Φινάλε της φάσης των 16

Τρεις νέοι σήμερα το απόγευμα, παρακολουθούσαν στο γραφείο τους σε full screen από το site της -απεργούσης- EΡΤ τον αγώνα Παραγουάη-Ιαπωνία σε live streaming. Οι δύο άντεξαν και το είδαν όλο. Ο τρίτος έφυγε στο 65 με την κρυφή ελπίδα (ω ναι! τέτοιος μαλάκας!) ότι θα προλάβαινε να δει τα πέναλτυ στο σπίτι του. Από Μαρούσι Μεταξουργείο χωρίς προαστιακό και μετρό, μόνο με λεωφορείο μέχρι την Κάνιγγος κι από κει με τα πόδια... Έφτασε στις 8.05 και όρμηξε στο τηλεκοντρόλ. Είχαν όλα όμως τελειώσει...
Πέρα απ'το αστείο, ήταν σίγουρα ο χειρότερος μέχρι στιγμής αγώνας (μαζί με το Αλγερία-Σλοβενία και το Ονδούρα-Ελβετία) σ'αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Λίγοι συνδυασμοί της προκοπής και πολύ συμπαγείς και δεμένες άμυνες, που αποδείχτηκαν μάλλον αχρείαστες. Στις λεπτομέρειες, η Παραγουάη ήταν η τυχερή στα πέναλτυ και νομίζω ότι συνολικά με τη μέχρι τώρα παρουσία της στο τουρνουά δικαιούτο μισό % παραπάνω την πρόκριση, παρόλο που οι Ιάπωνες έδειξαν σπουδαία ψυχικά χαρίσματα σε όσα ματς έπαιξαν. Οι Παραγουανοί έχουν ισορροπημένους και σκληροτράχηλους μπαλαδόρους και προβλέπω να ρίχνουν πολύ ξύλο στους Ισπανούς. Ο Βαλντέζ, ο Ορντιγκόζα, ο Μορέλ, ο Ριβέρος, ο Βέρα, καταπίνουν τρελά χιλιόμετρα στο χορτάρι και πέφτουν να σκυλιά στους αντιπάλους. Δεν είναι "φινετσάτοι" αλλά δε στερούνται και τεχνικής.

Αν για κάτι συμπαθώ τους Ισπανούς είναι γιατί δεν προδίδουν ποτέ την κουλτούρα τους σε κανένα άθλημα. Θέλουν να κερδίζουν σαν Ισπανοί, γι αυτό και έχουν φάει στο παρελθόν πολλές 'σφαλιάρες'. Σαν Ισπανοί όμως... Παίζουν φουλ επιθετικά, γρήγορα (έως και βιαστικά καμιά φορά), αλλάζουν πολλές πάσες και δεν έχουν καμιά διάθεση να προσαρμοστούν στο παιχνίδι του αντιπάλου και στις συνθήκες του. "Ας το κάνει αυτός", μοιάζουν να λένε. Το 2008 δικαιώθηκαν για πρώτη φορά και αν κρατήσουν χαμηλούς τόνους, μπορεί το φετινό καλοκαίρι να συμβεί και δεύτερη φορά. Ο δαιμόνιος Βίγια σπέρνει τον πανικό και 'μασκαρεύει' την αγωνιστική κατρακύλα του μηδενικού που λέγεται Τόρες. Ο Ινιέστα, αεικίνητος, αλλάζει πλευρές στο γήπεδο. Ο Ράμος είναι σίγουρα μέσα στα 3 top δεξιά μπακ στον κόσμο. Ο Τσάμπι Αλόνσο ψύχραιμος στο κέντρο και Πικέ-Πουγιόλ μπορεί ΑΝ θέλουν να αφήσουν να περάσει κανά ψόφιο σουτ προς τα χέρια του Άγιου Ίκερ. Σπουδαίοι όλοι τους και με πολύ πλούσιο σε ταλέντο πάγκο (Πέδρο, Μάτα, Σίλβα, Γιορέντε, Μαρτσένα). Σπουδαίοι, αλλά "μισοί" χωρίς την ιδιοφυία στο κέντρο του γηπέδου, που λέγεται Τσάβι Φερνάντεζ. Του μοναδικού ίσως ποδοσφαιριστή αυτή τη στιγμή στο Μουντιάλ που ξέρει τι κάνει, πότε το κάνει, πώς το κάνει και κυρίως γιατί το κάνει.


Spain 1-0 Portugal (Last 16)

Goalsarena | MySpace Video

Όσο για σένα CR-7... Είσαι λίγος αγόρι μου, είσαι πολύ λίγος κι αυτό δεν είναι ούτε ψέμα αλλά ούτε και τίποτα καινούργιο... Σε έχουμε δει να ντριμπλάρεις 6 παίχτες της Φούλαμ και της Πόρτσμουθ, να πηδάς στο θεό και να παίρνεις κεφαλιές με την Αλμερία και τη Θέουτα, να πατάς γκάζι και να τρέχεις σαν τον άνεμο, να σουτάρεις βολίδες από τα 40 μέτρα και να "γράφει" με τον κάθε πικραμένο της Πρέμιερ Λιγκ και της Πριμέρα Ντιβιζιόν και τον κάθε "μεσαίο" του Τσάμπιονς Λιγκ... Όταν όμως οι κώλοι σφίξουν και βρεθείς στα μεγάλα καλοκαιρινά ραντεβού (Euro, Μουντιάλ) το σκατό σου έχει φτάσει στις -ψηλές- κάλτσες σου. Τώρα μπορείς να ντριμπλάρεις με την άνεσή σου τον Όμηρο Σίμπσον, να "γράψεις το μέλλον" σου (κατά πώς λέει και το σλόγκαν...) και μετά να γυρίσεις σπίτι, να τραβήξεις ένα λουσιματάκι και να πάς για Νάνι. Καληνύχτα Κριστιάνο...

Brasil vence Chile por 3 a 0 e enfrenta Holanda nas quartas-de-final

Παρασκευή 2 Iουλίου 2010 5 μ.μ, Πορτ Ελίζαμπεθ

Τρίτη 7 Ιουλίου 1998, 10 μ.μ, Μασσαλία

Μου ξανάρχονται ένα-ένα χρόνια δοξασμένα..

Δύο ομάδες που αν μη τι άλλο έχουν αφήσει το στίγμα τους στο Παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Το χρώμα τους και την φινέτσα τους, την αντιμετώπισή τους απέναντι στο ποδόσφαιρο.

Οι Ολλανδοί προδιέθεταν ότι θα κάνουν Μουντιάλ. Εύκολος όμιλος, έυκολη διασταύρωση. Δεν μας έχουν πείσει ακόμα όμως.. Γιατί δεν έχουν ξεπεράσει το 60 στο δυνητικό 100 της απόδοσής τους. Ειδικά σήμερα, με το πόδι στο φρένο -και το χειρόφρενο ανεβασμένο- κινδύνεψαν να την πατήσουν, όταν οι Σλοβάκοι έκαναν 2 φάσεις επικίνδυνες. Πέρασαν όμως, αρκετά άνετα και πάνε με αυτοπεποίθηση την Παρασκευή. Αλλάζουν επίπεδο  με τον Ρόμπεν πάντως. Άμα έχουν κέφια και οι Κάουτ-Κάιτ-Κόιτ και Σνάιντερ είναι επικίνδυνοι σε κάθε φάση.

Οι Βραζιλιάνοι δεν έπαιξαν και τίποτα σπουδαίο σήμερα, απέναντι σε μια Χιλή με 3 βαρβάτες απουσίες και τον Κοντρέρας (!) βασικό. Είχαν όμως στιγμές πολύ υψηλού επιπέδου, και τον Ρομπίνιο σε κέφια. Δεν έχω αποφασίσει για αυτόν τον παίχτη, δεν ξέρω. Είναι καραγκιοζάκος τύπου Ντενίλσον? Ή είναι ένας SS για μεγάλα πράγματα? Παιχταράς αυτός ο Ραμίρες, θα ήταν καλός αντικαταστάτης του Γιάγια.

Ανοιχτό σε όλα το ματς της Παρασκευής λοιπόν. Αν μου έλεγαν από τώρα πως θα λήξει 0-3 ή 3-0 δεν θα μου έκανε εντύπωση, γιατί καμία από τις 2 αμυντικές γραμμές δεν έχει ζοριστεί, και καμία από τις 2 γραμμές κρούσης δεν έχει αποδώσει τα μέγιστα.

Αντέχετε το 50-50???

Όση σούπα φάγαμε τις δυο πρώτες αγωνιστικές σ'αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, τόσο "ψητό αρνί" έχουμε γευτεί στην 3η αγωνιστική και στα νοκ-άουτ. Μεγάλα σκορ, συγκινήσεις, διαιτησίες, ανατροπές, εκπλήξεις... Τα δυο πρώτα ζευγάρια των προημιτελικών είναι γεγονός. Ουρουγουάη-Γκάνα, Αργεντινή-Γερμανία. ΚΑΙ τα δύο αυτά ζευγάρια, νομίζω είναι ο ΟΡΙΣΜΟΣ του 50-50. Πού να δώσεις προβάδισμα? Στους σκληροτράχηλους Ουρουγουανούς ή στους δηλητηριώδεις Γκανέζους? Στους ενθουσιώδεις και με σιγουριά Αργεντινούς ή στους αποτελεσματικούς Γερμανούς? Ας τα πάρουμε ένα-ένα...

Η σελέστε μετά το 1-0 "έκατσε" και παρόλο που ισοφαρίστηκε και ψιλοκαρδιoχτύπησε με τους ΝοτιοΚορεάτες, εμένα δε μου έδωσε την εντύπωση ότι ανησυχεί. Έχει περίσσιο ταλέντο μπροστά και περίσσιο πάθος πίσω. Το ίδιο και οι Γκανέζοι. Θα λεγε κανείς ότι είναι απολύτως ίδιες ομάδες. Η λογική λέει ότι το ματς θα είναι κλειστό, αλλά όσο πειθαρχημένες κι αν είναι σαν ομάδες και οι δυό τους, έδειξαν ότι δε "μασάνε" αν ο αγώνας μετατραπεί με οποιοδήποτε τρόπο σε 'ροντέο'. Στα κοινά των δύο μονομάχων εκτός από την σφιχτή αμυντική γραμμή και την ομαδικότητα είναι και οι φουνταριστοί τους. Ο τεχνίτης και πολυδιάστατος Σουάρεζ απ΄τη μία, ο δυνατός και μαχητικός Γκιάν απ΄την άλλη. Έκαναν μια χαρά τη δουλειά τους απέναντι σε Νότια Κορέα και ΗΠΑ (παρεπιπτόντως, οι ΗΠΑ κέρδισαν φιλάθλους με το τίμιο παιχνίδι τους σε αυτό το Μουντιάλ).
Μεγάλο συν των Ουρουγουανών ότι τις περισσότερες φορές βγαίνουν πρώτοι στη μπάλα. Μεγάλο συν των Γκανέζων ότι είναι ΠΟΛΥ κοντρολαρισμένοι (σαν μονάδες και σαν σύνολο) σε σχέση με τους άλλους Αφρικανούς που είδαμε (Καμερούν, Νιγηρία).

Η Αργεντινή δε με "πετάει απ'την καρέκλα" σαν φίλαθλο αλλά μπαίνει με τον αέρα του φαβορί σε κάθε ματς και σου δίνει την εντύπωση πως ό,τι και να γίνει θα κερδίσει. O Μέσσι δείχνει σιγά σιγά να αποβάλλει το άγχος του να πετύχει ένα γκολ και αρχίζει να μην το παίρνει και πολύ προσωπικά το Μουντιάλ. Άλλωστε τώρα ζορίζουν τα πράγματα και δεν είναι ώρα για προσωπικούς θριάμβους. Το κέντρο των Αργεντινών δε φοβίζει, αλλά το ασφυκτικό πρέσινγκ από τους μπροστινούς είναι ικανό να διαλύσει τον οποιοδήποτε. Χωρίς να είναι αναγκαία η φαντασία ή κάποιο "κρύψιμο" της μπάλας. Το απέδειξαν και στο αποψινό ματς, έστω κι αν χρειάστηκαν το έγκλημα του επόπτη και το έγκλημα του Οσόριο για να προηγηθούν με το ασφαλές 2-0. Τα "σύννεφα" που πλανήθηκαν μετά το ανοσιούργημα του Ροζέτι και του βοηθού του φρόντισε να τα διαλύσει ο Κάρλος Τέβεζ με το καταπληκτικό γκολ που πέτυχε, το ωραιότερο απ'όσα έχουμε δει σ'αυτό το Μουντιάλ. Οι Μεξικανοί προσπάθησαν να αιφνιδιάσουν στην αρχή, αλλά μετά το 2-0 (και όπως αυτό διαμορφώθηκε) πέρασαν ένα διάστημα μεγάλου πελαγώματος. Η φάση των 16 τους στοιχειώνει και δεν κατάφεραν να περάσουν ούτε σ'αυτό το τουρνουά στα προημιτελικά. Είναι τεχνική ομάδα, γρήγορη, αλλά με ελλιπή ψυχικά χαρίσματα. Α! Και να μην ξεχάσω... Φρόντισε να προσέχεις τι λές γενικά αγαπητέ Ντιέγκο γενικά για τη FIFA, γιατί μπορεί να συνεχίσουν να σε "εκθέτουν" οι διαιτητές της ;)

Στη μητέρα των Ευρωπαϊκών μαχών, τι έιχες Γιάννη τι είχα πάντα. Το χουμε ξαναδεί το έργο, απλά κάθε φορά αλλάζει η σκηνοθεσία και οι ηθοποιοί. Ο Τζέιμς φταίει και δε φταίει στο πρώτο και στο 3ο γκολ, η αμυντική λειτουργία της Αγγλίας (ναι ναι, η ίδια που ουσιαστικά δεν απειλήθηκε καθόλου στον όμιλο) ήταν από χείριστη έως τραγική και ο Γκλεν Τζόνσον με τον Άπσον δεν πρέπει απλά να ξαναφορέσουν τη φανέλα με το εθνόσημο... Ας έρθουμε όμως και στην επίμαχη φάση του γκολ του Λάμπαρντ. Μετά το 2-0 από τον Ποντόλσκι η εικόνα του ματς ήταν τέτοια που έλεγες ότι οι Άγγλοι θα είναι τυχεροί αν γλυτώσουν με κάτω από τέσσερα γκολ. Και ξαφνικά μέσα στην αναμπουμπούλα μειώνουν, παίρνουν τα πάνω τους, ισοφαρίζουν και... για μισό λεπτό. Δεν ισοφαρίζουν... Η μη κατακύρωση του πεντακάθαρου γκολ του Λάμπαρντ μας στέρησε την ευκαιρία να δούμε ένα ματς από την αρχή, σε μια ΕΝΤΕΛΩΣ άλλη βάση. Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες... Οι Γερμανοί βάλανε τη μπάλα κάτω και εκμεταλλευτήκανε στο έπακρο τη -διαχρονική- αφέλεια των Άγγλων και τους διέλυσαν στην κόντρα. Τους πάτησαν, δεν είναι ψέμμα. Τα "λιοντάρια" ήταν ανύπαρκτα σε όλο το Β' ημίχρονο και ηττήθηκαν κατά κράτος από τα "πάντσερ". και δε μένει και πολύς χώρος για δικαιολογίες. Ο Τζέραρντ το είπε μετά το ματς (μίλησε σαν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ αρχηγός). "Δεν υπάρχουν δικαιολογίες και ΑΝ και ΑΜΑ...").
Η Αγγλία συνεχίζει να μας προσφέρει (και κυρίως στους φιλάθλους της) τραγωδίες και δράματα. Ποιος ξέρει... ίσως το ποδοσφαιρικό τους φρόνημα να διατηρείται ζωντανό μέσα από το δράμα της αποτυχίας... Ίσως να γουστάρουν να "τρέφονται" με συζητήσεις για το τι έφταιξε κάθε φορά και δεν πήγαν καλά. Πότε ο Σίμαν, πότε τα πέναλτυ, πότε οι διαιτητές, πότε τα χέρια του Θεού... μέχρι να ξανάρθει η επόμενη διοργάνωση όπου θα ξεκινήσουν και πάλι με όρεξη και ελπίδες και ξανά η ίδια μέρα της Μαρμότας...
Η δε Γερμανία, σ'αυτό το τουρνουά παρουσιάζει ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ και ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ. Είναι η Γερμανία της Μπάγερν, του Αμβούργου, της Βέρντερ... είναι η Γερμανία του 2006 και του 2008 με περισσότερο πάθος και εμπειρία. Κι επειδή τα τελευταία 10-15 χρόνια βρέθηκαν πολλοί και διάφοροι που τη μιμήθηκαν και θέλησαν να παίξουν "γερμανικά", πείσμωσε και ίσως θέλει να αποδείξει ΠΟΙΑ είναι η πραγματική Γερμανία...




Πάρτο αλλιώς Χάιντσε!!
 

Βραζιλία - Ακτή Ελεφαντοστού 3-1

Το ΜΠΑΚΟΤΕΡΜΑ ήταν εκεί!!! Παρέα με τον Ηλία και τον Αλέκο!!! Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι... προφανής! Just enjoy...

Τέλος τα ψέμματα

Ωραίαααα...Έγιναν τα 48 από τα 63 ματς του Μουντιάλ για να περάσουν  16 από τις 32. Αυτές που περιμέναμε δηλαδή εκτός από τους Ιταλούς και τους Σέρβους (οι μεγάλες εκπλήξεις, ελάτε τώρα ποιά Γαλλία...η αλήθεια είναι πως σαν blog περιμέναμε και την Ακτή και το Καμερούν να περάσουν. Οι Σέρβοι ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΑΝ, λίγοι το κατάλαβαν λόγω απεργίας των σχολιαστών, πως με ένα γκολ από το 77' μέχρι το τέλος πέρναγαν, αφήνοντας έξω την χειρότερη ομάδα των 16 κατά την άποψή μου, Γκάνα). Δεν είναι στην ίδια μοίρα οι Δανοί, δεν αυτοκτόνησαν δηλαδή. Πιάστηκαν κορόιδα από τους Ιάπωνες, μετρήστε πόσες φορές έχει βάλει αυτό το φάουλ ο Χόντα...

Καλή ομάδα πάντως η Ιαπωνία, ξέρει τι θέλει μέσα στο γήπεδο.Κατόπιν είχαμε το δράμα της Ιταλίας. Άλλαξαν οι καιροί, χάλασε ο κόσμος. Σε ματς που οι Ιταλοί ψάχνουν και την ισοπαλία, τρώνε 3 γκολ, εκ των οποίο το ένα από πλάγιο άουτ..Τα έχουμε ξαναπεί για τις επιλογές του Λίπι και τον Καναβάρο, η αλήθεια είναι πως δεν έχουν και καλή φουρνιά παιχτών. Θα μας λείψουν, αλλά ξέρουν αυτοί τον δρόμο για τον γυρισμό στις επιτυχίες.

Στα χτεσινά το "Ευχαριστούμε τι καλή ομάδα που είστε -Μα κι εσείς κύριοι" Χ των Βραζιλιάνων με τους Πορτογάλους ήταν μια σκέτη βαρεμάρα. Ματσάκι καλό (μέχρι το 70' τουλάχιστον) ήταν το Χιλή-Ισπανία. Κάτι της λείπει της Ισπανίας, ίσως είναι και το αμυντικογενές δίδυμο στα χαφ με Αλόνσο και Σέρχιο. Αν μαζευόταν και ο -εκπληκτικός σήμερα- Ινιέστα εκεί, μπορεί να πολλαπλασιάζονταν ο επιλογές στην επίθεση. Πάντως η Ισπανία έχει ένα πλεονέκτημα κατά την γνώμη μου. Θα μπορούσε να είχε πάρει 9 ποντάκια εύκολα και ωραία υπό άλλες συνθήκες, και αθροίζοντας και την αύρα της Πρωταθλήτριας Ευρώπης να έτρωγε τα μούτρα της στο νοκ αουτ. Τώρα έχουν καταλάβει νομίζω ότι είναι τρωτοί και πάνε με μεγαλύτερη αυτογνωσία στο ντέρμπυ της Ιβηρικής. Και θα τα καταφέρουν νομίζω. Η Χιλή μπήκε με τσαμπουκά και πάθος, αλλά το γκολ του Βίγια, η γκάφα του τερματοφύλακα και η άδικη αποβολή του Εστράδα τους έκοψαν τα φτερά. Είναι πολύ καλή ομάδα πάντως και θα την παλέψουν όσο μπορούν την Βραζιλία. Το αστείο της βραδιάς -πέρα από το ψέμμα της Ελβετίας- είναι πως μετά το 70', κάθε φορά που η Χιλή πήγαινε να πατήσει περιοχή, η κλωτσιά έπεφτε σύννεφο. Οι Ισπανοί δεν ήθελαν να περάσουν τα υπόλοιπα 20' λοξοκοιτάζοντας στο άλλο ματς.

Τι έχουμε τώρα?

 

Οι εκτιμήσεις μας είναι οι προφανείς. Η Ουρουγουάη στους 4 , μια εκ των Βραζιλίας και Ολλανδίας στον τελικό. Στην άλλη πλευρά ο χαμός.

Μουντιάλ 2010 - Αντίο...

Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι,
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κ.Καβάφης

Ο στόχος επετεύχθη, ας μη γελιόμαστε. Το γκολ μας το βάλαμε σ'αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, τη νίκη μας την κάναμε και παλέψαμε πέρα από τα όριά μας (κι αυτό δεν είναι υπερβολή) απέναντι σε ένα από τα σούπερ φαβορί του θεσμού. Κι ας γκρινιάζουνε ο Μαραντόνα κι ο διάδοχός (ή μάλλον επίγονος) του για το "σκληρό" παιχνίδι των Ελλήνων. Σκληροί είμαστε Ντιέγκο μου, όσο μπορούμε. Αντιαθλητικοί και unfair όμως δεν έχουμε υπάρξει στη φτωχή πλην τίμια ποδοσφαιρική μας ιστορία. Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε. Δε διεκδικούμε δάφνες ποιότητας για το επιθετικό μας παιχνίδι, αλλά δε ντρεπόμαστε κιόλας που παίξαμε ταμπούρι απέναντι στην Αργεντινή του Μέσι, του Αγκουέρο, του Βερόν... Και μη βιαστεί κανείς να μας κατηγορήσει γι αυτα που γράφαμε για την Ίντερ κόντρα στη Μπαρτσελόνα... Το χουμε ξαναπεί, η Εθνική Ελλάδος στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη, ακόμα και με ένα Euro στην κατοχή της, είναι μικρό ποδοσφαιρικό μέγεθος.
Μικρό ναι, μηδαμινό όμως όχι. Οι εποχές που ανήκαμε στην ίδια κατηγορία με το Λουξεμβούργο, τη Μάλτα και την Αρμενία έχουνε παρέλθει ανεπιστρεπτί. Και αυτό οφείλεται στον Όττο Ρεχάγγελ. Η -όπως όλα δείχνουν- αποχώρησή του από τον πάγκο της Εθνικής σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, που μόνο χρυσή μπορεί να χαρακτηριστεί για τα δεδομένα μας.
Κι αν πριν λίγο καιρό λέγαμε ότι ο Ρεχάγγελ αγάπησε μόνο μια ομάδα (αυτή του 2004), τώρα οφείλουμε να πούμε ότι υπάρχει μέλλον. Όχι τόσο σαν παρακαταθήκη απ'το Γερμανό, αλλά σαν υπόσχεση από τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές, κυρίως της νέας φουρνιάς. Αυτούς που αγαπάμε να μισούμε... Τον Τζιόλη, τον Τζορβα, τον Τοροσίδη, τον Αβραάμ, το Σπυρόπουλο, τον Παπασταθόπουλο, το Σαμαρά...

Οι Αργεντίνοι ήταν λογικό να χτυπήσουν το ματς, καμιά ομάδα -ειδικά μεγάλη, επιπέδου Βραζιλίας, Αργεντινής, Γερμανίας κλπ- δεν "κάθεται να χάσει". Ομάδα που έχει κατακτήσει το τρόπαιο και που έχει στόχο να το κατακτά κάθε φορά, είναι αδύνατο να μπει σε αρρωστημένες λογικές, ακόμα κι αν τη βολεύει κάποιο αποτέλεσμα. Η Αργεντινή είναι μια πλούσια σε ταλέντο και προσωπικότητα ομάδα, που όμως θα τα βρει σκούρα απέναντι σε Ευρωπαίους αντιπάλους και η αρχή έγινε χτες. Δεν είναι αναγκαίο να παίξει μια ομάδα με 11 πίσω για να σταματήσει την Αργεντινή. Μπορώ να φανταστώ τους Ελβετούς ή τους Σλοβένους για παράδειγμα να αποσπούν ισοπαλία ή να χάνουν δύσκολα, χωρίς να παίξουν με 6 αμυντικούς όπως εμείς. Βοήθεια απ΄τον πάγκο για την αλμπισελέστε ούτε γι αστείο... Ο Μαραντόνα έχει καταλάβει ότι είναι ο μεγάλος σταρ του φετινού τουρνουά και το εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Κι αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι για την ομάδα και για το Μέσι. Μπορεί να λειτουργήσει αγχολυτικά για το μικρό μάγο, μπορεί όμως και να βαρύνει πάρα πολύ τα πόδια του. Νομίζω ότι η ομάδα του Ντιέγκο δε θα συναντήσει πρόβλημα απέναντι στους ταλαντούχους αλλά "λεπτεπίλεπτους" και συνήθως μη ικανούς να κάνουν την υπέρβαση Μεξικανούς. Αν είχαν να αντιμετωπίσουν την Ουρουγουάη, θα μιλάγαμε για ΤΟ ΝΤΕΡΜΠΙ! Μακάρι οι Ουρουγουανοί να κάνουν την έκπληξη και να φτάσουν μέχρι την τετράδα του ΠΚ...
Για τη Γαλλία τι να πω... Δεν τους περίμενα να πάνε πολύ μακριά σ'αυτό το Μουντιάλ, αλλά δεν περίμενα να παρουσιάσουν τέτοιο χάλι. Όχι τόσο αγωνιστικό, αλλά αυτή η εικόνα μόνο ομάδας δεν είναι. Αλλά δεν πειράζει, εξάλλου γιατί να χαλάμε τη ζαχαρένια μας και γιατί να νευριάζουμε... Τι έχει πια ο Ντομενέκ, χολέρα έχει???

Οι Ιταλοί συνεχίζουν κούτσα-κούτσα να "κρύβονται", με την ελπίδα ότι για μια ακόμα φορά θα θολώσουνε τα νερά, θα περάσουν με λίγη δόση τύχης στην επόμενη φάση και θα 'απογειωθούν' στα νοκ-άουτ, που είναι το ψωμί τους. Και λέω "κρύβονται", γιατί έδειξαν ότι έχουν δυνατότητα να παίξουν γρήγορα κι επιθετικά, έστω κι αν στην κορυφή υπάρχουν ο Ιακουίντα και ο Τζιλαρντίνο, που γελάει ο κόσμος μαζί τους. Στο συγκεκριμένο όμιλο, νομίζω θα είναι έκπληξη αν μείνουν οι Παραγουανοί έξω, οι οποίοι μαζί με τους Χιλιανούς (και την Ουρουγουάη φυσικά) χτυπάνε το καμπανάκι σε Αργεντινή και Βραζιλία, υπενθυμίζοντάς τους ότι δεν παίζουν μόνοι τους για λογαριασμό της Λατινικής Αμερικής. Οι Σλοβάκοι αποδείχθηκαν πολύ άπειρη για να κοντράρουν την Παραγουάη, ενώ οι πολύ πειθαρχημένοι Ελβετοί του Χίτζβελντ πάλεψαν -ακόμα και με 10- αλλά αποδείχθηκαν λίγοι απέναντι στο ταλέντο των Χιλιανών.

Μεγάλο respect στην Εθνική Δανίας (ανέκαθεν συμπαθούσαμε όλους τους Σκανδιναβούς). Μετά την τραγική εικόνα που παρουσίασαν απέναντι στην Ολλανδία, έπαιξαν τίμια και καθαρά και πραγματοποίησαν μια επική ανατροπή κοντρα σε μια ομάδα πολύ γρήγορη, πολύ επιθετική, αλλά ολίγον τι άναρχη και κατα διαστήματα πελαγωμένη. Ο Ετό ήθελε πολύ ένα γκολ σε παγκόσμιο κύπελλο, αλλά δεν κατάφερε να το συνδυάσει με νίκη. Παρόλα αυτά, κότα δεν τον λες με τίποτα. Είχε τσαγανό και τίμησε το περιβραχιόνιο που φορούσε. Λαμπρό διαγράφεται το μέλλον και για τον Ασου-Εκοτό της Τότεναμ και τον Σονγκ της Άρσεναλ. Όσο για τους Δανούς, οι "παλιοσειρές" Γκρόνκιερ, Σόρενσεν, Πόουλσεν, Τόμασον και κυρίως ο Ρόμενταλ αποτελούν τον καλύτερο "φάρο" για τον Μπέντνερ, που αν μη τι άλλο ξέρει να στέλνει τη μπάλα στο πλεχτό. Το ματς με αντίπαλο τους καμικάζι της Ιαπωνίας (που κόντραραν στα ίσα την Ολλανδία παρόλο που ηττήθηκαν) ίσως είναι απ'τα καλύτερα που θα δούμε.

Πορτογάλοι σε αυτούς ρίχνετε 7 ρε? Που κάνουνε προπόνηση σε δημοτικό γυμναστήριο στο  Γιοχάνεσμπουργκ? Α ρε Ελλάδα που θέλετε...