντά μας τον Κάζιμιρ Αμπαλόφσκι για να μας περιγράψει τις καλύτερες στιγμές του αγώνα. Κάζιμιρ, μέτριο ματς ε?"

"Ναι Αρκάντιους, 0-0 το τελικό αποτέλεσμα, με το ματς να μη διεκδικεί δάφνες ποιότητας, καθώς η Ελληνική ομάδα κατέβηκε με φανερό σκοπό να κρατήσει το μηδέν πίσω και το πέτυχε. Η ομάδα του Ζίκο η οποία παρατάχθηκε με πολλές απουσίες ήταν στημένη πολύ καλά και ο τρόπος επίθεσης της AZ δεν ήταν ο πλέον ενδεδειγμένος για να την απειλήσει. Ο Ολυμπιακός μάλιστα είχε και κάποιες καλές ευκαιρίες να φύγει και νικητής από την Ολλανδία, αλλά οι παίκτες του δεν ήταν αρκετά τολμηροί και αποτελεσματικοί για να το καταφέρουν."

Λίγο πολύ, σε όλες τις αντίστοιχες "Σούπερ Μπάλες" ανά τον κόσμο τα ίδια θα ελέχθησαν χτες βράδυ. Και λογικό. Εξάλλου, ανεξάρτητα με το τι έγινε στον αγώνα, το Άλκμααρ-Ολυμπιακός είναι για τους ξένους ό,τι το Ρούμπιν Καζάν-Ντιναμό Κιέβου για μας...

Ο ΟΣΦΠ χτες είχε (άλλη) μια μεγάλη ευκαιρία να καθαρίσει την πρόκριση, αλλά το φοβήθηκε το ματσάκι. Υπερτίμησε την έδρα και τις δυνατότητες της Άλκμααρ? Δε θέλησε να πάει για τα πολλά μπας και χάσει και τα λίγα? Οι τραυματισμοί και το γενικότερο ψιλοάσχημο κλίμα έπαιξαν ρόλο? Όλα μαζί? Η αλήθεια είναι ότι χτες η Άλκμααρ ουσιαστικά έπαιζε το τελευταίο της χαρτί για πρόκριση στην επόμενη φάση, αλλά για κάποιο περίεργο λόγο ο προπονητής και οι ποδοσφαιριστές της δεν έδειχναν να το έχουν πάρει πρέφα. Μπορεί και να μην τους ενδιέφερε. Who knows, που λέμε και στο ΚΙβέρι... Επιμένω ότι ο Ολυμπιακός μπορούσε από χτες να τα τελειώσει όλα, γιατί τα 2α και τα 3α της Άρσεναλ εξακολουθούν να είναι πιο ποιοτικά σύνολα από οποιαδήποτε ελληνική ομάδα και συν τοις άλλοις θα παίξουν χωρίς άγχος και με μοναδικό κίνητρο να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους και τα όσα έμαθαν απ τον Βενγκέρ στο χορτάρι. Με σκοπό να κερδίσουν ακόμα περισσότερο την εκτίμησή του. Θυμηθείτε τι έπαθε ο Παναθηναϊκός πριν από μερικά χρόνια από τα δευτερότριτα της Άρσεναλ στο ΟΑΚΑ, όπου ηττήθηκε με 1-3 την τελευταία αγωνιστική. Βέβαια, αν χάσει ο Ολυμπιακός και χάσει και η Σταντάρ, τότε οι ερυθρόλευκοι του Πειραιά θα γίνουν η πρώτη ελληνική ομάδα που περνάει στην επόμενη φάση του Champions League με 7 βαθμούς! Θα δούμε...


ΝΤΕΡΜΠΙ x 2

Ο Παναθηναϊκός έχει το πάνω χέρι ενόψει Κυριακής στο Καραϊσκάκη γιατί πάει για 2 αποτελέσματα. Γνωστό αυτό. Γνωστό επίσης ότι διαθέτει ποιοτικούς ποδοσφαιριστές σε θέσεις όπου ο Ολυμπιακός ίσως να μη διαθέτει καν παίκτη. Γνωστό επίσης ότι και οι 2 ομάδες μπάλα δεν παίζουν, μη γελιόμαστε. Ο Παναθηναϊκός μασκαρεύει την αδυναμία του επειδή παίζει φουλ επίθεση και κάνει πολλές ευκαιρίες στους αγώνες του. Το πώς τις πραγματοποιεί δε φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα τους οπαδούς του. Ο δε Ολυμπιακός ακόμα ψάχνεται για την "ταυτότητά" του στο γήπεδο μετά τη φυγή Κετσπάγια. Να πω την αμαρτία μου, αν ο Κετσπάγια ήταν ακόμα στον ΟΣΦΠ, ακόμα και με τόσους τραυματισμούς πιστεύω θα κέρδιζε. Τουλάχιστον, είμαι σίγουρος ότι δεν θα τρωγε γκολ.
Το ότι και οι δύο δεν έχουν δείξει δείγματα σωστής επιθετικής ανάπτυξης (κάθε άλλο...) ίσως οδηγήσει το ντέρμπι σε κάτι καλό. Να γίνει τελείως άναρχο το ματς και να δούμε τη μπάλα πάνω κάτω (μπορεί και με πολλά γκολ!). Σωστό ποδόσφαιρο δε θα χει παιχτεί σίγουρα -σάμπως παίχτηκε και ποτέ ανάμεσα σε ΟΣΦΠ-ΠΑΟ??- αλλά από πλευράς σασπένς θα είναι σίγουρα ό,τι πρέπει!

Για το μπάσκετ? Τι να πω? Εκεί κι αν είναι θολή και μπερδεμένη η κατάσταση... Δεν ξέρεις ποιος έχει γρίπη, ποιος είναι τραυματίας και ποιος είναι υγιής! Ο Παναθηναϊκός αγωνιστικά βρίσκεται σε ένα "πικ" αφύσικο για τη χρονική περίοδο που διανύουμε και παίζει τρομερό μπάσκετ. Με εξαίρεση το ματς με τη Ρεάλ στη Μαδρίτη (όπου η ήττα και ανώδυνη ήταν και καλό του έκανε) δείχνει να πατάει γερά στα πόδια του και να ξέρει τι ζητάει και πώς να το παίρνει. Αντίθετα ο Ολυμπιακός δεν έχει ακόμα "στρώσει". Νίκες κάνει, κατά διαστήματα παίζει όμορφο μπάσκετ, αλλά δε σου δίνει την εντύπωση ότι είναι "λυμένη ομάδα". Και φυσικά δε δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να κυριαρχήσει εύκολα του ΠΑΟ. Ότι μπορεί να τον κερδίσει (και μάλιστα στο ΣΕΦ) μπορεί. Του κερατά δηλαδή. Ότι μπορεί να τον κερδίσει άνετα όμως...? Αν το καταφέρει θα είναι ένα πρώτο σημαντικό μήνυμα για τη σαιζόν. Άλλο το 71-67 πχ κι άλλο το 86-68 ρε παιδί μου.
Θα μου πείτε "ρε μεγάλε, και με 1 πόντο να κερδίσει καλά θα είναι". Δεκτό, αλλά όλοι ξέρουμε ότι όταν τα ματς στο μπάσκετ πάνε στον πόντο, περισσότερες πιθανότητες έχει να κερδίσει ο εμπειρότερος... Και όλοι ξέρουμε ποιος είναι ο εμπειρότερος...


YΓ: Ο Ερίκ Καστέλ επιστρέφει αύριο βράδυ. Το νου σας!