Εν αναμονή του μεγάλου τελικού για το Europa League απόψε, λογικό είναι να διαβάζετε σε αθλητικά sites και blogs αφιερώματα για περασμένους τελικούς, δυναστείες, εκπλήξεις, σκόρερ κλπ κλπ. Οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- αναφέρονται, βέβαια, στο παρελθόν του κυπέλλου UEFA. Θεωρώντας ότι το Europa League αποτελεί τη συνέχειά του. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι το Europa League αποτελεί συνέχεια ΚΑΙ του πάλαι ποτέ Κυπέλλου Κυπελλούχων, το οποίο σταμάτησε το 1999, αλλά η ουσία είναι ότι δεν καταργήθηκε, παρά συγχωνεύτηκε με το τότε Κύπελλο UEFA.
Άρα, είναι άδικο να αφήνουμε απ'εξω από τα κάθε λογής retro αφιερώματα το θρυλικό Cup Winners Cup. Εξάλλου, ο θεσμός του Κυπέλλου δεν έχει -ακόμα- καταργηθεί σε κάποια χώρα, ενώ στην πατρίδα του ποδοσφαίρου παραμένει ο αρχαιότερος θεσμός.
Κύπελλο Κυπελλούχων λοιπόν... με πολλές αναμνήσεις (προσωπικά) που ξεκινούν από το 1986. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα ποδόσφαιρο στην τηλεόραση. Ήταν Πάσχα, πρωί αν θυμάμαι καλά. Δεν ήξερα -φυσικά- ποιοι παίζουν και γιατί παίζουν. Ύστερα από χρόνια έμαθα για την υπερομάδα Ντιναμό Κιέβου του Βαλερί Λομπανόφσκι που αποτέλεσε τη βάση της ΕΣΣΔ εκείνο το καλοκαίρι για το Μουντιάλ του Μεξικού.
Διαβάστε ΕΔΩ ένα καταπληκτικό άρθρο για το συγκεκριμένο αγώνα.
Κύλησε αρκετό νερό στο αυλάκι μέχρι να έρθουμε στο 1991, τότε που αντιπάθησα για πρώτη φορά τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ γιατί κέρδισε τη Μπαρτσελόνα του αγαπημένου μου Ερίκ Καστέλ...
Μετά από δυό χρόνια ήταν η πορεία του Ολυμπιακού με τον ανεπανάληπτο Μίρτσο και το γκολ του Βαΐτση στο Μονακό, μέχρι τους 8, που με έκαναν να παρακολουθήσω εκ του σύνεγγης το τι έγινε. Παράλληλα, ο φίλος μου ο Μιχάλης παρακολουθούσε κι "έχτιζε" την παθολογική του αγάπη για την Πάρμα (παθολογική αγάπη που κρατάει μέχρι σήμερα) και την καμάρωσε νικήτρια το 1993 και φιναλίστ το 1994.
Και φυσικά, ποιος δε θυμάται το γκολ του Ναΐμ την επόμενη χρονιά, στο Σαραγόσα-Άρσεναλ? (μόνο ο Σίμαν μπορούσε να το φάει αυτό το γκολ)
To 1997 περίμενα με αγωνία να δω τα μαγικά του Ρονάλντο στον τελικό κόντρα στην Παρί Σεν Ζερμέν. Η εφηβική μου αφέλεια επέβαλλε στο "Φαινόμενο" να περνάει 4-5 παίκτες και να σημειώνει χατ-τρικ. Τα πράγματα δεν έγιναν ακριβώς έτσι, αλλά έτσι κι αλλιώς η Μπαρτσελόνα κέρδισε με 1-0 (χάρις σε πέναλτυ που κέρδισε και εκτέλεσε ο Ρονάλντο). Κάτι ήταν κι αυτό.
To 'τέλος εποχής' ήρθε το 1999 με τη Λάτσιο (την...τότε Μάντσεστερ Σίτι) να παίρνει το τρόπαιο απέναντι στη Μαγιόρκα, με τις γκολάρες του Βιέρι και του Νέντβεντ.
Το Κύπελλο Κυπελλούχων από τότε, συγχωνεύτηκε με το Κύπελλο UEFA. Ε και? Είπαν κάποιοι... Καλύτερα. Τι τους θέλανε τόσους θεσμούς? Οι παλιότεροι όμως, έχουν να θυμούνται απίστευτα ματς και δη τελικούς.
Αποκαθήλωση των κατόχων, Τότεναμ - Ατλέτικο Μαδρίτης 5-1, 1963
O πρώτος Γερμανικός τίτλος, Ντόρτμουντ-Λίβερπουλ 2-1, 1966
Η εισβολή των φιλάθλων κοστίζει, Γκλάσκοου Ρέιντζερς - Ντιναμό Μόσχας 3-2, 1972
Η σφαγή της Λιντς στη Θεσσαλονίκη, Μίλαν - Λίντς 1-0, 1973
Και η θεία δίκη απ'το Μαγδεμβούργο, Μαγδεμβούργο - Μίλαν 2-0, 1974
Η πρώτη μεγάλη Ντιναμό, Ντιναμό Κιέβου - Φερεντσβάρος 3-0, 1975
To show του Ρέζενμπρινκ και του Βαν ντερ Ελστ, Άντερλεχτ - Γουέστ Χαμ 4-2, 1976
Το πρώτο της Μπάρτσα, Μπαρτσελόνα - Φορτούνα Ντίσελντορφ 4-3, 1979
O τελικός με τους λιγότερους θεατές και τα ομορφότερα γκολ, Ντιναμό Τιφλίδας - Καρλ Τζάις Ιένα 2-1, 1981
Οι τελευταίοι Βρεττανοί πριν τον αποκλεισμό, Έβερτον - Ραπίντ Βιέννης 3-1 1985
Ένα αστέρι γεννιέται, Άγιαξ - Λοκομοτίβ Λειψίας 1-0, 1987
Tροπαιούχοι στην παρθενική εμφάνιση στην Ευρώπη, Μαλίν - Άγιαξ 1-0, 1988
Και κάτι, κλείνοντας, για το "ουεφάκι" όπως το αποκαλούν πολλοί Ελληνάρες υποτιμητικά. Χαζέψτε τη Μπράγκα στον τελικό (που τη θέλατε και για ιδανικό αντίπαλο κάποιοι το καλοκαίρι) και λιώστε στα πλέι οφ.
Εξακολουθούμε να ΜΗΝ ασχολούμαστε μέχρι να τελειώσει η σαιζόν με τη Superleague. Παρακολουθούμε όμως τη μεταγραφολογία και όπως έχουμε υποσχεθεί θα κριθούν οι πάντες τον Αύγουστο...
Για όσους δεν το ξέρετε, αυτή είναι η 20ή σαιζόν του Champions League (ξεκίνησε πειραματικά με 2 ομίλους το φθινόπωρο του 1991). Μετά το βίντεο με τις αποκρούσεις, που σημείωσε τεράστια επιτυχία), το νέο μας πόνημα αφορά σ'αυτά τα 20 χρόνια της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης και σηματοδοτεί και την αρχή σε μια σειρά αφιερωμάτων που θα ολοκληρωθούν λίγο πριν το μεγάλο τελικό της 28ης Μαΐου.
Είχαμε κηρύξει μια παύση όσον αφορά τα posts που σχετίζονται με τη Superleague και τη σαπίλα που αυτή πρεσβεύει. Τούτη δω η ανάρτηση όμως είναι επιβεβλημένη, γιατί είναι αφιερωμένη σ'έναν ποδοσφαιριστή που πραγματικά πήγε το ποδόσφαιρό μας μερικά βήματα μπροστά και που η καριέρα του φτάνει μοιραία στο τέλος της σήμερα.
Επειδή κάθε εποχή είναι διαφορετική -συγγνώμη για το κλισέ αλλά είναι αλήθεια- δεν μπορεί να πει κάποιος με βεβαιότητα αν ο Αντώνης Νικοπολίδης υπήρξε συνολικά ο κορυφαίος Έλληνας τερματοφύλακας όλων των εποχών. Όμως, σε δύο τομείς ήταν. Στις τοποθετήσεις και στο να κατευθύνει την άμυνα. Ειδικά στο πρώτο, συγκαταλέγεται -όχι άδικα- στους κορυφαίους Ευρωπαίους (αν όχι στον κόσμο).
Σπάνια τον έβλεπες να πετάγεται απ τη μια άκρη της εστίας στην άλλη. Σίγουρα οι εκτινάξεις δεν ήταν το δυνατό του σημείο, αλλά φρόντισε να μην του χρειάζονται και πάρα πολύ. Ανέπτυξε την ικανότητα να διαβάζει τις φάσεις και να βρίσκεται τις περισσότερες φορές εκεί που (περίπου) πήγαινε η μπάλα. Όχι μόνο κάτω από τα δοκάρια, αλλά και πολύ έξω απ'αυτά, τιμώντας ουκ ολίγες φορές τον τίτλο του ταπεινού μας ιστολογίου.
Έκανε λάθη. Κάποια απ'αυτά είναι ιστορικά. Προκάλεσαν τη χλεύη και το γέλιο του κάθε κακεντρεχή. Η μεγάλη μαγκιά του ήταν ότι δεν άφησε τα λάθη αυτά να οδηγήσουν στην κάτω βόλτα την καριέρα του (ή να την οδηγήσουν σε μεγάλες κοιλιές). Νοήμων, ήξερε ότι κι αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι.
Η σοβαρότητά του, η υπομονή του (έζησε σχεδόν 10 χρόνια στη σκιά του μεγάλου Γιόζεφ Βάντσικ) και η σκληρή του δουλειά (είναι αξιοσημείωτο το ότι βελτιωνόταν συνεχώς όσο περνούσαν τα χρόνια) τον καθιέρωσαν κι ας μην ήταν ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ταλέντο.
Η διεθνής αναγνώριση για τον "Κλούνει" του ελληνικού ποδοσφαίρου (κυρίως λόγω Euro 2004) είναι άλλο ένα μεγάλο παράσημο.
Δε θέλω να πω περισσότερα, ας μιλήσει το βίντεο...
Το βίντεο περιέχει όσες επεμβάσεις μας επέτρεψε η μνήμη και το αρχείο μας να συμπεριλάβουμε. Η 'ιεραρχία' είναι φυσικά υποκειμενική, γι αυτό και θα θέλαμε τις απόψεις και τις όποιες διαφωνίες και ενστάσεις σας. Ναι, είναι κρίμα που δεν υπάρχει υλικό από τη θρυλική εμφάνιση του Τάκη Οικονομόπουλου στην Έβερτον, από την απόκρουση του Βασίλη Κωνσταντίνου στον ημιτελικό με τον Ερυθρό Αστέρα, από την εμφάνιση του Κελεσίδη με την Κάλιαρι και του Πεντζαρόπουλου στο Τάμπερε... Η λίστα θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη.
YΓ1: Στο βίντεο δε βάλαμε σκόπιμα αποκρούσεις πέναλτυ
ΥΓ2: Ξεκίνησε η Μεγάλη Καταγραφή... Τέλη καλοκαιριού έρχεται το Saga της μεταγραφολογίας. Θυμηθείτε το...
Ένα απ'τα στοιχεία που καθιέρωσαν το Μπακότερμα στη συνείδηση των διαδικτυακών αναγνωστών, είναι και τα συχνά θεματικά αφιερώματα. Τελευταία φορά που καταπιαστήκαμε με κάτι τέτοιο ήταν το καλοκαίρι, την περίοδο Μουντιάλ.
Επιστρέφουμε λοιπόν στις "ιστορικές βουτιές" μας με ένα αφιέρωμα στις ποδοσφαιρικές ομάδες που είναι συνυφασμένες με διάσημες (και μη) εταιρείες. H ιδέα γεννήθηκε με αφορμή τη 'δική' μας Skoda Ξάνθη, απ'όπου και θα ξεκινήσουμε.
Skoda Ξάνθη
Ο Α.Ο. Ξάνθης ήταν αποτέλεσμα της συγχώνευσης δύο ομάδων της πόλης, της Ασπίδας και του Ορφέα, το 1967. Η πρώτη παρουσία στην -τότε- Α' Εθνική ήταν την περίοδο 1989/90 (ο σύλλογος δεν έχει υποβιβαστεί από τότε). Τον Οκτώβριο του 1991, γίνεται κάτι πρωτοποριακό για τα δεδομένα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η εταιρεία VIAMAR A.E. (αντιπρόσωπος της Skoda στην Ελλάδα), ανέλαβε εξολοκλήρου τη χορηγία της ομάδας και το όνομα έκτοτε άλλαξε σε Skoda Ξάνθη.
PSV Eindhoven
Χωρίς αμφιβολία, η πιο γνωστή ομάδα-εταιρεία στην Ευρώπη, ίσως και στον κόσμο. Philips Sport Vereniging (Αθλητική Ένωση Philips). Όπως δηλώνει και το όνομα, η Eindhoven, όπως συνηθίζουμε να τη λέμε στην Ελλάδα, ιδρύθηκε το 1913 από την εταιρεία Philips ως ομάδα των εργατοϋπαλλήλων της. Την ίδια χρονιά χτίζεται και το Philips Stadion στη γειτονιά Philipsdorp ("το χωριό της Philips"). Περιττό να πούμε ότι απ'το 1982 (όταν και καθιερώθηκαν οι σπόνσορες στις εμφανίσεις των ομάδων της Eredivisie), o χορηγός στη φανέλα της PSV δεν έχει αλλάξει.
Bayer 04 Leverkusen
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η διοίκηση της μεγάλης φαρμακοβιομηχανίας Bayer προσυπέγραψε το αίτημα του Wilhelm Hauschild και άλλων 170 υπαλλήλων για τη δημιουργία ενός γυμναστικού συλλόγου υπό τη σκέπη της εταιρείας. Έτσι, την 1η Ιουλίου του 1904 ιδρύθηκε η Turn- und Spielverein Bayer 04 Leverkusen, με το ποδοσφαιρικό τμήμα να δημιουργείται το 1907 και να αποκόπτεται (μαζί με το χάντμπολ, την πυγμαχία και το στίβο) από το υπόλοιπο σωματείο τον Ιούνιο του 1928 -κρατώντας και τα παραδοσιακά χρώματα κόκκινο και μαύρο- με το όνομα SV (Sportvereinigung) Bayer 04 Leverkusen.
Carl Zeiss Jena FC
H πάλαι ποτέ φιναλίστ του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, ιδρύθηκε στην Ιένα το 1903, από εργάτες του διάσημου οίκου οπτικών Carl Zeiss. Ο χωρισμός της Γερμανίας μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, τη βρήκε όπως ήταν φυσικό στο ανατολικό κομμάτι, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα -λόγω της πολιτικής του καθεστώτος πάνω στον αθλητισμό- να αλλάξει πολλά ονόματα όπως SG Carl Zeiss Jena (1949), BSG Mechanik Jena (1951) και SC Motor Jena (1954). Μετά από περιπέτειες, ο σύλλογος επανιδρύθηκε το 1966 ως FC Carl Zeiss Jena, κρατώντας το όνομά του και μετά την ενοποίηση της Γερμανίας.
Red Bull Salzburg
Η Red Bull Salzburg έχει παράδοση με τις εταιρείες. Το Σεπτέμβρη του 1933 ιδρύθηκε με το όνομα SV Austria Salzburg και το 1978 μετονομάστηκε σε SV Casino Salzburg, ενώ το 1997 ο χρηματοοικονομικός όμιλος Wüstenrot προστέθηκε στο όνομα της ομάδας. Το 2005 η Red Bull αγόρασε την Austria του Salzburg, αλλάζοντας κυριολεκτικά τα πάντα -χρησιμοποιώντας μάλιστα σαν σλόγκαν το "είναι μια νέα ομάδα, χωρίς ιστορία". Οι παραδοσιακοί φίλαθλοι της ομάδας αντέδρασαν στις ριζικές αλλαγές, αλλά δεν κατάφεραν να αλλάξουν τις προθέσεις των νέων ιδιοκτητών, γι αυτό και ίδρυσαν εκ νέου την SV Austria Salzburg, με τα παραδοσιακά μωβ χρώματα. Παρόλα αυτά, η Red Bull την τελευταία 5ετία πρωταγωνιστεί (με 3 πρωταθλήματα) στην Αυστριακή Μπουντεσλίγκα.
Cruz Azul
Μια απ'τις πιο γνωστές ομάδες του Μεξικού στο ελληνικό κοινό (ελέω και του στοιχήματος...) είναι η Cruz Azul, την οποία ίδρυσαν οι εργάτες της τσιμεντοβιομηχανίας Cemento Cruz Azul το Μάιο του 1927. Παρόλο που η 8 φορές πρωταθλήτρια Cruz Azul έχει κι άλλους χορηγούς τα τελευταία χρόνια (Powerade, Umbro, Sony), το όνομα της "μαμάς" τσιμεντοβιομηχανίας δεν έχει αλλάξει.
Sheriff Tiraspol
Γνωστή μας από τα ματς κόντρα στον ΟΣΦΠ για τα προκριματικά του Cl πριν από 2 χρόνια, η Sheriff Tiraspol είναι μια πολύ νέα ομάδα, δημιούργημα του ομίλου εταιρειών Sheriff, που εδρεύει στη Μολδαβία και πιο συγκεκριμένα στο (αυτοαναγνωρισμένο ως) ανεξάρτητο κρατίδιο της Υπερδνειστερίας. Η Sheriff είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία του κρατιδίου (μετά την Tirotex), ένας πραγματικός κολοσσός της περιοχής, που δραστηριοποιείται στον κατασκευαστικό κλάδο, στον πετρελαϊκό, στα ΜΜΕ, έχει αλυσίδα σουπερμάρκετ και δίκτυο κινητής τηλεφωνίας. Η Sheriff Tiraspol μονοπωλεί το πρωτάθλημα της Μολδαβίας τα τελευταία 10 χρόνια.
Honda FC
H Honda Motor, όπως ήταν η αρχική της ονομασία, γεννήθηκε από τους εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας Honda το 1971. Το παράδοξο είναι ότι παρά την "επωνυμία", ο σύλλογος έγινε επαγγελματικός 20 χρόνια μετά την ίδρυσή του. Ύστερα από μια αποτυχημένη απόπειρα συγχώνευσης με την Honda Motor Sayama (καθώς η μαμά εταιρεία δεν επιθυμούσε αλλαγή έδρας), πολλοί ποδοσφαιριστές αποχώρησαν από την ομάδα, η οποία αποδυναμώθηκε και επέστρεψε δυναμικά στην -ενιαία πια- JFL στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Η λίστα δεν τελειώνει εδώ φυσικά, καθώς οι ποδοσφαιρικές ομάδες στην υφήλιο που έχουν άρρηκτες σχέσεις με οργανισμούς και εταιρείες είναι πάρα πολλές. Κλείνοντας, να αναφέρουμε ενδεικτικά τις: Arab Contractors Sporting Club της Αιγύπτου, μέλος της ομώνυμης κατασκευαστικής εταιρείας. Inti Gas Deportes του Περού, ομάδα της εταιρείας φυσικού αερίου Inti Gas. Türk Telekomspor (πρώην ΡΤΤ) της Τουρκίας, με χορηγό τις Τουρκικές τηλεπικοινωνίες. Airbus UK Broughton F.C. της Ουαλλίας, ομάδα της ομώνυμης αεροναυπηγικής εταιρείας.
Περιμένουμε τα δικά σας σχόλια, τις προτάσεις και τις ενστάσεις σας.
Άκουσα για πρώτη φορά το όνομα Alan Shearer στο γυμνάσιο. Η Εθνική Ελλάδος έκανε φιλικά προετοιμασίας για το Μουντιάλ των ΗΠΑ και στο Γουέμπλει είχε αρπάξει 5 τεμάχια από τα "λιοντάρια". Τόσα -πάνω κάτω- συνηθίζαμε να τρώμε στο Νησί (και ως σύλλογοι και ως εθνική ομάδα) και η αλήθεια είναι ότι ακόμα -με εξαίρεση το ματς θαύμα του 2002- οι Άγγλοι μας έχουν του χεριού τους. "Το τελικό 5-0 σημείωσε με ωραίο διαγώνιο σουτ ο Alan Shearer" έλεγαν στα αθλητικά, δείχνοντας τα στιγμιότυπα.
Κύλησε αρκετό νερό στο αυλάκι... Την κατάκτηση της Premier League από την Blackburn το 1995 με μπροστάρη τον Shearer ΟΥΤΕ που τη θυμάμαι. Ούτε και το πέρασμά της στο CL την επόμενη χρονιά. Έπρεπε να φτάσουμε στο καλοκαίρι του (Euro) '96 για να διαπιστώσω πόσο σπουδαίος γκολτζής ήταν ο Alan. Απ'το πρώτο κιόλας ματς κόντρα στους Ελβετούς μέχρι το ρεσιτάλ απέναντι στην Ολλανδία και το θρίλερ με τους Γερμανούς στα πέναλτι. Θυμάμαι πόσο μεγάλη εντύπωση μου είχε κάνει ο τρόπος που εκτελούσε τους γκολκίπερ απ'την άσπρη βούλα. Στα χρόνια που ακολούθησαν, δεν τον είδα ποτέ να αστοχεί απ'τα 11 βήματα...
Εκείνο το καλοκαίρι σκάει και η είδηση-βόμβα της μεταγραφής του στη γενέτειρά του, την αγαπημένη Newcastle του Kevin Keegan. Η πιο ακριβή μεταγραφή εκείνου του καιρού. Ως φίλος των "ανθρακωρύχων" (τότε τους φωνάζαμε παράνομα και καταχρηστικά έτσι, κι όχι "καρακάξες") και πιο συγκεκριμένα του σπουδαίου επιθετικού διδύμου Ferdinand/Cole, είδα με πολυ καλό μάτι αυτή τη μεταγραφή, γιατί ο Andy μας είχε 'προδώσει' για τα μάτια του Σερ Άλεξ... Κάπου εκεί, λοιπόν, άρχισα να παρακολουθώ όσο μπορώ πιο συχνά τα κατορθώματα του Alan και γενικότερα τα τεκταινόμενα στο Αγγλικό Ποδόσφαιρο.
Χωρίς ίντερνετ, λάιβ στρίμινγκ :) και λοιπές παρόμοιες ευκολίες, ο μόνος τρόπος ήταν τα στιγμιότυπα των αθλητικών και όσα μάτς έδειχνε κατά καιρούς το συνδρομητικό.
Θυμάμαι...
Το πρώτο του μεγάλο ντέρμπυ με τη Newcastle, να σημειώνει το 4ο γκολ στην ξεγυρισμένη 5άρα κόντρα στη Man Utd...
Nα βάζει 2 και να χάνει άλλα 22 στο 7-1 με την Tottenham παραμονές Πρωτοχρονιάς του '97...
Να ψάχνω -σε τριήμερη εκδρομή στα Τρίκαλα- τηλεόραση για να δω τον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας το '98 με την Άρσεναλ, και να γαμοσταυρίζω γιατί ο μεγάλος την έστειλε στο δοκάρι στο 1-0...
Τα -για μια ακόμα φορά- άπιαστα (αλλά χωρίς αντίκρυσμα) πέναλτυ με την Αργεντινή στο Μουντιάλ της Γαλλίας.
2001. Χειμώνας. Φαβιέρου και Χίου γωνία, στο 24ωρο καφενείο που δεν υπάρχει πια, να χω στηθεί μεσημέριάτικα μόνος μου μπροστά στην τηλεόραση να δω Manchester UTD - Newcastle για το πρωτάθλημα. Ο μεγάλος εκτελεί φάουλ έξω απ'την περιοχή και στέλνει τον Barthez για τσάι (ΕΔΩ στο 1:30) . Πετάγομαι και φωνάζω "ΠΩΩΩΩΩΩ" λες και ήταν γκολ τελικού. Τα τραπέζια του κουμ-καν και του Θανάση γυρίσανε αυτόματα. Περιττό να σας πω, πως αναφώνησαν κι αυτοί το ίδιο βλέποντας το replay...
Τον θυμάμαι στα 34 του να κάνει πλάκα στα πιτσιρίκια του Πανιωνίου στη Νέα Σμύρνη, τα οποία δεν προλάβαιναν ούτε να τον κλωτσήσουν...
Θυμάμαι τα ματς στο Champions League με τη Leverkuzen και την Inter, το μεγάλο come back... Τα γκολ με Everton, West Ham, Charlton, Chelsea, Portsmouth...
Το αγαπημένο μου γκολ. Το εκπληκτικό έμμεσο από τόσο κοντινή απόσταση κόντρα ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΝΤΕΚΑ της West Bromwhich!!!
Θυμάμαι πολλά πολλά ακόμα, όπως και το τελευταίο γκολ της καριέρας του. Μιας καριέρας παρόμοιας με το μόνο σέντερ φορ που μπορεί να συγκριθεί μαζί του εκείνη την εποχή. Τον Gabriel Batistuta. Πλούσια σε γκολ και φτωχή σε τίτλους. Ο εκφωνητής -δικαίως- λέει "Same old Shearer, always scoring!"
Αυτός ήταν ο Shearer. Πάντα να σκοράρει. Να το παστελώνει, να το κολλάει, να γράφει, όπως θέλετε πείτε το. Άλλωστε, όπως ήθελε σκόραρε κι αυτός. Με το δεξί του βρωμόποδο, με το σιδερένιο του κεφάλι, με κόντρες, με βολ πλανέ, με φάουλ, με πέναλτυ...
Σήμερα που η Liverpool γιορτάζει τα 119 χρόνια από την ίδρυσή της, θα διαβάσετε παντού αφιερώματα, ιστορικά στοιχεία, μεγάλους παίχτες... Δε νομίζω ότι είναι αναγκαίο να το πράξουμε κι εμείς στο Μπακότερμα.
Μόνο να αναφέρουμε ένα μικρό κομμάτι απ'τον ύμνο της:
At the end of the storm, there's a golden sky...
Θα περάσει η καταιγίδα...
ΥΓ: Ως γνήσιος διαστροφικός φίλαθλος, εκτίμησα τη βαριά φανέλα, το μεγαλείο και τον κόσμο της Liverpool την ημέρα που κέρδισε στο Anfield τον Ολυμπιακό με 3-1...
"Παρελθόν από τον Ολυμπιακό αποτελεί ο Τάσος Πάντος. Μετά από επτά χρόνια στους Πειραιώτες ο 34χρονος αμυντικός αποχωρεί, καθώς αποφασίστηκε να μην ανανεωθεί το συμβόλαιό του.
Ο Πάντος συνταντήθηκε σήμερα το μεσημέρι με τους διοικούντες τον Ολυμπιακό και ενημερώθηκε πως δεν θα του προταθεί νέο συμβόλαιο.
Στη θητεία του στους Πειραιώτες ήταν ένας από τους παίκτες που λειτουργούσε με αποκλειστικό γνώμονα το καλό του συνόλου, χωρίς ποτέ να δημιουργήσει πρόβλημα.
Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε δέκα τίτλους. Πέντε πρωταθλήματα, τέσσερα Κύπελλα και ένα Σούπερ Καπ."
Αντίο σε σένα μεγάλε Τάσο. Σε εσένα που με την απόδοσή σου και το πάθος σου χλεύασες και ειρωνεύτηκες και εξευτέλισες τους προπονητές της εξέδρας, τους βαριεστημένους σταρ, τους κολπατζήδες αλήτες, τους "συμβολαιάκηδες", τους "παιχταράδες χωρίς πρωτάθλημα", τους "ξέρει πολύ μπάλα-αλλά δεν προσαρμόστηκε", τους "αθλητές της παραλιακής", τους "ξέρω πολύ μπάλα" φίλαθλους. Πόσο μα πόσο τους εξευτέλισες;? Και την μελανή σου στιγμή στο Άνφιλντ, την έχουμε ήδη ξεχάσει.Θυμόμαστε πάντα την εξαφάνιση του 'πολύ' Λούκε.
Πλησιάζουν οι μέρες και δεν κρατιόμαστε... Τελευταίο αφιέρωμα σήμερα στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων και κατά την ταπεινή μας άποψη, το πιο ενδιαφέρον. Στη φετινή διοργάνωση θα συμβεί κάτι το πρωτόγνωρο. Για πρώτη φορά δύο αδέρφια θα τεθούν αντιμέτωπα σε αγώνα Μουντιάλ. Ο Ζερόμ Μπόατενγκ (αριστερά) και ο Κέβιν-Πρινς Μπόατενγκ (δεξιά) γεννήθηκαν στο Βερολίνο από Γκανέζο πατέρα και Γερμανίδα μητέρα. Ακολούθησαν και οι δυο ποδοσφαιρική καριέρα. Ο πρώτος -αμυντικός του Αμβούργου- προτίμησε να αγωνιστεί με την εθνική ομάδα της γενέτειράς του, ενώ ο δεύτερος -μέσος της Πόρτσμουθ- με τα χρώματα της Γκάνας, πατρίδας του πατέρα του. Η ζωή πάντα είχε μεγαλύτερη φαντασία απ'τους ανθρώπους κι έτσι, η κληρωτίδα του Μουντιάλ "τοποθέτησε" την Γκάνα και τη Γερμανία στον ίδιο όμιλο... Μένει να δούμε αν τελικά οι δύο Μπόατενγκ αγωνιστούν στο ματς. Αυτή η μονομαχία θα είναι το λιγότερο συναρπαστική.
Με αφορμή, λοιπόν, αυτή τη "συνάντηση", το ΜΠΑΚΟΤΕΡΜΑ ανοίγει το φάκελο 'Δεσμοί αίματος στα Παγκόσμια Κύπελλα'. Πατεράδες, γιοι, αδέρφια, θείοι, μέχρι και... παππούς με εγγονό. Enjoy!
Ο Lucien Laurent έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που έβαλε το 1ο γκολ στην ιστορία του θεσμού. Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι στην αποστολή της Γαλλίας στο ΠΚ του 1930 είχε συμπεριληφθή και ο (κατά ένα χρόνο μεγαλύτερος) αδερφός του, ο αμυντικός Jean Laurent. Δεν αγωνίστηκαν μαζί στον πρώτο αγώνα του τουρνουά κόντρα στο Μεξικό και έτσι έχασαν την ευκαιρία να γινουν τα πρώτα αδέρφια που παίζουν μαζί σε ένα ματς Μουντιάλ. Την ευκαιρία αυτή βέβαια... την άρπαξαν τα αδέρφια Rosas, του Μεξικού. Ο Manuel (αρχηγός μάλιστα) και ο Felipe. Στην ίδια διοργάνωση, ο Juan και ο Mario Evaristo γίνονται τα πρώτα αδέρφια που παίζουν σε έναν τελικό, με τη φανέλα της Αργεντινής.
O "δικός" μας Zlatko Čajkovski (προπονητής στην ΑΕΚ και στον Απόλλωνα Καλαμαριάς) συμμετείχε με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας δύο φορές σε τελικά. Το 1950 και το 1954. Στα γήπεδα της Βραζιλίας είχε παρέα στην ομάδα και τον αδερφό του Željkο, ο οποίος μάλιστα σκόραρε δυο φορές κόντρα στο Μεξικό.
Στο Μουντιάλ της Ελβετίας, oι Αυστριακοί (με 2 χρόνια διαφορά) αδερφοί Körner, ο Alfred και ο Robert, αγωνίστηκαν μαζί βασικοί μέχρι και τον ημιτελικό κόντρα στη Δ.Γερμανία. Η υπερομάδα της Ουγγαρίας δε διέθετε μόνο τον Puskas, τον Koscis και τον Hidegkuti, αλλά και δύο αδερφούς. Τους επιθετικούς József και Mihály Tóth. Aγωνίστηκαν μαζί στον μεγάλο προημιτελικό -γνωστό και ως "Μάχη της Βέρνης"- κόντρα στη Βραζιλία, ενώ νωρίτερα ο József είχε σκοράρει στη φάση των ομίλων στο εκθαμβωτικό 8-3 των Μαγυάρων επί της Δυτικής Γερμανίας. Στον τελικό, παρών ήταν μόνο o József. Εκεί, στην 'απέναντι' πλευρά, τον περίμεναν δυο αδέρφια-θρύλοι της Kaiserslautern και του Γερμανικού ποδοσφαίρου, ο Fritz (φωτό) και ο Ottmar Walter. Και τους πήραν τη "μπουκιά απ'το στόμα". Τα αδέρφια Walter, και ειδικά ο εμβληματικός αρχηγός Fritz, συνέδεσαν το όνομά τους με το "Θαύμα της Βέρνης" και έδωσαν περηφάνια στον ντροπιασμένο -ακόμα τότε- Γερμανικό λαό. Ιδιαίτερη θέση στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο έχουν ο Bobby και ο Jack Charlton (φωτό). Αντίπαλοι στο εγχώριο πρωτάθλημα (Manchester Utd και Leeds Utd αντίστοιχα) αλλά συμπαίκτες στην εθνική Αγγλίας. Ο πρώτος αγωνίστηκε σε 4(!) Μουντιάλ ('58, '62, '66, '70) και ο δεύτερος σε αυτά του '66 και του '70. Αντίπαλοι και μάλιστα στους "αιώνιους" της -τότε- Τσεχοσλοβακίας ήταν και οι αδερφοί Veselý, που συμμετείχαν με την εθνική ομάδα της χώρας τους στο ΠΚ του 1970. Ο František Veselý ήταν επιθετικός της Slavia Praha και ο Bohumil Veselý μέσος της Sparta Praha. Στο τουρνουά της Δ.Γερμανίας το 1974, για πρώτη φορά εμφανίστηκαν δυο δίδυμοι ποδοσφαιριστές, ο René και ο Willy van de Kerkhof (φωτό), με την σπουδαία ομάδα της Ολλανδίας. Αγωνίστηκαν μαζί και στο ΠΚ του 1978 στην Αργεντινή. Όσον αφορά στα του 1974, ενδιαφέρον παρουσιάζει η συμμετοχή δυο "δυάδων" από αδέρφια, για λογαριασμό της -πρωτοεμφανιζόμενης τότε- Αϊτής. Πρόκειται για τους Roger και Guy Saint-Vil και τους Marion και Fritz Leandre. Τέλος, στην ίδια διοργάνωση πραγματοποίησε την εμφάνισή του για πρώτη φορά ο σημερινός πρόεδρος της Bayern, Uli Hoeness, ενώ ο -ένα χρόνο μικρότερος- αδερφός του, Dieter, ήταν μέλος της Δ.Γερμανίας στο ΠΚ του Μεξικού 12 χρόνια αργότερα!!!
Το 1982, για πρώτη φορά σε τελική φάση Μουντιάλ, συμμετείχαν δυο αδέρφια τερματοφύλακες στην ίδια ομάδα. Ήταν ο Vyacheslav και ο Viktor Chanov, της ΕΣΣΔ, που ωστόσο δεν αγωνίστηκαν σε κανένα ματς, μιας και ήταν στη σκια του μεγάλου Dasaev. O Viktor Chanov ήταν μέλος της Σοβιετικής Ένωσης και το 1986 και αγωνίστηκε σε ένα ματς, αυτό της φάσης των ομίλων κόντρα στον Καναδά. Παρόντες στα γήπεδα της Ισπανίας και οι αδερφοί Bernd και Karl-Heinz Förster της Δ.Γερμανίας. Ο Bernd αγωνίστηκε -χωρίς να χάσει λεπτό- σε όλα τα ματς, ενώ ο Karl-Heinz (ο οποίος έπαιξε και το Μουντιάλ του '86) αγωνίστηκε σε όλα τα ματς απ'τη 2η φάση μέχρι και τον τελικό. Παρών για τη Δ.Γερμανία και ο σπουδαίος Thomas Allofs, με τον αδερφό του Klaus να είναι μέλος των 'πάντσερ' τέσσερα χρόνια αργότερα στο Μεξικό. Ίδια περίπτωση και οι αδερφοί Van der Elst της πολύ καλής τότε εθνικής Βελγίου, με τον Franki να αγωνίζεται στο Μουντιάλ του 1982 και τον Leo σε αυτό του 1986. Οι Zoran και Zlatko Vujovic της Hajduk Split και της εθνικής Γιουγκοσλαβίας συνυπήρξαν στο ΠΚ του 1982, ενώ ο Zlatko βρέθηκε και στα γήπεδα της Ιταλίας το 1990 στην τελευταία εμφάνιση της Γιουγκοσλαβίας (ως ενωμένη) σε τελική φάση μιας μεγάλης διοργάνωσης.
Ο μεγάλος Socrates ήταν από τα βασικά και αναντικατάστατα στελέχη της Βραζιλίας τόσο στην Ισπανία το '82, όσο και στο Μεξικό το '86. Δεν κατάφερε να στεφθεί πρωταθλητής, κάτι που κατόρθωσε ο μικρότερος αδερφός του, ο περίφημος Rai το 1994 στις ΗΠΑ.
Ο Rolando Chilavert ήταν μέλος -χωρίς να αγωνιστεί σε κάποιο ματς- της Παραγουάης το 1986, για να "αποκαταστήσει" την τιμή της οικογένειας ο σπουδαίος τερματοφύλακας Jose Luis, 12 χρόνια αργότερα στα γήπεδα της Γαλλίας. Ίδια χρονική διαφορά συμμετοχής και για τους σπουδαίους αδερφούς Laudrup (φωτό), με τον Michael να κάνει την εμφάνισή του -και παράλληλα να εντυπωσιάζει- στην τελική φάση του 1986 και 12 χρόνια να είναι συμπαίκτης με τον αδερφό του Brian στην εθνική ομάδα της Δανίας μέχρι τους 8 του θεσμού.
Τα αδέρφια Baresi έχουν μόλις 2 χρόνια διαφορά. Παρόλο που υπήρξαν και οι δυο διεθνείς με την εθνική Ιταλίας, δε βρέθηκαν μαζί σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Giuseppe ήταν μέλος της Squadra Azzura το 1986. O -μικρότερος- Franco θα μπορούσε να συμπεριληφθεί (όντας μάλιστα -χωρίς να παίξει- μέλος της ομάδας του '82), αλλά ο Bearzot προτίμησε τον Scirea. Το αγωνιστικό ντεμπούτο του Franco Baresi σε Μουντιάλ έγινε το 1990 στην πατρίδα του, ενώ το κύκνειο άσμα το 1994, με τον χειρότερο τρόπο μάλιστα, καθώς έχασε το πρωτο πέναλτυ στον τελικό κόντρα στη Βραζιλία.
Στο Μουντιάλ της Ιταλίας το 1990, συναντάμε μια περίπτωση παρόμοια με αυτήν της Αϊτής του '74. Τα αδέρφια Eissa Meir Abdulrahman/Ibrahim Meir Abdulrahman και Khalil Ghanim Mubarak/Mubarak Ghanin Mubarak ήταν μέλη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στην παρθενική συμμετοχή της χώρας σε τελική φάση ΠΚ. Μια άλλη Αραβική χώρα που συμμετείχε στο ΠΚ της Ιταλίας, η Αίγυπτος, είχε στις τάξεις της τους πρώην παίκτες του ΠΑΟΚ, τον Hossam Hassan και τον δίδυμο αδερφό του, Ibrahim. Στην ίδια διοργάνωση, το παρών έδωσαν και οι Erwin και Ronald Koeman για λογαριασμό της Ολλανδίας, με τον δεύτερο να συμμετέχει και στο ΠΚ του 1994.
Η παράδοση των Ολλανδών αδερφών συνεχίστηκε και στα τουρνουά του '94 και του '98 με τους πασίγνωστους δίδυμους αδερφούς De Boer (που "χαιδευτικά" θα έχετε ακούσει να τους αποκαλούν "Οι ΝτεΜπουραίοι"). Ήταν βασικά στελέχη στην πορεία των Οράνιε προς τοα προημιτελικά του '94 και τα ημιτελικά του '98. Στον περίφημο ημιτελικό απέναντι στη Βραζιλία το 1998, στη διαδικασία των πέναλτι, ήταν και οι δυο τους ανάμεσα στους εκτελεστές για την ομάδα τους. Ο μεν Frank σκόραρε, ο δε Ronald νικήθηκε από τον Taffarel στο τελευταίο -και καθοριστικό- πέναλτυ. Στην ίδια διοργάνωση (αυτήν του 1998), συμμετείχαν επίσης οι αδερφοί Flo (Tore Andre και Jostein) με την εθνική Νορβηγίας, αλλά και οι αδερφοί McKinlay (Billy και Tosh) με την εθνική Σκωτίας.
Στα πιο πρόσφατα τουρνουά, συναντάμε τα δίδυμα αδέρφια Zevlakov. Τον Michal (γνωστό από τη θητεία του στον ΟΣΦΠ) και τον Marcin (που τον είδαμε να αγωνίζεται στο ΑΠΟΕΛ). Ήταν μαζί στο ΠΚ του 2002, ενώ ο Michal ήταν αρχηγός της Πολωνίας στο Μουντιάλ της Γερμανιας το 2006. Οι Κροάτες Robert και Niko Kovac ήταν παρώντες στις διοργανώσεις του 2002 και του 2006. Στην τελευταία, άλλοι δυο δίδυμοι, οι Ελβετοί Degen, o Philipp και ο David. Tέλος, οι Aruna και Bakari Kone και οι γνωστοί και μη εξαιρεταίοι Kolo και Yaya Toure ήταν από τους ακρογωνιαίους λίθους της Ακτής Ελεφαντοστού στο προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, με τους τελευταίους να είναι βασικοί και στο επερχόμενο... Εκτός από τους αδερφούς Toure (φωτό), στη Νότια Αφρική θα συναντήσουμε με τα χρώματα της Παραγουάης τον τερματοφύλακα Diego Baretto και τον μέσο Edgar, ενώ οι Kengo και Sonzuke Nakamura θα είναι στην 23άδα της Ιαπωνίας, όπως και οι Wilson και Johnny Palacios σ'αυτήν της Ονδούρας.
Στα αξιοσημείωτα του φετινού Μουντιάλ και η παρουσία προπονητή-πατέρα και γιου-παίκτη στην ίδια ομάδα. Πρόκειται για τους Bob και Michael Bradley (προπονητής και παίκτης αντίστοιχα στις ΗΠΑ) και Vladimir Weiss / Vladimir Weiss (προπονητής και παίκτης αντίστοιχα στη Σλοβακία). Κάτι που συνέβη και το 1966, με τον προπονητή της Ουρουγουάης Ondino Viera να παίρνει μαζί του στα γήπεδα της Αγγλίας τον 20χρονο γιο του (μετέπειτα παίκτη του ΟΣΦΠ και της ΑΕΚ) Milton. Στο παρελθόν -και με διαφορά κάποιων ετών φυσικά- αρκετοί πατεράδες και γιοι έχουν συμμετάσχει σε τελικά ΠΚ. Ο Ισπανός Martin Vantolrá που συμμετείχε στη διοργάνωση του 1934 είδε το γιο του να παίρνει μέρος στο Μουντιάλ του 1970 με τα χρώματα του Μεξικού! Η οικογενεια Maldini (φωτό) είναι γνωστό ότι έχει τρομερή παράδοση. Ο Cesare Maldini ήταν μέλος της εθνικής Ιταλίας το 1962. Ο γιος του, ο τεράστιος Paolo Maldini είχε την τύχη -και την αξία φυσικά- να πάρει μέρος σε τέσσερα παγκόσμια κύπελλα από το '90 μέχρι το 2002. Ο Jean "Tchouki" Djorkaeff (που συμμετείχε και σκόραρε στα τελικά του '66) το 1998 καμάρωνε το γιο του Juri να σηκώνει το τρόπαιο για λογαριασμό της Γαλλίας μέσα στο "σπίτι" τους. Ιδιαίτερο καμάρι, όμως, πρέπει να το χει και ο Σουηδός Roy Andersson (αγωνίστηκε στο ΠΚ του ΄78) καθώς ΚΑΙ οι 2 γιοι του, ο Patrick και ο Daniel γνώρισαν τη χαρά της συμμετοχής σε ένα Μουντιάλ ('94 και '02 ο πρώτος, '02 και '06 ο δεύτερος). Ο πολύ δημοφιλής μπακ της Ουρουγουάης το '70 και το '74, Julio Montero Castillo είναι πατέρας του παλαίμαχου άσσου της Juventus Paolo Montero, που αγωνίστηκε το 2002, παρέα με τον τεράστιο Diego Forlan (αυτόν θα τον δούμε και φέτος), του οποίου ο πατέρας, Pablo Forlan ήταν παρών στις διοργανώσεις του '66 και του '74. Δυο μέλη της εθνικής Ισπανίας στο ΠΚ του 1966, ο Manuel Sanchís Martínez και ο Miguel Reina έκαναν "μουντιαλικούς απογόνους". Ο γιος του πρώτου, ο Manuel Sanchís ήταν μέλος της Ισπανίας το '90, ενώ ο γιος του δεύτερου ήταν αναπληρωματικός του Casillas στο προηγούμενο ΠΚ, ενώ αναμένεται να έχει την ίδια τύχη και σ'αυτό της Νότιας Αφρικής. Άλλος ένας δικός μας, ο πρώην επιθετικός της Καβάλας, ο Πολωνός Ebi Smolarek, κατάγεται από μουντιαλική οικογένεια, καθώς ο πατέρας του, Wlodzimierz Smolarek ήταν μέλος της πολύ καλής Πολωνίας στα τουρνουά του '82 και τοθυ '86.
Κλείνουμε με το καλύτερο... Παππούς με εγγονό! Ο επιθετικός του Μεξικού το 1930, Luiz Perez, ήταν παππούς του αμυντικού Mario Perez, που αγωνίστηκε στα γήπεδα της πατρίδας του στο Μουντιάλ του 1970.
Αναμένουμε τα σχόλιά σας, τις προτάσεις σας, και ό,τι άλλο θέλετε, εν αναμονή της κόντρας των δύο Boateng ;)
Μετά και την οριστικοποίηση των 23άδων και των 32 ομάδων του Μουντιάλ, με χαρά διαπιστώσαμε πόσοι ποδοσφαιριστές ελληνικών ομάδων θα λάβουν μερος στη διοργάνωση (εκτός απ'αυτούς της Εθνικής μας ομάδας φυσικά). Και δε μιλάμε για "παλιούς γνώριμους" ή για προπονητές και λοιπούς 'σχετικούς'. Μιλάμε για ποδοσφαιριστές που θα ταξιδέψουν στη Νότια Αφρική ως εν ενεργεία παίκτες ελληνικών ομάδων. Από πού να αρχίσουμε? Από τον αρχηγό της Βραζιλίας Ζιλμπέρτο Σίλβα και το συμπαίκτη του στον Παναθηναϊκό Τζιμπρίλ Σισέ... Κι αν ο πρώτος θεωρείται βασικό και αναντικατάστατο στέλεχος της Σελεσάο, ο δεύτερος κέρδισε με το σπαθί του τη θέση στην αποστολή των Γάλλων. Ο Ράφικ Τζιμπούρ της ΑΕΚ θα παραστει και αυτός στο Μουντιάλ με τα χρώματα της Αλγερίας, ενώ ο Πάμπλο Κοντρέρας του ΠΑΟΚ -σαν παλιά καραβάνα που είναι- δε θα μπορούσε να λείπει απ'την 23άδα της Χιλής. Παλιά καραβάνα για την Εθνική Αυστραλίας είναι και ο Γκρεγκ Μουρ, που τον είδαμε στα ελληνικά γήπεδα με τα χρώματα της Καβάλας. Ζήσε και εσύ το Μουντιάλ στην Gamebookers. Οι δρόμοι του Άρη και του Αμπρέου χώρισαν νωρίς στο πρωτάθλημα, αλλά ο Ουρουγουανός επιθετικός δε "χάθηκε" και θα δώσει το παρών στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Η Ουρουγουάη έχει λίγο ακόμα... ελληνικό χρώμα, καθώς ο μέσος Νάτσο Γκονζάλες αγωνίστηκε ως δανεικός από τη Βαλένθια φέτος στο Λεβαδειακό. Μέσοι είναι και οι δυο επόμενοι. Ο Αλεκσάνταρ Ραντοσάβλιεβιτς της Λάρισας και ο Ζντένο Στρμπα της Ξάνθης συμπεριελήφθησαν στις αποστολές της Σλοβενίας και της Σλοβακίας αντίστοιχα. Τέλος, η "ελληνική" ομάδα έχει και τερματοφύλακα. Ο Ντάνι Φερνάντεζ του Ηρακλή θα είναι αναπληρωματικός -λογικά- γκολκίπερ για τους φιλόδοξους Πορτογάλους. Θα μπορούσαν να είναι περισσότεροι "δικοί" μας, αλλά οι Μίρνες Σίσιτς (ΠΑΣ Γιαννενα), Μπράις Μουν (ΠΑΟΚ) και Χέσους Ντ'Ατολο (ΟΣΦΠ) κόπηκαν τελευταία στιγμή από τις 23άδες της Σλοβενίας, της Ν.Αφρικής και της Αργεντινής αντίστοιχα.
Στο παρελθόν πολλοί μουντιαλικοί κόσμησαν τα ελληνικά γήπεδα με την παρουσία τους. Οι Βιέρα και Λοσάντα ήρθαν πακέτο στον Ολυμπιακό το 1972 έχοντας συμμετάσχει στα ΠΚ του 1966 (ο πρώτος) και 1970 (ο δεύτερος). Ένα άλλο μέλος της χρυσής ομάδας του Γουλανδρή, ο (μακαρίτης πια) Δημήτρης Περσίδης, 2 χρόνια αφού έφυγε απ'τον Πειραιά, το 1978, ήταν στην αποστολή της Εθνικής Αυστρίας στο Μουντιάλ της Αργεντινής. Ακολούθησαν κι άλλοι πολλοί, όπως ο Προτάσοφ, ο Λιτόφτσενκο, ο Ζάετς, ο Ντέταρι, ο Μύκλαντ, o Bλάοβιτς, ο Γιάρνι, ο Ζεβλάκοφ, ο Χένρικσεν, ο Τουρέ, ο Τζόλε, ο Καλά, ο Επαλέ, ο Καρεμπέ, ο Ζιοβάνι και φυσικά ο κορυφαίος όλων Ριβάλντο...
Ποιοί ήταν όμως οι πρώτοι που συμμετείχαν σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο ως εν ενεργεία παίκτες ελληνικών ομάδων? Συνέβη στην ίδια διοργάνωση αυτή του 1986, στο Μεξικό. Ο Χόρχε Μπάριος του Ολυμπιακού ήταν αρχηγός της Εθνικής Ουρουγουάης, ενώ ο Μάρτον Εστερχάζι της ΑΕΚ συμμετείχε (και μάλιστα σκόραρε) με τη φανέλα της Εθνικής Ουγγαρίας.
Ακολουθώντας το 'ρεύμα' των ημερών ("Τυχαίο?? Δε νομίζω!"), μπαίνουμε στο τριπάκι των προλήψεων και συγκεκριμένα των συμπτώσεων. Πιο ειδικά, αυτών που αφορούν την Εθνική Αγγλίας, ομάδα που πάντοτε βάδιζε πλάι πλάι με κατάρες, οιωνούς, γούρια και συμπτώσεις μετά το 1966. Πριν λίγο καιρό έπεσε το μάτι μας σ'ενα αφιέρωμα στο blog ενός Βρεττανού αθλητικού συντάκτη.
Λίγο καιρό μετά, κάποιες απ'τις συμπτώσεις που ανέφερε το εν λόγω blog αναπαράχθηκαν και δημοσιεύθηκαν (μαζί με διάφορα άλλα "σημάδια") από την πασίγνωστη εφημερίδα SUN. Εμείς σας παρουσιάζουμε τους "οιωνούς" όπως γράφτηκαν στο The Fairweather.
Η Αγγλία, λοιπόν θα κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο γιατί:
1) Το 1966 ήταν χρονιά εκλογών. Όπως και το 2010.
2) Το 1966 ο Peter Troughton αντικατέστησε τον William Hartnell στο ρόλο του Dr Who στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά. Φέτος, ο Matt Smith αντικατέστησε τον David Tennant, στο ριμέικ του Dr Who (σ.σ : καλά, ΤΡΟΜΕΡΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ!)
3) Η Βόρεια Κορέα προκρίθηκε πρώτη φορά σε τελικά Μουντιάλ το 1966. Η 2η είναι φέτος.
4) Αγγλία, Βόρεια Κορέα, Μεξικό, Ουρουγουάη, Γαλλία, Αργεντινή, Γερμανία και Πορτογαλία βρέθηκαν τελευταία φορά μαζί σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο το 1966 (σ.σ βάλε κι άλλες ομάδες... μπορείς)
5) Αρχηγός της ομάδας του '66 για τους Άγγλους ήταν ο Μπόμπι Μουρ, που ξεκίνησε την καριέρα του στη Γουέστ Χαμ. Φέτος, αρχηγός (μετά την απομάκρυνση του Τέρι) είναι ο Ρίο Φέρντιναντ, ο οποίος επίσης ξεκίνησε την καριέρα του στα "σφυριά" του Λονδίνου.
6) Στο εναρκτήριο ματς του 1966, οι Άγγλοι αντιμετώπισαν την Ουρουγουάη του προπονητή-πατέρα Οντίνο Βιέρα και του παίκτη-γιου Μίλτον Βιέρα (σ.σ "δικός μας", αγωνίστηκε σε ΟΣΦΠ και ΑΕΚ). Το εναρκτήριο παιχνίδι των Άγγλων για τα τελικά του 2010 θα είναι κόντρα στις ΗΠΑ του του προπονητή-πατέρα Μποπ Μπράντλει και του παίκτη-γιου Μάικλ Μπράντλει.
7) Το άνοιγμα του Βρεττανικού Κοινοβουλίου μεταδόθηκε πρώτη φορά τηλεοπτικά το 1966. Φέτος, είχαμε το πρώτο τηλεοπτικό debate υποψηφίων πρωθυπουργών.
8) Στο Μουντιάλ του 1966, Ουρουγουάη, Μεξικό και Γαλλία βρέθηκαν στον ίδιο όμιλο με τους οικοδεσπότες Άγγλους. Φέτος, Ουρουγουανοί, Μεξικανοί και Γάλλοι βρίσκονται στον ίδιο όμιλο με την οικοδέσποινα Νότια Αφρική.
9) Η Αγγλία κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο 2 χρόνια αφού η Ισπανία στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης (το 1964). Το 2008 οι "φούριας ρόχας" στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας βρέθηκαν ξανά στην κορυφή της Ευρώπης. 2 χρόνια πριν το Μουντιάλ του 2010...
Επιστροφή στα posts, σήμερα, ανοίγοντας το "απουσιολόγιο" των περασμένων Μουντιάλ, αλλά και αυτού που ξεκινά σε 10 μέρες... Καθώς, λοιπόν, πλησιάζει η ολοκλήρωση των 32 ρόστερ, το ΜΠΑΚΟΤΕΡΜΑ επισημαίνει τις ηχηρές απουσίες από τη Νότια Αφρική και -κυρίως- "βουτά" για άλλη μια φορά στο παρελθόν για να θυμηθεί όλους τους μεγάλους ποδοσφαιριστές που δεν αγωνίστηκαν ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Alfredo Di Stefano (Αργεντινή, Κολομβία, Ισπανία)
Ούτε με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της γενέτειράς του (Αργεντινή), ούτε με αυτό της Κολομβίας (οι 4 συμμετοχές του με αυτήν, δεν έχουν αναγνωριστεί από τη FIFA), ούτε και με αυτό της Ισπανίας κατάφερε ο μέγιστος Di Stefano να αγωνιστεί σε ένα Μουντιάλ. Η Αργεντινή δεν προκρίθηκε στα τελικά του 1950 και του 1954. Το 1956 ο Di Stefano παίρνει την Ισπανική υπηκοότητα, αλλά ούτε οι Ισπανοί θα καταφέρουν να ταξιδέψουν στα τελικα της Σουηδίας το 1958. Κάτι που κατορθώνουν 4 χρόνια αργότερα. Λίγο πριν ξεκινήσει όμως το τουρνουά, ένας μυϊκός τραυματισμός δεν επέτρεψε στον τεράστιο αυτό ποδοσφαιριστή (που ως τότε είχε κατακτήσει 5 κύπελλα Πρωταθλητριών με τη Ρεάλ) να συμμετάσχει σε ένα Μουντιάλ. Βίντεο
Valentino Mazzola (Ιταλία)
Ο πατέρας του Sandro Mazzola, ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της υπερομάδας της Τορίνο τη δεκαετία του '40, και φυσικά της Εθνικής Ιταλίας. Άλλωστε, 10 από τους παίκτες της Τορίνο ήταν μέλη της Squadra Azzura εκείνη την εποχή. 1 χρόνο πριν το Μουντιάλ του 1950 στη Βραζιλία, στις 4 Μαΐου του 1949, το αεροπορικό δυστύχημα της Superga στέρησε από το διεθνές ποδοσφαιρικό κοινό τη χαρά να δει μια πραγματικά σπουδαία ομάδα να αγωνίζεται -και πιθανότατα να κατακτά- στο ΠΚ της Βραζιλίας. Μαζί με τον Mazzola, τιμούμε εκείνη την ομάδα. Βίντεο
Duncan Edwards (Αγγλία)
Παρόμοια τύχη με τον Mazzola είχε και ο Duncan Edwards. Απ'τα εξέχοντα μέλη της ομάδας της Μanchester United τη δεκαετία του '50, θεωρήθηκε ένας απ'τους πρώτους all-around ποδοσφαιριστές στην ιστορία του αθλήματος. Το μοιραίο βράδυ της 6ης Φεβρουαρίου του 1958, είχαν πεθάνει ήδη 7 συμπαίκτες του, όταν αυτός μεταφερόταν στο νοσοκομείο βαριά τραυματισμένος, μετά την αεροπορική τραγωδία του Μονάχου... Χρειαζόταν μεταμόσχευση νεφρού. Χαροπάλευε, με απίστευτη θέληση και πάθος, σε σημείο να θέλει να αγωνιστεί κόντρα στη Wolves στο επόμενο ματς της United! To μόσχευμα βρέθηκε, ο οργανισμός του όμως δεν το δέχτηκε και στις 21 Φεβρουαρίου, ο Duncan Edwards έφυγε οριστικά απ'τη ζωή. Βίντεο
George Best (Βόρεια Ιρλανδία)
Όπως και ο Di Stefano, είναι ίσως ο μόνος παίκτης που μπορεί να συγκριθεί με ιερά τέρατα, χωρίς ποτέ να έχει αγωνιστεί σε ένα ΠΚ. Είχε την ατυχία, το -μικρό αλλά περήφανο- ποδοσφαιρικό του έθνος να μην προκριθεί στα τελικά ενός ΠΚ, όσο ο Best ήταν στα "ντουζένια" του. Tι ειρωνεία, οι Βορειοϊρλανδοί είχαν 2 κολλητές συμμετοχές το '82 και το '86... Ο Best δεν κόσμησε με την παρουσία του, παρά μόνο τα γήπεδα της Μ.Βρετανίας, της Ευρώπης (για διασυλλογικές διοργανώσεις και προκριματικά) και των ΗΠΑ. Και σίγουρα, χαμένος δεν ήταν μόνο αυτός, αλλά και ο θεσμός του Μουντιάλ. Βίντεο
Liam Brady (ΕΙΡΕ)
Ο Liam Brady υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους μπαλαδόρους που έβγαλε ποτέ η Μεγάλη Βρετανία. Ο Ιρλανδός της Arsenal ήταν αέρινος, φινετσάτος, δε θύμιζε τίποτα βρετανικό το στυλ παιχνιδιού του, γι αυτό και είναι από τους ελάχιστους που -αφήνοντας το Νησί- έκανε σπουδαία καριέρα στο εξωτερικό και δη στην Ιταλία. Το καταδεικνύουν και τα 2 πρωταθλήματα που κατέκτησε με τη Juve, το '81 και το '82. 16 χρόνια διεθνής (1974-1990), αποσύρθηκε από την Εθνική Ομάδα του ΕΙΡΕ στα προκριματικά του ΠΚ του 1990, σε ηλικία 34 ετών και έχασε την ευκαιρία να αγωνιστεί σε μια μεγάλη διοργάνωση (είχε χάσει και το Euro του 1988). Βίντεο
Bernd Schuster (Γερμανία)
Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι ίσως η εξέλιξη των τουρνουά του ΄82 και του ΄86 να ήταν διαφορετική αν η Δυτική Γερμανία είχε στις τάξεις της τον Bernd Schuster. Άλλωστε, ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Euro του 1980. Όταν αρνήθηκε να αγωνιστεί σε ένα ματς κόντρα στην Αλβανία προκειμένου να βρεθεί σπίτι του για τη γέννηση του παιδιού του, η πόρτα της Εθνικής έκλεισε μια για πάντα για τον Schuster. Μια άλλη εκδοχή υποστηρίζει ότι υπήρξε επισόδιο ανάμεσα στην τότε ομάδα του (Barcelona) και την ομοσπονδία της χώρας του ενόψει ενός φιλικού με τη Βραζιλία. Η ουσία είναι ότι ο ταλαντούχος μέσος δεν κατάφερε να αγωνιστεί σε κανένα Μουντιάλ... Βίντεο
Ian Rush (Ουαλλία)
Ο μεγάλος μυστακοφόρος κανονιέρης των '80ς, συγκαταλέγεται στους τοπ σκόρερς τόσο με τα κόκκινα της Liverpool όσο και με αυτά της Εθνικής Ουαλλίας. Μόνο που με το σύλλογο του Merseyside κατέκτησε σχεδόν τα πάντα (πρωταθλήματα, κύπελλα, κύπελλο Πρωταθλητριών), ενώ με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του δεν είχε καν τη δυνατότητα να συμμετέχει σε μια μεγάλη διοργάνωση και πιο συγκεκριμένα σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Βίντεο
Ryan Giggs (Ουαλλία)
Παρόμοια είναι και η περίπτωση του -ακόμα ενεργού- Ryan Giggs. Γεννήθηκε Ουαλλός, και παρόλο που έγιναν προσπάθειες να αγωνιστεί με την ομάδα νέων της Αγγίας, δεν βρέθηκαν 'αγγλικές ρίζες' κι έτσι ο Ryan αναγκάστηκε να φορέσει τα χρώματα της γενέτειράς του. Με 11 πρωταθλήματα Αγγλίας (περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον ποδοσφαιριστή) και 2 Champions League, με περισσότερες από 800 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις με τη Μanchester United, της οποίας πλέον είναι σημαία, ο Giggs έχει μια πλούσια καριέρα. Σίγουρα όμως, η συμμετοχή σε ένα Μουντιάλ θα ήταν το καλύτερο επιστέγασμα για την καριέρα αυτή. Βίντεο
Eric Cantona (Γαλλία)
Άλλος ένας 'διάβολος' (όνομα και πράγμα!) που δεν κατάφερε να παρευρεθεί σε ένα ΠΚ. Toν καιρό που μεσουρανούσε (πρωτίστως με τη φανέλα της Leeds και κυρίως με αυτήν της Μanchester United) η Γαλλία απέτυχε (παταγωδώς) να προκριθεί στα τελικά τόσο το 1990 όσο και το 1994. Τι κακή σύμπτωση... ήταν το διάστημα που υπήρξε διεθνής ο Μαρσεγέζος επιθετικός (1987-95). Ο 'Βασιλιάς Ερίκ' δε μάσησε, στάθηκε επάξια πλάι (και απέναντι) στους μεγάλους (και μουντιαλικούς) σταρ της εποχής του. Και όχι μόνο στις τηλεοπτικές διαφημίσεις! Βίντεο
George Weah (Λιβερία)
Φόβος και τρόμος για τα γκολπόστ τη δεκαετία του '90, έγινε ο 1ος Αφρικανός ποδοσφαιριστής που ψηφίστηκε κορυφαίος στον κόσμο από τη FIFA το 1995 και ο 1ος μη Ευρωπαίος που κατέκτησε τη Χρυσή Μπάλα, την ίδια χρονιά. Έχει ψηφιστεί επίσης ως ο κορυφαίος Αφρικανός ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα. Οι ατομικές του διακρίσεις είναι πολλές, όπως και οι τίτλοι που κατέκτησε με Monaco, PSG και Milan. Όντας Λιβεριανός όμως, αυτομάτως ήταν τρομερά δύσκολο να διεκδικήσει με αξιώσεις τη συμμετοχή σε ένα Μουντιάλ. Βίντεο
Βασίλης Χατζηπαναγής (Ελλάδα)
Τιμής ένεκεν. Υπερβολή? Μπορεί... Αλλά επιτρέψτε μας (χωρίς καμιά εθνικιστική διάθεση) να πιστεύουμε ότι ο Βάσια δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από ποδοσφαιρικούς αστέρες της εποχής του. Οι συγκυρίες δεν του επέτρεψαν να αγωνιστεί -τελικά- ούτε στην Εθνική μας ομάδα αλλά ούτε και σε αυτή της ΕΣΣΔ. Κι έτσι, δεν εμφανίστηκε σε καμιά μεγάλη διοργάνωση ένας απ'τους κορυφαίους αρτίστες της μπάλας παγκοσμίως... (Κι αυτό ΔΕΝ είναι υπερβολή!) Βίντεο
Σε 10 μέρες, λοιπόν, ξεκινά η γιορτή του ποδοσφαίρου. Πολλοί σπουδαίοι θα δώσουν το παρών, αισθητές θα είναι όμως και οι απουσίες μεγάλων ονομάτων, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας... Τρεις καραμπινάτες απουσίες θα έχει η προσεχής αντίπαλός μας, Αργεντινή. Ασφαλώς και δεν αναφερόμαστε στον 'τσαχπίνη' Jesus D'atolo, αλλά στους Javier Zanetti, Esteban Cambiasso και Juan Roman Riquelme. Oι δυο πρώτοι ήταν από τους πρωτεργάτες του treble για την Ίντερ, αλλά αυτό δε φάνηκε να συγκινεί το Maradona. Κι αν ο Zanetti έκλεισε τον κύκλο του στην Εθνική ομάδα... ο Cambiasso?? Και γιατί να στερηθούμε και τη φαντασία του Roman ρε παιδί μου? Κρίμα κρίμα... Και τώρα η μεγάλη αντίπαλος, η Βραζιλία. Ακούς ότι ο Dunga δεν καλεί Ronaldinho, Ronaldo, Adriano και Pato... Και αναρρωτιέσαι "Τι σόι Βραζιλία θα είναι αυτή που θα κατέβει?" Που ηκούσθη κύριοι η ομάδα που δίδαξε το επιθετικό φαντεζί ποδόσφαιρο να κατεβαίνει με τον Γκραφίτε σέντερ φορ??? "Μετράει το αποτέλεσμα" λένε με μια φωνή όλοι στη σελεσάο. O tempora o mores...Ο προπονητής -σίγουρα- ξέρει καλύτερα, και οι Ronaldinho, Ronaldo, Adriano ήταν πραγματικά απογοητευτικοί τον τελευταίο καιρό. Αλλά...εσάς δε θα σας λείψουν δηλαδή? Πάμε σε 3 πολύ σπουδαίους τερματοφύλακες που η απουσία τους θα φανεί σίγουρα σ'αυτό το ΠΚ. Cech, Akinveev, Given. Είναι και οι 3 βασικοί κι ακλόνητοι στις ομάδες τους, όμως τα αντιπροσωπευτικά τους συγκροτήματα δεν κατάφεραν να προκριθούν. Για τον Given ειδικά, είναι κρίμα κι άδικο, αν αναλογιστεί κανείς πώς το ΕΙΡΕ έμεινε έξω απ'τα τελικά χάρις στο χέρι του Henry... Θα μας λείψει η Σουηδία, είναι τίμια χώρα και πάντα πάει καλά στις διοργανώσεις. Θα μας λείψει περισσότερο όμως αυτή τη φορά, γιατί δε θα χουμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε το μεγάλο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς. Δεν έκανε και πολύ καλή χρονιά, αλλά δεν παύει να είναι ο Ζλάταν. Α! Επειδή λατρέψαμε και τον Mellberg φέτος, θα μας λείψει κι αυτός... Λέγαμε για τον Akinveev. Οι Ρώσσοι όμως, με την απουσία τους μας στερούν και 2 ακόμα παικταράδες. Τον Zirkov και τον φοβερό και τρομερό Arshavin. Eιδικά για τον 2ο, θα ήμουν πολύ περίεργος να δω αν έχει τα ηγετικά χαρίσματα να φτάσει ψηλά τη χώρα του. Με τα 'αν' όμως... Μου αρέσει που σ'αυτό ΕΔΩ το ποστ, θεωρούσα σίγουρο τον Μπενζεμά για τη Γαλλία! Κούνια που με κούναγε. Είναι απώλεια, αλλά χαλάλι για τον Σισέ! Τα 'παλαιοκομματικά' στελέχη Μπέκαμ και Όουεν ήταν να παρευρεθούν στο πάρτι, αλλά το ιατρικό τους ιστορικό φορτώθηκε ξανά κι έτσι δε θα έχουμε την ευκαιρία να τους δούμε. Τα χρόνια πέρασαν και δεν υπάρχει πλέον θέση στο Μουντιάλ ούτε για τον Raul, ούτε για τον Van Nistelrooy, ούτε για τον Del Pierro. Είναι πια "μουσειακοί" ποδοσφαιριστές. Χωρίς να είναι υπερήλικες, θεωρούνται βετεράνοι και 'ξεπερασμένοι'. Η "μόδα" πλέον επιτάσσει Torres, Villa, Roben, Snejider, Di Natale... Ας είναι... Θα το αντέξουμε. Αφήνω τελευταίους τους 2 "Μιχάληδες" της Chelsea. Τον Ballack και τον Essien. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να τους δούμε να μονομαχούν (μιας και Γερμανία και Γκάνα είναι στον ίδιο όμιλο), αλλά ας όψονται οι τραυματισμοί.
Περιμένουμε με ενδιαφέρον τα δικά σας σχόλια, τις ενστάσεις σας κλπ. Εσάς ποιος θα σας λείψει από τη Νότια Αφρική και γιατί???
Είναι δύσκολο να συγκρίνεις ανόμοια πράγματα. Φυσιολογικό είναι μια τέτοια λίστα, να έχει ενστάσεις. Εξηγούμαστε: οι παρακάτω ομάδες, κατά την γνώμη μας, πέρασαν και άφησαν το στίγμα τους στο ποδόσφαιρο. Άλλες για την τεχνική τους και το θέαμα, άλλες για την ομαδικότητα τους, άλλες για την διάρκεια τους. Μερικές δεν κατέκτησαν καν το τρόπαιο.
Τις περισσότερες από τις ομάδες αυτές δεν τις ζήσαμε. Ακούσαμε και διαβάσαμε τόσα όμως όταν ήμασταν παιδιά, που μας έκαναν να ψάξουμε σε αρχειακό υλικό (βίντεο, Ίντερνετ, αφιερώματα) για να τις χαρούμε.
Υ.Γ Η Αργεντινή του 1986 ήταν ένα θαύμα, όχι όμως και ομάδα.
Για την ομάδα αυτή, έχουν γραφτεί πολλά βιβλία. Η καλύτερη ομάδα ποδοσφαίρου που πέρασε από τον πλανήτη, ανάλογη της μπασκετικής Dream-team. Ομάδα με επίθεση –κυριολεκτικά- φωτιά, μεσαία γραμμή που απαρτιζόταν από θρύλους του αθλήματος, και άμυνα που στεκόταν αξιοπρεπώς όταν οι αμυντικοί δεν ήταν ξεχασμένοι ψάχνοντας το γκολ. Το 3ο Μουντιάλ του Πελέ, που έφτασε στο απόγειο της φήμης του.6 νίκες σε 6 αγώνες. Ο προπονητής Ζαγκάλο (παίχτης της Βραζιλίας το 58 και το 62) είχε την ευχέρεια να παρατάσσει την ομάδα του με 3 δεκάρια και 2 επιθετικούς, αστέρια αδιαμφισβήτητης αξίας: ο επιθετικός μπακ Αλμπέρτο, ο βελούδινος ενδιάμεσος Ζέρσον, ο βιρτουόζος επιθετικός Τοστάο, ο ταχύτατος εξτρέμ Ζαϊρζίνιο-άξιος διάδοχος του μεγάλου Γκαρίντσα-, ο ανυπέρβλητος Πελέ και ο Ριβελίνο συνέθεταν την “ομάδα των θαυμάτων”.
Με βάση την υπερομάδα του Άγιαξ στις αρχές των '70ς και με έναν σούπερσταρ ονόματι Γιόχαν Κρόιφ στη σύνθεσή της, η Ολλανδία φάνταζε (και ήταν) το απόλυτο φαβορί για το ΠΚ του 1974. Εθνική Ολλανδίας και Ολοκληρωτικό Ποδόσφαιρο έγιναν έννοιες ταυτόσημες. 11 ποδοσφαιριστές, ένας για όλους και όλοι για έναν..Τον Κρόιφ. Ηττήθηκε -απόλυτα δίκαια είναι η αλήθεια- από τη Δ.Γερμανία στον τελικό. Το απόλυτο highlight, το γκολ στον τελικό. 14 πάσες για να φτάσει η μπάλα στο Νο14 και να κερδίσει το πέναλτυ.
Στο ΠΚ του 1978 (και χωρίς τον Κρόιφ πια), τη σκυτάλη από τον Ρίνους Μίχελς παρέλαβε ο Ερνστ Χάπελ. Η Ολλανδοί έπαιξαν εξίσου απολαυστική μπάλα (κάποιοι λένε ότι σαν ομάδα ήταν ακόμα καλύτερη κι απ του '74) αλλά ξαναηττήθηκαν στον τελικό, ξανά από γηπεδούχους, αυτή τη φορά την Αργεντινή. Άξιζε σίγουρα κάτι καλύτερο..και ίσως αυτό το κάτι θα ήταν να μην κατέληγε η μπάλα στο δοκάρι μετά το πλασέ του Ρέζενμπρινγκ στο τέλος της κανονικής διάρκειας του τελικού...Άλλα όσοι έζησαν την ατμόσφαιρα τότε, δε θέλουν να σκέφτονται τι θα γινόταν αν η μπάλα πήγαινε μέσα...
Για οκτώ ολόκληρα χρόνια ο Φραντς Μπεκενμπαόυερδεν μπορούσε να ‘χωνέψει’ πώς η Γερμανία έχασε το τρόπαιο στην Αγγλία το 1966. Με συμπαραστάτες όμως μεγάλης κλάσης όπως ο Μάγερ, ο Μύλερ, ο Μπράιντνερ και ο Όφερατ(που δέσποζαν στην Ευρώπη και σε επίπεδο συλλόγων με την μεγάλη Μπάγερν του 74-76) κατάφερε να σταματήσει το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο της ομάδας του Κρόιφ. Η Γερμανία του Χέλμουτ Σεν παίζοντας στα γνώριμα γήπεδά της, προσπάθησε να κάνει λίγα λάθη και με τη δύναμη και την τεχνική των στελεχών της έφτασε ως την τελική νίκη. Ο Μύλερ παραμένει το πρότυπο σέντερ-φορ(πώς δηλαδή σκοράρουμε χωρίς χώρο και χρόνο στη διάθεση μας). Η χρονιά αυτή καθιέρωσε και τον Μπεκενμπάουερ στο ρόλο του λίμπερο –ως τότε έπαιζε μπακ-, λίμπερο-μοντέλο, ο καλύτερος ‘ελεύθερος' στον κόσμο.
Ίσως είναι η πιο αγαπημένη εθνική ομάδα ανάμεσα στους ποδοσφαιρόφιλους...Με προπονητή τον Τέλε Σαντάνα, που επέβαλλε ουσιαστικά στους ποδοσφαιριστές το επιθετικό στυλ παιχνιδιού, η Βραζιλία τέλειωσε αήττητη τα προκριματικά για το ΠΚ του 1982 και πριν αυτό ξεκινήσει, κέρδισε σε φιλικά την Αγγλία, τη Γερμανία και τη Γαλλία, όλες στην έδρα τους. Κερδίζοντας δύσκολα την ΕΣΣΔ, και "σκορπίζοντας" με 4ρες Σκωτία και Νέα Ζηλανδία, πέρασε στην προημιτελική φάση όπου στο 1ο ματς επικράτησε εύκολα της "αιώνιας αντιπάλου" Αργεντινής (του πρωτοεμφανιζόμενου τότε Μαραντόνα) με 3-1. Στον αγώνα με την Ιταλία, έφτανε ακόμα και η ισοπαλία στους Καριόκας για να περάσουν στον ημιτελικό. Όμως, ο Σαντάνα -που το "δόγμα" του ήταν πως το ποδόσφαιρο πρέπει να είναι θεαματικό και γι αυτούς που παίζουν και γι αυτούς που βλέπουν- είχε άλλη άποψη. Φουλ επίθεση! Ακόμα κι όταν το σκορ ήταν 2-2, οι Βραζιλιάνοι δεν οπισθοχώρησαν. Επιτέθηκαν..και το πλήρωσαν. Οι Ιταλοί κέρδισαν με 3-2 και προκρίθηκαν. Όμως, παρά το ότι έφυγαν με άδεια χέρια από την Ισπανία, ο μαέστρος Ζίκο, ο αρχοντικός Σόκρατες, ο Φαλκάο, ο Έντερ και οι υπόλοιποι, στάθηκαν αφορμή να αποκτήσει η Βραζιλία φανατικούς φίλους παντού, περισσότερους ίσως και απ'όσους απέκτησε όταν ήταν νικήτρια...
Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν ότι η "Αράντσιπατ" (Χρυσή Ομάδα στα Ουγγρικά) ήταν ισάξια -αν όχι καλύτερη- ακόμη και με τη Βραζιλία του '70. Μια ομάδα που πρωτοπόρησε σε θέμα τακτικής στο τότε ποδόσφαιρο, εφαρμόζοντας έναν 'πρόδρομο' του 4-2-4. Μια ομάδα που δεν γνώρισε την ήττα για 33 σερί ματς. Στο διάστημα αυτό οι Ούγγροι εκτός του ότι κέρδισαν το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του '52, έγιναν η πρώτη ΜΗ βρετανική ομάδα που κέρδισε την Αγγλία στο Γουέμπλει (για την ακρίβεια τη διέλυσε με 6-3 και λίγο καιρό μετά την ξαναδιέλυσε με 7-1 στη Βουδαπέστη). Το αήττητο σερί τους σταμάτησε στον πιο κρίσιμο αγώνα. Στον τελικό του ΠΚ του 1954 στην Ελβετία. Αφού νίκησαν Βραζιλία και Ουρουγουάη σε προημιτελικό και ημιτελικό αντίστοιχα, έχασαν 3-2 από τη Δ.Γερμανία (την οποία στους ομίλους είχαν -όπως συνήθιζαν να κάνουν τότε- διαλύσει με 8-3...). Το "Θαύμα της Βέρνης ήταν γεγονός. Η Ουγγαρία του "Καλπάζοντα Συνταγματάρχη" Πούσκας, του Κότσις, του Χιντεγκούτι κλπ, έμεινε βασίλισσα χωρίς το στέμμα...
Ομάδα αουτσάιντερ, ερχόμενη από μια χρονιά που σημάδεψε το Ιταλικό ποδόσφαιρο λόγω διαιτητικών σκανδάλων και αποκαλύψεων –βλ. “Calciopolis”. Στην πρώτη φάση του τουρνουά, παίζοντας μίζερο ποδόσφαιρο, χρειάστηκε 3 ισοπαλίες για να καταφέρει να περάσει στον επόμενο γύρο. Το περίεργο σύστημαδιεξαγωγής της διοργάνωσης, έφερε αντιμέτωπες σε προημιτελικό όμιλο τις Αργεντινή, Βραζιλία, Ιταλία. Η Ιταλία του Έντσο Μπέαρζοτ και του 40χρονου τερματοφύλακα Τζοφ, νίκησε εύκολα σε ένα παιχνίδι με δυνατές μονομαχίες την Αργεντινή του πρωτοεμφανιζόμενου Μαραντόνα, με 2-1. Επόμενο ματς, η Βραζιλία του Σόκρατες, του Ζίκο, του Φαλκάο και του Έντερ , του επιθετικού με το φαρμακερό αριστερό πόδι (οι Βραζιλιάνοι περνούσαν και με ισοπαλία). Ο Πάολο Ρόσι είχε άλλη άποψη, με χατ-τρικ άφησε εκτός 4αδας μια πολύ μεγάλη –και υπεροπτική-ομάδα (ο Μπέαρζοτ διέταξε τον Οριάλι να μην πάει ποτέ η μπάλα στο αριστερό του Έντερ), και ολοκλήρωσε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Στα ημιτελικά, οι Ιταλοί αντιμετώπισαν την Πολωνία σε ένα ματς που όλοι ήξεραν τι θα συμβεί (2-0). Ο τελικός αποδείχτηκε εύκολος, απέναντι στους κουρασμένους από τον φοβερό ημιτελικό με τη Γαλλία (3-3, 5-4 πεν.), Γερμανούς. Στο Μπερναμπέου της Μαδρίτης, το 3-1 έστεψε την Ιταλία παγκόσμια πρωταθλήτρια για 3η φορά στην ιστορία της.
Η ομάδα του Ζινεντίν Ζιντάν. Μια ομάδα χωρίς αποτελεσματικό επιθετικό, που διακρίθηκε για την άψογη αμυντική της λειτουργία και την υπεροχή στην μεσαία γραμμή. Χαρακτηριστικό είναι πως ο Μπαρτέζ δέχθηκε 2 γκολ σε 7 ματς. Οι παίχτες αυτοί, άφησαν τον κόσμο άφωνο καθώς ήταν το αουτσάιντερ για την κατάκτηση του τροπαίου. Απέδειξαν όμως την αξία τους και στελέχωσαν (μερικοί ακόμα στελεχώνουν) τις κορυφαίες ομάδες της ηπείρου. Έγιναν η πρώτη εν ενεργεία πρωταθλήτρια κόσμου που καταφέρνει να κατακτήσει και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Ολλανδία και το Βέλγιο το 2000.
Η πρώτη -και μοναδική μέχρι σήμερα- εθνική ομάδα (το επανέλαβε το 2002) που κατέκτησε το τρόπαιο μακριά από την ήπειρό της...Η Εθνική Βραζιλίας έφτασε στη Σουηδία για το ΠΚ του 1958, έχοντας στο τιμ της ψυχολόγο και οδοντίατρο(!) αλλά και ένα ανερχόμενο "διαμάντι" 17 μόλις ετών. Ήταν ο Πελέ. Πλαισιωμένος από τον μέγιστο ντριμπλέρ Γκαρίντσα, τον "εγκέφαλο" Ντιντί, τον Βαβά, τον Ζαγκάλο κλπ, και υπό της οδηγίες του αυστηρού Βιθέντε Φεόλα (ο οποίος από τη μία απαιτούσε από τους παίκτες του να τηρούν με ευλάβεια τη λίστα απαγορεύσεών του και απ'την άλλη έπαιρνε και κανένα υπνάκο στον πάγκο!), οδήγησε τη Βραζιλία στη γη της ποδοσφαιρικής Επαγγελίας. Γκολ, θέαμα, αυτοσχεδιασμοί, φαντασία και η εξιλέωση για το στραπάτσο του 1950 ήρθε πολύ φυσιολογικά. Ήταν η αρχή μιας θαυμαστής ποδοσφαιρικής αυτοκρατορίας αλλά και της καθιέρωσης της Εθνικής Βραζιλίας ως της καλύτερης "πρέσβειρας" του φαντεζί ποδοσφαίρου.
Για πρώτη και μοναδική φορά (και μάλιστα εντός συνόρων) η Αγγλία του Σερ Άλφρεντ Ράμσεϊ κέρδισε το ΠΚ το 1966. Μια "σκοτεινή" διαιτησία στον προημιτελικό με την Αργεντινή και η πιο αμφισβητούμενη φάση στην ιστορία του ποδοσφαίρου (πέρασε ή δεν πέρασε τη γραμμή...??) στον τελικό με τη Δ.Γερμανία δεν στάθηκαν ικανές να αμαυρώσουν -τελικά- τη μεγάλη επιτυχία των Λιονταριών, που προσέφεραν γκολ και θέαμα, τιμώντας το αληθινό ποδόσφαιρο που οι ίδιοι δίδαξαν στον κόσμο. Ο άξονας Μπανκς, Μουρ, Τσάρλτον, Χαρστ ήταν εκπληκτικός, με τον τελευταίο να γίνεται ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που έχει πετύχει χατ-τρικ σε τελικό ΠΚ. Η νίκη του 1966 ήταν μια λύτρωση και συνάμα μια δικαίωση για ένα ποδοσφαιρικό έθνος που -όσο στενόμυαλο και συντηρητικό κι αν είναι- δεν παύει να αγαπάει το ποδόσφαιρο. Εκείνη η ομάδα, είναι χωρίς αμφιβολία το Ιερό Τοτέμ για όλους τους Άγγλους φιλάθλους.
Ομάδα με μεθοδικότητα, χαρακτήρα, ψυχή, τσαμπουκά...Δεν είχε (σε ποσότητα) τους παιχταράδες προηγούμενων χρόνων αλλά σίγουρα ήταν η πιο..."γερμανική" Γερμανία. Στιγμές όπως ο ημιτελικός (το πασίγνωστο "Θρίλερ της Σεβίλλης") το '82 απέναντι στους Γάλλους, η ισοφάριση από 0-2 σε 2-2 κόντρα στην Αργεντινή του Ντιέγκο στον τελικό του '86, ο ημιτελικός με την Αγγλία το '90, εδραίωσαν και παγίωσαν το αξίωμα που θέλει την Εθνική Γερμανίας να παλεύει (και παράλληλα να τρομάζει τον αντίπαλο) μέχρι ο διαιτητής να σφυρίξει τη λήξη του αγώνα...Ήταν η περίοδος όπου τα Πάντσερ "μισήθηκαν" από πολλούς ποδοσφαιρόφιλους...Ήταν εκείνη περίοδος, επίσης, όπου οι Γερμανοί αγνοούσαν το πώς χάνει κανείς στη διαδικασία των πέναλτυ...Φιναλίστ το '82 και το '86, νικητές (με αρκετά "σύννεφα" ωστόσο) το '90
