Mπαμπά με ποιούς είμαστε?

Έχοντας τελειώσει -με επιτυχία- την 1η Δημοτικού, το καλοκαίρι του σωτήριου έτους 1988, ήταν η πρώτη φορά που κλήθηκα να πάρω στα σοβαρά το τι εστί Ποδόσφαιρο.

Το Μουντιάλ του '86 δεν το πολυθυμάμαι, θυμάμαι μόνο την πρεμούρα των μεγαλύτερων παιδιών για το Μαραντόνα, γεγονός που με έκανε να μην τον βλέπω και με πολύ καλό μάτι. Anyway. Στα εγχώρια, περισσότερο με ενδιέφερε να μαζεύω τα χαρτάκια της Καρουζέλ, παρά να βλέπω μπάλα. (Εντάξει, τα γκολ στην Αθλητική Κυριακή τα βλεπα -και του Θρύλου πρώτα πρώτα εννοείται). Η σχέση μου με την ποδοσφαιρική τηλεθέαση ήταν μάλλον χαλαρή (το Champions league ήταν ακόμα Πρωταθλητριών τότε..).

'Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα!' 'Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα!' 'Euro!' 'Πανευρωπαϊκό!'

Hey.. Guys.. Για σταθείτε! Πανευρωπαϊκό υπάρχει ΜΟΝΟ στο μπάσκετ! και είναι ΔΙΚΟ ΜΑΣ! 1987, forgot?? Τι? Έχει και στο ποδόσφαιρο? Και τι είναι αυτό το Πανευρωπαϊκό δηλαδή? Εθνικές ομάδες? Ααα.. Και η Ελλάδα γιατί δεν παίζει? Ααα.. δεν προκρίθηκε.. Και γιατί δεν προκρίθηκε, αφού ο Αναστόπουλος κι ο Σαραβάκος είναι οι καλύτεροι στον κόσμο?? Ααα.. δεν είναι ε...? Και ποιοι είναι τότε? ... ... ...

Α ρε πατέρα... θα περάσουν μερικά χρόνια ακόμα μέχρι το Google να σε φτάσει στις απαντήσεις που μου χεις δώσει..

Μέχρι την εφηβεία, η συντριπτική πλειοψηφία των ποδοσφαιρικών αγώνων που παρακολουθούσα στην TV, ήταν παρέα με τον πατέρα μου. Και -παράδοξο- δεν τον ρώτησα ποτέ τι είναι οφσάιντ, τι είναι πέναλτυ, τι διαφορά έχει η κόκκινη απ'την κίτρινη κάρτα. Αυτά τα έμαθα και τα κατάλαβα μέσα απ'τους αγώνες. Συνήθως τον ρωτούσα 'με ποιους είμαστε', 'πού παίζει αυτός? γιατί δεν τον παίρνουμε στον Ολυμπιακό?', 'πού βρίσκεται το τάδε γήπεδο', 'πόσους κατοίκους έχει η Ιρλανδία'. Τέτοια ωραία.

Στο Euro του 1988 λοιπόν, ο πατέρας μου (αν και παραδοσιακά αγγλόφιλος) ήταν με τη Σοβιετική Ένωση. 'Γιατί?' 'Γιατί παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο'. (Ακόμα και σήμερα μετά από μια Μπαρτσελονική 5ετία, δε μπορώ να ξεστομίσω τη φράση 'καλύτερο ποδόσφαιρο'... ο πατέρας μου όχι μόνο μπορούσε, ήταν και βέβαιος). Εγώ πάλι αποφάσισα να μην είμαι με κανέναν, παρά μόνο με τον Ολυμπιακό. Βέβαια, στο χωριό οι μεγαλύτεροι (ξανα)βρήκαν νέο ίνδαλμα. 'Φανμπάστεν!Φανμπάστεν!'. Μετά το Μαραντόνα το '86, τους δικαίωσε και αυτός...

Και να χω τον πατέρα μου στον τελικό να μου εκθειάζει το Ντασάεφ: 'αααα! Το Βουνό!' 'Πώωω.. είναι τερματοφυλακάρα!' Πάρε δύο.'Τι τερματοφυλακάρα ρε μπαμπά? δεν είδες τι γκολ έφαγε?' 'εεε δεν πιανότανε αυτό!' 'καλά καλά... εμένα μ'αρέσει πιο πολύ ο άλλος...' 'ε καλός είναι κι ο Φαν Μπρόικελεν αλλά όχι σαν τον Ντασάεφ. Έτυχε'... Πιάνει και πέναλτυ ο Φαν Μπρόικελεν και αρχίζω και νευριάζω. 'Μπαμπά με δουλεύεις?? Όλο ψέμματα μου λες :( '

Έφυγα για λίγο απ'το σπίτι, αλλά θα πεφτα πάλι στους θιασώτες-πρήχτες με τον Φαν Μπάστεν οπότε δεν απομακρύνθηκα πολύ. Δε θυμάμαι τι ακριβώς σκεφτόμουν, μόνο ήμουν απογοητευμένος γιατί πίστεψα στα λόγια του μπαμπά μου υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης. Πού ήταν το 'καλύτερο ποδόσφαιρο'? Έχασε... Ένιωθα πολύ ξεκομμένος από την πραγματικότητα. Όλοι μου οι φίλοι και τα άλλα παιδιά ήταν με τον Φαν Μπάστεν κι εγώ ήμουνα με τους ηττημένους.

Ξαναμπήκα στο σπίτι με μούτρα... 'Έλα εδώ ρε χαζέ! Δε γίνεται να κερδίζουν πάντα αυτοί που υποστηρίζουμε.' 'Ναι.. αλλά εσύ μου είπες ψέμματα ότι ήταν καλύτεροι..' 'Ναι, ήτανε, πριν τον αγώνα. Μέσα στον αγώνα ήτανε η Ολλανδία καλύτερη' 'καλά...'

Έμαθα νωρίς νωρίς ότι στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος και κυρίως δεν κερδίζει πάντα αυτός που θέλουμε εμείς.

Μετά από 2 χρόνια η Σοβιετική Ένωση έπαψε να υφίσταται σαν χώρα και η Ολλανδία δεν ξανακέρδισε ποτέ διεθνή τίτλο.

Bonus Track εκείνων των ημερών

Olympiacos BC Euroleague Champions 2012 - Nothing is Impossible

by Don Basketblog
http://don-basketblog.blogspot.com/

2012  Kωνσταντινούπολη

Λίγα δευτερόλεπτα μετά το νικητήριο καλάθι του Πρίντεζη ένας 31χρονος μπασκετόφιλος γονατίζει. Είναι ψυχολογικά εξουθενωμένος , το σώμα του δεν μπορεί να αντιληφθεί όσα το μυαλό του καταγράφει,  τα πόδια δεν τον βαστούν. Ανοίγει το στόμα  όσο πιο πολύ μπορεί βγάζοντας μια άναρθρη κραυγή. Οι φίλοι  του (ορκίστηκαν πως) είδαν  απ’ το στόμα να  ξετρυπώνουν θαμπές, μαυρόασπρες εικόνες χαμένες στο χωροχρόνο: τον Πάσπαλι να πατάει γραμμή , τον Σαμπόνις , τον 24χρονο Γιασικεβίτσιους να πανηγυρίζει μετά το 7^ο εύστοχο τρίποντο , τον Κόμαζετς να κοιτάει γεμάτος έκπληξη τον Έντνι , τον Μπένο Ούντριχ να σοκάρει το ΣΕΦ , τον Μποντιρόγκα να ποστάρει τον Χαρίση στο κλειστό του Κορυδαλλού , τον Παπαμακάριο να χάνει το τρίποντο , τον Μπουρούση να αστοχεί στο Βερολίνο , τους Κλέιζα – Τεόντοσιτς να τσακώνονται στο Παρίσι. Λίγο πριν κλείσει το στόμα και σταματήσει ο εκκωφαντικός ήχος (που όμως δεν άκουγε όπως αργότερα παραδέχθηκε ο ήρωάς μας) , ξεπετάχτηκε τελευταία (σαν να προσπαθούσε να γατζωθεί και να μην αποκαλυφθεί στο φως)  η εικόνα του  Κορνίλιους Τόμπσον να πατάει για τρίποντο. 

Η αρρώστια  έφυγε.

Henry notably scored the only goal in the 78th minute in his return to Arsenal

<sup>Loan to Arsenal

After training with Arsenal during the MLS off-season, Henry re-signed for Arsenal on a two-month loan deal on 6 January 2012. This is to provide cover for Gervinho and Marouane Chamakh, who would be unavailable due to their participation in the 2012 Africa Cup of Nations.[47] He made his second Arsenal début on 9 January 2012 as a 68th minute substitute against Leeds United in the FA Cup, Henry notably scored the only goal in the 78th minute in his return to Arsenal.[48]</sup>

Ρόδα είναι..

Barca AGAIN

Special Five, Madritistas, Loosers... Be careful!!!

Ο Μουρίνιο Στην Υπηρεσία Του Εθνικιστικού Μένους

Κυριακή βράδυ, 14 Αυγούστου 2011. Μετά από “ξηρασία” σχεδόν 3 μηνών κάθομαι μπροστά στην τηλεόραση μου για να απολαύσω πραγματικό ποδόσφαιρό (είχε προηγηθεί η πρεμιέρα του Αγγλικού πρωταθλήματος για να είμαι δίκαιος ) ωστόσο το Super Cup Ισπανίας μεταξύ της πρωταθλήτριας Ευρώπης και Ισπανίας Μπαρτσελόνα και της κυπελλούχου Ισπανίας Ρεάλ Μαδρίτης , μετά και τα όσα είχαν διαδραματιστεί τον περασμένο Μάιο , είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Το συνδρομητικό συνδέεται με το Bernabeu, η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική , το πλάνο από τη φυσούνα είναι άκρως ενθαρρυντικό,( ο Μπουσκέτς κοντοστέκεται και χαιρετά ένθερμα τον Ίκερ Κασίγιας ) και πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι τα “παρατράγουδα” αποτελούν παρελθόν, ότι έγινε έγινε, νέα χρονιά αρχίζει , μεγάλες ομάδες και οι δύο, ας επικεντρωθούμε επιτέλους στο ποδόσφαιρο που αποδεδειγμένα μπορούν να διαφημίσουν με τον καλύτερο τρόπο οι δυο κορυφαίες ομάδες του ισπανικού ποδοσφαίρου, μακριά από γκρίνιες , κοκορομαχίες και βρώμικα χτυπήματα που κανέναν δεν τιμούν.

Από τα πρώτα λεπτά του αγώνα

φάνηκε ότι οι Μαδριλένοι αυτή την περίοδο βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση. Δείχνουν πιο “φρέσκοι” με περισσότερες δυνάμεις , χωρίς απουσίες και τραυματισμούς , πήραν τον έλεγχο του αγώνα απέναντι σε μια “μπουκωμένη” ακόμα και με αρκετές αλλαγές (αναγκαστικές) στην ενδεκάδα της Μπάρτσα , που παρατάχθηκε χωρίς Πικέ, Πουγιόλ , Μπουσκέτς και Τσάβι .

Ενώ λοιπόν όλα έδειχναν ότι η Ρεάλ κυριαρχούσε στον αγωνιστικό χώρο , ανέλαβε δράση ο γνωστός “ύποπτος” δηλαδή ο Ζοσέ Μουρίνιο! Από την πρώτη φορά που ο διαιτητής της αναμέτρησης αποφάσισε να βάλει τη σφυρίχτρα στο στόμα για να σφυρίξει υπέρ της Μπάρτσα θαρρείς και διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα τον προπονητή της Ρεάλ , άρχισε να εκτινάσσεται από τον πάγκο του και με έντονες χειρονομίες να διαμαρτύρεται επί δικαίων και αδίκων.

Η αντανάκλαση της συμπεριφοράς του , στον αγωνιστικό χώρο ήταν άμεση. Οι παίκτες της Ρεάλ , που έπαιζαν πραγματικά σπουδαία , για τα δεδομένα της εποχής, άρχισαν να επιδίδονται στα γνωστά πλέον αντιαθλητικά μαρκαρίσματα χάνοντας συνεπακόλουθα και το ρυθμό τους , ακολουθώντας όμως τον ρυθμό του προπονητή τους!

Κάπως έτσι ο φουκαράς ο Αμπιντάλ είδε να περνάει όλη η ζωή του σε ταινία κυριολεκτικά μπροστά από τα μάτια του, με τις σχάρες του παπουτσιού του Κεντίρα στον ρόλο της.. οθόνης (σχετική φωτό) , Πέδρο και Άλβες βγήκαν τουλάχιστον από μία φορά.. άουτ μαζί με την μπάλα από τακλιν του ψυχικά επικίνδυνου Πέπε , ο Καρβάλιο πάλευε να.. μεγαλώσει 2-3 νούμερα την φανέλα του Μέσι , τραβολογώντας τον όπου τον προλάβαινε , μέχρι και ο συνήθως ήρεμος Τσάμπι Αλόνσο έκανε κάποια τάκλιν που θα τα ζήλευε ακόμα και ο ..Γκατούζο!

Το αποτέλεσμα ήταν η Μπάρτσα να φύγει από την Μαδρίτη (και χάρη στον εξαιρετικό για μια ακόμη φορά Βαλντές) με μια ισοπαλία (2-2) που της δίνει πλεονέκτημα στον επαναληπτικό αγώνα του Κάμπ Νου , όπου θα έχει όλα τα αστέρια της στην διάθεση της , τον κόσμο στον πλευρό της (πιθανώς και τον Φάμπρεγκας στην αποστολή.)

Όσο για την Ρεάλ , συμπληρώνοντας ένα χρόνο με τον Ζοσέ Μουρίνιο στον πάγκο της τα κέρδη της είναι ,εκτιμώ, λιγότερα από τα αναμενόμενα. Να με συγχωρήσουν οι φίλοι της , αλλά ούτε μαγικό ποδόσφαιρο αποδίδει ενώ με τα καμώματα του Πορτογάλου (που έστειλε για άλλη μια φορά στη συνέντευξη τύπου μετά τον αγώνα, τον βοηθό του , Αϊτόρ Καράνκα ) κινδυνεύει να “μικρύνει” σαν μέγεθος .

Ο Μουρίνιο κατάφερε μέσα στα άλλα, να ξυπνήσει το εθνικιστικό μένος των Μαδριλένων , που περήφανα ανεμίζουν στο γήπεδο χιλιάδες σημαίες της Ισπανίας , αλλά δεν ξεχνάνε να αποδοκιμάζουν άγρια τον Τσάβι , τον Μπουσκέτς , τον Ινιέστα , την σύντροφο του Πικέ , τον Πικέ, ακόμα και τον Βίγια , πρώτο σκόρερ της δικής του “υποτίθεται ” αγαπημένης εθνικής ομάδας της Ισπανίας .

Όλα αυτά τα παιδιά δηλαδή , που πέρυσι το καλοκαίρι έγιναν η αφορμή για να γεμίσουν οι Μαδριλένοι την Puerta de Sol , κεντρική πλατεία της Μαδρίτης για να πανηγυρίσουν ,όχι όπως συνηθίζουν, μια επιτυχία της αγαπημένης τους Ρεάλ , αλλά της εθνικής Ισπανίας που κατέκτησε το Μουντιάλ , με 7 παίκτες της Μπάρτσα στην ενδεκάδα και σκόρερ του μοναδικού τέρματος στον τελικό , έναν Καταλανό , τον Αντρές Ινιέστα.

Είναι τα ίδια παιδιά που δεν δηλώνουν ψεύτικους τραυματισμούς για να αποφύγουν να συμμετάσχουν στα φιλικά της εθνικής τους όπως έκανε π.χ. ο “καθαρόαιμος” Ισπανός σταρ της Ρεαλ , Σέρχιο Ράμος στον τελευταίο αγώνα της Ισπανίας εναντίον της Ιταλίας. Στον ίδιο αγώνα δηλαδή που Πικέ και Μπουσκέτς έπαιξαν και τραυματίστηκαν.

Φαίνεται λοιπόν ότι οι Καστιγιάνοι αναπολούν τις εποχές που με Σαλγκάδο – Ιέρο και τα λοιπά “παραπαίδια” της Ρεάλ Μαδρίτης , η εθνική τους ομάδα δεν σταύρωνε επιτυχία σε διεθνή διοργάνωση ούτε με αίτηση.

Όσο για τον αγαπημένο τους Ραούλ , που προχθές εσκεμμένα φώναζαν το όνομα του, για να “πικάρουν” τον Βίγια την ώρα που έβγαινε αλλαγή , ας κοιτάξουν στην άκρη του πάγκου τους και θα δούνε ποιος και με ποιο τρόπο , τον “πέταξε” πέρυσι το καλοκαίρι από την ομάδα τους, της οποίας αποτελεί ζωντανή ιστορία.

Αν όλα τα παραπάνω, δεν “μικραίνουν” μια ομάδα , τότε δεν ξέρω τι μπορεί να το κάνει. Ο Φλορεντίνο Πέρεθ , πρέπει να αναλογιστεί αν το κόστος της επανάκτησης των σκήπτρων στο ισπανικό ποδόσφαιρο από την Ρεάλ Μαδρίτης με τον συγκεκριμένο προπονητή και αυτή την ηθική, αξίζει τον κόπο.

Η ηθική είναι σε πρώτο πλάνο στην Μπάρτσα. Πολλές φορές με αγωνιστικό κόστος. Αλλά αυτή ήταν , είναι και θα είναι η Μπάρτσα.


Υ.Γ. Πριν από 5 χρόνια , όλο το Μπερναμπέου χειροκρότησε όρθιο τον Ροναλντίνιο , που με τη φανέλα της Μπάρτσα , σκόραρε εις βάρος της Ρεάλ. Αυτό λέγεται ποδοσφαιρικός πολιτισμός. Φαντάζεστε μια αντίστοιχη εικόνα , με τον Μουρίνιο προπονητή της Ρεάλ ? Ούτε για αστείο…

Αναδημοσίευση από balacticos.blogspot.com