Λες και αν δε το έλεγε το χταπόδι, ο Κεντίρα θα "έτρωγε" τον Xavi...

Θα ήταν άδικο ρε παιδιά. Να περάσει η Γερμανία στον τελικό, πόσο μάλλον να το πάρει κιόλας. Εντάξει καλή ομάδα, έριξε και τις τεσσάρες της εμφατικά, έδειξε οργάνωση, σοβαρότητα και πλάνο στο παιχνίδι. Που είναι η καινοτομία όμως? Πουθενά. Αυτή ήταν πάντα η Γερμανία, καλή ή κακή ομάδα στην 4αδα θα φτάσει κάπως. Και απο εκεί και ύστερα, έδειχνε το μέταλλο της στον ημιτελικό. Εχθές όμως, όπως και το 2006, δεν τα κατάφερε. Και όχι μόνο δεν τα κατάφερε, αλλά σαν να μην προσπάθησε κιόλας. Οι "μεθοδικοί", οι "ανώτεροι" έχασαν εύκολα. Μια φορά έχει πέσει ο Κασίγιας σε 90'. Έυκολη πρόκριση λοιπόν για τους Ίβηρες.

Για να είμαστε και ακριβείς, η Γερμανία, με την Αγγλία αντιμετώπισε ένα ΠΤΩΜΑ (ψυχολογικά, αγωνιστικά, χωρίς διάθεση για διάκριση -όπως είδαμε στις χαλαρές αντιδράσεις των Άγγλων στο ξενοδοχείο μετά τον αποκλεισμό- που είναι και το πιο σημαντικό) βοηθήθηκε και από τον Λαριόντα, και με την Αργεντινή αντιμετώπισε μια ομάδα που είναι και άναρχη και ενθουσιώδης και είχε και τα αστέρια της σε τραγική ημέρα. Με την Αργεντινή κιόλας, προηγήθηκε νωρίς με τυχερό γκολ, και άντε μετά να τους βάλεις γκολ. Είπαμε είναι σοβαρή και ΚΑΛΗ ομάδα, μέχρι εκεί όμως, τίποτα παραπάνω. Και ήρθαμε στα χτεσινά. Πως δηλαδή θα αντιμετώπιζαν ομάδα με κανονικά ακραία μπακ(και όχι Γκουτιέρεζ), άψογα σέντερ μπακ(και όχι Ντεμικέλις και Άπσον), τρομερή κυκλοφορία μπάλας, ψυχολογία παρέας, Βίγια on fire, και τον καλύτερο Μέσο του πλανήτη-Xavi? Απλά δεν θα την αντιμετώπιζαν ρε παιδιά. Το είπε και ο Λεβ "Μας έφτασαν στα όριά μας, είναι οι Πρωταθλητές Κόσμου, είναι πολύ καλύτεροι".

Παρόλα αυτά οι Ισπανοί δεν έκαναν και το καλύτερό τους παιχνίδι για εμένα, έχουν και άλλο να δώσουν. Μην κοιτάτε που κράτησαν άνετα την κατοχή και την πρωτοβουλία, τον Κεντίρα είχαν απέναντι και τον Σβαινστάιγκερ χαμένο (μην ξέροντας ποιόν να πρωτομαρκάρει).

Έχει δωθεί μεγάλη προσοχή στην Ισπανία τα τελευταία χρόνια, στην στήριξη της κοινωνική συνοχής και της Εθνικής συνείδησης στην χώρα. Στο πως να νιώθουν οι Βάσκοι, Καταλανοί και Γαλιθιάνοι ΙΣΠΑΝΟΙ δηλαδή, και αυτό έχει και αντίκτυπο στο ποδόσφαιρο. Μέχρι και λόγια στον Εθνικό Ύμνο τους θέλουν να βάλουν, με μετάφραση στα βάσκικα, καστιγιάνικα, καταλανικά και γαλιθιάνικα. 

Από το 2006 και μετά φαίνεται αυτή η ομάδα να έχει την συνοχή και την χημεία μιας παρέας. Ήρθε και το Euro του 2008 (ΠΑΛΙ με τους Γερμανούς απέναντι), πήραν το τρόπαιο, έφυγε το βάρος από τα πόδια τους και κατάλαβαν πως δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος ώστε να μην αποδεικνύουν και στις Διεθνείς Διοργανώσεις πως είναι οι καλύτεροι.

Ξαναλέμε εδώ, τους έκανε μεγάλο καλό η ήττα από την Ελβετία στην πρεμιέρα, "ξεκαβάλησαν". Λέγανε μερικοί "η Ελλάδα του 2010" για την Ελβετία εκείνη την ημέρα. Εγω θυμάμαι στο ματς με την Γαλλία το 2004,  να μην μας κάνουνε φάση , ενώ οι Ελβετοί τα παραχρειάστηκαν. Ήταν ένα απόγευμα που κοιμήθηκε ο Θεός τελικά.

Κυριακή λοιπόν. Θα έχουμε και καινούριο Πρωταθλητή Κόσμου, σημαντική λεπτομέρεια.

Προβλέψεις? 60-40 υπέρ των Ισπανών, είναι ένα κλικ πιο ψηλά ως ομάδα. Και οι Οράνιε έχουν πολύ ταλέντο φυσικά, αλλά δεν έχουν την ίδια συνοχή, ούτε πολύ καλές μονάδες σε όλες τις θέσεις της 11άδας.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα.

ΥΓ Κορυφαίοι ΠΟΥΓΙΟΛ (που είσαι Ποντόλσκι), Τσάβι, Ράμος, Πικέ, ΘΕΦΙΛΟΠΟΥΛΟΣ.

ΥΓ2 Όλα τα φόντα οι "μικροί" της Γερμανίας να πρωταγωνιστήσουν στο μέλλον.

Μουντιάλ 2010 - Ολλανδία - Ουρουγουάη

Θρίλερ δεν τον λες τον χτεσινό προημιτελικό, αλλά ήταν αναμφισβήτητα ένα από τα 2-3 συναρπαστικότερα ματς της φετινής διοργάνωσης και μας χάρισε και δυο απίστευτες γκολάρες. Το γκολ του Φαν Μπρόνκχορστ είναι μέχρι στιγμής το ομορφότερο απ'όσα έχουμε δει.
Ξεκινώ από την Ουρουγουάη, γιατί απ'την αρχή του τουρνουά κέρδισε τη συμπάθειά μου με το σκληρό και τίμιο παιχνίδι της, με τη συνοχή της, το παρεΐστικο (αλλά όχι χαβαλετζίδικο) κλίμα της, με την ευγενική και αξιοσέβαστη μορφή του προπονητή της και την υποδειγματική εμφάνιση του φυσικού αρχηγού της, του Φορλάν. Ο οποίος μπορεί να μη φόρεσε το περιβραχιόνιο παρά μόνον στον ημιτελικό, αλλά η όλη του παρουσία χαρακτηρίζεται πέρα για πέρα αρχηγική. Ο Εθνικός ύμνος της Ουρουγουάης -ο μεγαλύτερος σε διάρκεια (5 λεπτά) στον κόσμο- ξεκινάει με το στίχο "La patria o la tumba". Η πατρίδα ή ο τάφος... Κι ανεξάρτητα από την ποσότητα και την ποιότητα του ταλέντου των Ουρουγουανών ποδοσφαιριστών, ένα είναι βέβαιο: Θα ματώσουν στο γήπεδο για τη φανέλα. Μια φανέλα που έχει δύο αστεράκια, μην το ξεχνάμε. Μακρινά μεν, αλλά δύο, την ίδια ώρα που πολλά "φαβορί" σε κάθε Μουντιάλ έχουν να επιδείξουν ένα ή και κανένα...
Οι Ουρουγουανοί χτες ήταν φανερό ότι θα περίμεναν την Ολλανδία στο μισό γήπεδο, αφήνοντάς της την κατοχή μπάλας. Φάνηκαν πολύ διαβασμένοι, ιδιαίτερα στο μαρκάρισμα του Ρόμπεν και του Φαν Πέρσι, πράγμα ιδιαίτερα δύσκολο αν αναλογιστούμε ότι έλειπαν Λουγκάνο και Φουτσίλε. Δέχτηκαν νωρίς ένα γκολ από το πουθενά, ή μαλλον από το αριστερό πόδι του Τζιοβάνι Φαν Μπρόνκχορστ. Το πλάνο άλλαξε. Όσοι πίστεψαν -κι εγώ μαζί- ότι η Σελέστε θα συνεχίσει το αμυντικό της παιχνίδι περιμένοντας να φτάσει "κάπως" στην ισοφάριση πέσαμε έξω. Οι ομάδα της Λατινικής Αμερικής αναθάρρησε, έφερε την κατοχή από το 37-63 στο (περίπου) 50-50, πίεσε ψηλά, έπαιξε απ'τα άκρα, έφτιαξε φάσεις και μπορεί να διαμαρτύρεται για ένα οφσάιντ που της σφυρίχτηκε κι ένα πέναλτυ που δεν της σφυρίχτηκε. Οι Ολλανδοί κρατούσαν γερά, αλλά ο Ντιέγκο Φορλάν απέδειξε γιατί είναι απ'τους κορυφαίους επιθετικούς μέσα στο 2010. Όσο κι αν φταίει ο Στεκέλενμπουργκ με την κακή του εκτίμηση, το σουτ του Φορλάν ήταν ασύλληπτο.
Στο δεύτερο ημίχρονο, τα πάντα ήταν ρευστά. Λες και έβλεπες ένα ματς που ξεκινάει στο 0' κι όχι στο 45'. Λες και οι δυο ομάδες δεν είχαν παίξει το πρώτο ημίχρονο. Παρά την αλλαγή -για σαφέστερα πιο επιθετικό προσανατολισμό- του Ντε Ζέου με τον Φαν Ντερ Φάαρτ, είδαμε αρκετά αναγνωριστικό και "σιωπηλό" παιχνίδι, με τους Ολλανδούς να έχουν την κατοχή και την υπομονή και τους Ουρουγουανούς να συνεχίζουν παθιασμένα και να 'προειδοποιούν' πού και πού στην κόντρα. Και κάπως έτσι κυλούσαν τα πράγματα, μέχρι το '70 όταν και ο Σνάιντερ βρήκε τον τρόπο για άλλο ένα ματς (με τη βοήθεια της τύχης και του Φαν Πέρσι) να στείλει τη μπάλα στο πλεχτό. Η φάση δεν μύριζε πολύ γκολ και ο Φαν Πέρσι επηρρεάζει τη φάση αλλά δε φαίνεται ΕΝΤΕΛΩΣ καθαρά αν είναι οφσάιντ ή οχι. Η Ουρουγουάη όφειλε να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας για 2η φορά στον αγώνα (κάτι εξαιρετικά δύσκολο γιατί φάνηκε ότι ήταν ομάδα δομημένη να κρατά κι όχι να κυνηγάει σκορ). Πριν προλάβει όμως να ανοιχτεί κι άλλο, ήρθε το γκολ ταφόπλακα από τον Ρόμπεν για να κλειδώσει τη νίκη των Οράνιε... Η κεφαλιά του είναι παγκόσμιας κλάσης, τόσο από πλευράς στησίματος όσο και εκτέλεσης. Πλέον οι Ουρουγουανοί άφησαν το πάθος να τους οδηγήσει σε ό,τι καλυτερο, αδιαφορώντας για τακτικές και πλάνα. Το πάθος και η θέληση έφεραν τη μείωση του σκορ αλλά μέχρι εκεί. Μετά και την αλλαγή του Φορλάν (και χωρίς τον τιμωρημένο Σουάρεζ), η Σελέστε φάνηκε ότι δεν είχε άλλη αξιόπιστη λύση στην επίθεση.
Οι Ολλανδοί, λοιπόν, μετά από 32 χρόνια είναι και πάλι φιναλίστ σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Μεθοδικά, ήρεμα, αθόρυβα και δίκαια. Η συμβολή του Μάαρβαικ είναι μεγάλη, αλλά επιτρέψτε μου να πω πως η 4άδα απ'τη μέση και μπροστά (Σνάιντερ, Κάουτ, Ρόμπεν, Φαν Πέρσι) είναι ένα μεγάλο δώρο στον Ολλανδό εκλέκτορα από 4 κορυφαίους προπονητές της εποχής μας.
Ο Βενγκέρ έδειξε το δρόμο στον Μάαρβαικ για το πώς να εκμεταλλευτεί τον Φαν Πέρσι στην κορυφή της επίθεσης, ανεξάρτητα αν πετυχαίνει γκολ ή όχι. Ο Μπενίτεζ μετέτρεψε τον Ντιρκ Κάουτ (επιμένω, τον MVP της Ολλανδίας σ'αυτό το ΠΚ) από σέντερ φορ και 2ο επιθετικό σε ένα χαφ-εξτρέμ "σκυλί" που παίζει για την ΟΜΑΔΑ. Ο Μουρίνιο έδωσε αγωνιστική πειθαρχία και ανέδειξε την εκτελεστική δεινότητα του Σνάιντερ. Ο Φαν Γκάαλ έδωσε νέα πνοή στην καριέρα του Ρόμπεν και τον έκανε επιτέλους πρώτο βιολί από κει που κινδύνευε να μείνει χαμένο ταλέντο. Ο Μάαρβαικ είχε στις τάξεις του τον χρήσιμο Φαν Πέρσι της Άρσεναλ, τον μαχητή Κάουτ της Λίβερπουλ, τον παμπόνηρο και αποτελεσματικό Σνάιντερ της Ίντερ και τον ταχύτατο διεμβολιστή Ρόμπεν της Μπάγερν. Παίρνει το μάξιμουμ από αυτούς, χωρίς να αλλοιώνει την ποδοσφαιρική ιδιοσυγκρασία που τους έχτισαν οι δάσκαλοί τους στις ομάδες τους. Το ότι τους έκανε να ξεδιπλώσουν τις αρετές που εμφανίζουν στους συλλόγους τους χωρίς να σκέφτονται τον τρόπο παιχνιδιού τους σε αυτούς, αλλά τον δικό του, συνιστά σπουδαίο κατόρθωμα.
Και κάτι ακόμα. Αυτή η γενιά των Ολλανδών ποδοσφαιριστών -χωρίς να εγκαταλείπει τις παραδοσιακές αξίες του ποδοσφαίρου της- δείχνει απαλλαγμένη από εμμονές του παρελθόντος. Συγκεκριμένα μία εμμονή. Ότι "κάτι μας χρωστάει η Ιστορία". Το '74 και το '78 οι Ολλανδοί αν και καλύτεροι έχασαν δίκαια και στους 2 τελικούς. Τα σημερινά παιδιά -παρά τις εκάστοτε τρέλες τους- είναι σοβαρά και ξέρουν ότι η Ιστορία δεν τους χρωστάει τίποτα κι ότι πρέπει να τη γράψουν μόνοι τους. Έδειξαν ότι μπορούν.
Απ'την άλλη, οι Ουρουγουανοί κέρδισαν τη συμπάθεια του κόσμου, γιατί ξαναεμφάνισαν στο γήπεδο την ξεχασμένη -αλλά όχι λημονησμένη- παληκαριά τους.

Προς ΕΡΤ
1) Εκτιμώ πολύ το Γιάννη Λιαλιάτση. Έχει φοβερή φωνή με ιδιαίτερη χροιά και πολύ καλή άρθρωση. Για ραδιοφωνικός παραγωγός του 2ου προγράμματος όμως, όχι για σπορτσκάστερ...
2) Κάουτ! ΚΆΟΥΤ! Έλεος πια με τον "Κόιτ" και τον "Κούιτ". Κάουτ προφέρεται ο άνθρωπος. Έχω μιλήσει με Ολλανδία εγώ και ξέρω.
3) Λύσσαξε να δείχνει το Πριγκηπικό ζεύγος της Ολλανδίας να πανηγυρίζει ο σκηνοθέτης και εσείς ούτε μια κουβέντα ρε παιδιά?? Δε σας κακίζω, σιγά μην το ξέρατε...

Έλεος ρε παιδιά...έλεος

Μια ο παρουσιααστής της ΝΕΤ που είπε "Μπορεί να το πάρει και η Ουρουγουάη...Θα το δούμε κι αυτό..", μια το γνωστό site που αναφέρει πως οι Ολλανδοί έχουν να παίξουν τελικό από την εποχή του Κρόιφ...Εκτός κι αν με το "Ιπτάμενος Ολλανδός" εννοούν τον Νέεσκενς...

Δηλαδή βασικά πράγματα ρε γαμώτο.

                                     

Cruyff retired from international football in October 1977.
1978 World Cup Final, Netherlands-Argentina 1-3 (a.e.t 1-1)

Μουντιάλ 2010 - Ιστορία...

Γερμανία - Ισπανία









Oλλανδία - Ουρουγουάη

Μουντιάλ 2010 - Προημιτελικοί

Σε επίπεδο ποδοσφαιρικής ποιότητας, οι τέσσερεις προημιτελικοί μπορούν να χαρακτηριστούν απλά καλοί. Σε επίπεδο ανατροπών και σασπένς όμως, νομίζω ξεπεράσανε τις προσδοκίες μας. Οι 3 απ'τους 4 μας κράτησαν "ζεστούς" και σε αγωνία σε όλη τη διάρκειά τους. Και τελικά, από κει που οι Νοτιοαμερικάνοι έδειχναν να είναι καβάλα στ'άλογο, βρέθηκαν με μία εκπρόσωπο στους ημιτελικούς. Και μάλιστα με μια εκπρόσωπο αουτσάιντερ, την Ουρουγουάη. Που ναι μεν έχει δύο αστεράκια στη φανέλα της, αλλά σίγουρα δεν αποτελούσε 'βαρύ χαρτί' της CONMEBOL σε αυτή τη διοργάνωση. Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά.


ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ - ΓΚΑΝΑ

Ήταν το πιο αμφίρροπο από τα 4 ματς. Και πριν ξεκινήσει και κατά τη διάρκειά του. Ήταν ο ορισμός του 50-50 και το χαμε γράψει και σε προηγούμενο ποστ. Δυο ομάδες σχεδόν ίδιες σαν συνολική εικόνα, αλλά με ποδοσφαιριστές τόσο καλούς αλλά και τόσο 'διαφορετικούς' σε ατομικό επίπεδο. Δεν μπορείς να πεις κατηγορηματικά ότι ο Πάντσιλ είναι καλύτερος αμυντικός από τον Λουγκάνο ούτε ο Μάξι Περέιρα από τον Μένσα... Απ'την άλλη, ποιος μπορείς να πεις ότι υπερείχε στα χαφ... Σαρπέι-Αννάν από τη μία, Αρέβαλο-Πέρεζ απ'την άλλη. Και οι αιχμές των δύο 'δόρατων'. Γκιαν και Σουάρεζ... Το ματς κρίθηκε στις λεπτομέρειες, στην τύχη και στο ποδοσφαιρικό DNA των δύο αντιπάλων. Το γκολ του Μουντάρι στα χασομέρια του 1ου ημιχρόνου ήταν κυριολεκτικά από το πουθενά. Ενός ημιχρόνου όπου το 0-0 θα πρεπε μετά το 30' να ήταν "φραγμένο" από τα πρακτορεία στοιχημάτων... Στο 2ο ημίχρονο οι Ουρουγουανοί δε βιάστηκαν να κάνουν το 'ντου'. Ο Φορλάν ήταν σίγουρα πρώτος μεταξύ ίσων για την Ουρουγουάη, αλλά δεν λες ότι ήταν και μια ομάδα μόνος του. Και μεταξύ μας, στο γκολ που έβαλε, όφειλαν να είναι πιο υποψιασμένοι και οι αμυντικοί στο τείχος και ο Κίνγκσον. Οι Γκανέζοι στην παράταση επέδειξαν τρομερή αυτοσυγκράτηση και σοβαρότητα. Ήταν πολύ συγκεντρωμένοι, μετρημένοι, και απαλλαγμένοι από τη διαχρονική 'αφέλεια' των αφρικανικών ομάδων. Πατούσαν καλύτερα από τη σελέστε στο γήπεδο, κάνανε κάποιες φάσεις και φαινόταν ότι μεθοδικά θα φτάνανε στο 2-1. Και ερχόμαστε στη φάση του 120' όπου ο Λουίς Σουάρεζ θα πρέπει για την ενέργειά του να χαρακτηριστεί εθνικός ήρωας... Αφρικανός αμυντικός δε θα σκεφτόταν ποτέ να αποκρούσει με τα χέρια πάνω στη γραμμή. Γι'αυτό και θα το έτρωγε, μαζί με την ψυχρολουσία του 2-1 στο τέλος της παράτασης. Οι Ουρουγουανοί όμως (και γενικά οι νοτιοαμερικάνοι) ποδοσφαιριστές ανήκουν στην πάστα των παικτών της αλάνας, που η ποδοσφαιρική τους παιδεία, ευφυία και 'αλητεία' τους επιτρέπει να κάνουν αυτά που κάνουν. Ο Σουάρεζ κράτησε ζωντανή την ελπίδα για τη σελέστε, να διεκδικήσει ό,τι παραπάνω μπορεί, απ'το να κάτσει να καταπιεί έναν ξαφνικό θάνατο στο 120'. Δικαιώθηκε, μιας και ο Γκιαν έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι. Πλέον, ξέραμε όλοι ποιος θα κερδίσει στα πέναλτυ. Παραδοσιακά οι αφρικανικοί λαοί δεν έχουν θυμό μέσα τους όταν τα πράγματα πάνε στραβά. Πικραίνονται, κι αυτό στον αθλητισμό δε βοηθάει και πολύ. Με την ψυχική διάθεση σχεδόν στα τάρταρα, θα ήταν θαύμα να επικρατήσουν στη ρώσικη ρουλέτα των πέναλτυ. Φαινόταν στο μάτι των Ουρουγουανών ότι μπήκαν να 'καθαρίσουν'. Κι ο Σεμπαστιάν Αμπρέου -που στο μεγαλύτερο μέρος που αγωνίστηκε έπαιζε το ρόλο του 'Λαμπριάκου' για την Ουρουγουάη- για να δικάιώσει, έγραψε τον επίλογο με ένα πέναλτυ ποίημα...


ΒΡΑΖΙΛΙΑ - ΟΛΛΑΝΔΙΑ

Για δεύτερο συνεχόμενο ΠΚ, οι Βραζιλιάνοι σταματάνε στους 8. Για δεύτερη συνεχόμενη φορά από Ευρωπαϊκή ομάδα, για δεύτερη συνεχόμενη φορά με 'κάτω τα χέρια'. Το -πράγματι πανέμορφο σε δημιουργία και εκτέλεση- γκολ του Ρομπίνιο και 2-3 ευκαιρίες για το 2-0 έριξαν στάχτη στα μάτια σε πολλούς, δε στάθηκαν όμως ικανές να κοροϊδέψουν μια ομάδα με αρχή μέση και τέλος. Οι Ολλανδοί απ'την αρχή του τουρνουά παίζουν όσο χρειάζεται για να κερδίσουν. Δεν εντυπωσιάζουν με φρου-φρου κι αρώματα, αλλά είναι συμπαγείς και ξέρουν τι θέλουν μέσα στο γήπεδο, είτε επιβάλλοντας το δικό τους παιχνίδι είτε σπεκουλάροντας τον εκάστοτε αντίπαλο. Με υπομονή και μαγκιά γύρισαν τούμπα το ματς και μάλιστα δεν απειλήθηκαν σχεδόν καθόλου στο τέλος. Η 'ευρωπαϊκή' Βραζιλία είναι μεν πιο σφιχτή, πιο αποτελεσματική, πιο κυνική αλλά αυτή η τρέλα και η φαντασία που τις έχει κοστίσει τόσες και τόσες φορές στα παγκόσμια κύπελλα, αποδείχτηκε απαραίτητη για τέτοιου τύπου ματς... Κι όσοι νομίζετε ότι οι Βραζιλιάνοι είναι "τίμιοι και καθαροί" στα μαρκαρίσματά τους και δεν ανήκουν στις άλλες ποδοσφαιρικές ράτσες της Νότιας Αμερικής που "παίζουν βρώμικα" σίγουρα πέσατε απ΄τα σύννεφα με το μαρκάρισμα του Μέλο. Όσοι έχουν δει όμως το ματς Βραζιλία-Ουγγαρία του '54, το Βραζιλία-Ολλανδία του '74, το Βραζιλία-Αργεντινή του '78 και πολλά πολλά άλλα ξέρουν ότι οι Βραζιλιάνοι όποτε χρειαστεί είναι το ίδιο σκληροί και βρώμικοι (κάποιες φορές χειρότερα) με τους υπόλοιπους λατίνους. Είναι φανερό ότι το "πείραμα" του Ντούνγκα δεν πέτυχε και θα πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι στο μυαλό της σελεσάο ίσως "στριφογυρίζει" από τώρα η κατάκτηση του τροπαίου σε 4 χρόνια σπίτι της. Οι δε Ολλανδοί δεν πετούν στα σύννεφα. Εξάλλου, ακόμα κι αν δεν πάρουν το κύπελλο δεν πρόκειται να πεθάνουν κιόλας. It's a game... nothing more. Respect στον Ρόμπεν γιατί είναι μεγάλος μπαλαδόρος. Respect στον Σνάιντερ γιατί είναι γάτα και πολύ αποτελεσματικός. Αλλά επιτρέψτε μου να θεωρώ MVP της φετινής Ολλανδίας τον Ντιρκ Κάιτ. Τρέχει παντού, πιέζει παντού, μαρκάρει παντού, είναι πάντα μέσα στις φάσεις... Είναι απλά παντού...


ΙΣΠΑΝΙΑ - ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ

Οι Ισπανοί καρδιοχτύπησαν και λίγο έλλειψε να πέσουν ξανά θύμα της κατάρας των προημιτελικών, αλλά τελικά τα κατάφεραν και μετά από 60 χρόνια είναι ξανά στην τετράδα ενός Μουντιάλ. Με το γνωστό passing game, με τις επελάσεις του Ράμος και του Βίγια, με τη σπιρτάδα του Ινιέστα και το εγκεφαλικό παιχνίδι του Τσάβι. Κάτι όμως δεν πήγαινε καλά. Οι σκληροτράχηλοι Παραγουανοί με την υπερτροφική ευψυχία τους έφτασαν μια ανάσα από το όνειρο, αλλά μια φορά ο επόπτης και δύο ο Άγιος Ίκερ τους στέρησαν την ευτυχία ενός γκολ που πιθανότατα θα τους οδηγούσε στην παράταση. Μέσα τους οι Παραγουανοί ήξεραν ότι για μέχρι εκεί είναι, αλλά διεκδίκησαν ό,τι καλύτερο μπορούσαν πέφτοντας πάνω στη μπάλα σαν καμικάζι, τεντώνοντας τα πόδια τους να κόψουν ΚΑΘΕ μπαλιά των Ισπανών χωρίς να υπολογίζουν κούραση και τραυματισμούς. Το απλόχερο χειροκρότημα των φιλάθλων το κέρδισαν με την αξία τους. Η ποδοσφαιρική ανωτερότητα των Ισπανών ήταν φανερό ότι θα δικαιωνόταν έστω και με μια ευκαιρία. Ακόμα και μετά το χαμένο πέναλτυ, οι Φούριας Ρόχας δεν έπεσαν στην παγίδα της 'αυτοθυματοποίησης' που πάντα τους κατέτρεχε στα Μουντιάλ. Κυνήγησαν το ένα και μοναδικό γκολ που θα τους έδινε την πρόκριση. Και όταν στη μία και μοναδική ευκαιρία της Παραγουάης ζορίστηκαν, ο Άγιος Ίκερ φώναξε παρών, ξορκίζοντας Θουμπιθαρέτειους και Αρκονάδιους δαίμονες. Στα καθαρά αγωνιστικά, ο Τόρες συνεχίζει να εκθέτει τον Ντελ Μπόσκε και ίσως ήρθε η ώρα στον επόμενο αγώνα, το "Πέδρο στα πλάγια και Βίγια στην κορυφή" να είναι βασικό σχήμα κι όχι αλλαγή τακτικής. Ο δαιμόνιος Ινιέστα έδειξε για άλλη μια φορά ότι το λέει η ψυχή του στα δύσκολα, ενώ ο Τσάβι συνεχίζει να παραδίδει μαθήματα δωρεάν... Αν οι Ισπανοί είχαν τον Μάρκος Σένα (έστω και στην ηλικία που είναι) θα ήταν το σούπερ φαβορί χωρίς αμφιβολία. Ακόμα όμως έχουν κάποιες αδυναμίες, πιο πολύ στη νοοτροπία τους παρά καθαρά τεχνικές.


ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ - ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Άφησα τελευταίο το μεγάλο ντέρμπι (στα χαρτιά...) Ήμουν σίγουρος ότι οι Γερμανοί θα έκαναν περίπατο κι ότι το σκορ θα ήταν μεγάλο, αλλά δεν τολμούσα να το πω, παρά μόνο στο "στενό οικογενειακό" κύκλο. Και ήμουν σίγουρος γιατί κάποια στιγμή θα έλαμπε η αλήθεια... Θα ξεχωρίζανε οι άντρες από τα 'γατάκια' και οι ομάδες από τα καφενεία. Όχι ότι οι Αργεντίνοι ήταν εντελώς καφενείο, αλλά δεν ήταν και ομάδα, κακά τα ψέμματα. Και αντίθετα με όσα λέγονται τόσο καιρό, δε νομίζω ότι τελικά τα περίμεναν όλα από το Μέσσι. Μάλλον από το Μαραντόνα τα περίμεναν. Τι ακριβώς περίμεναν όμως...? Ότι η προσωπικότητά του, η αύρα του και το άστρο του θα τους οδηγούσε άκοπα στον τελικό και στο τρόπαιο??? Καλό και πλούσιο το ταλέντο, καλό το σόου, αλλά μπάλα είναι και η τακτική, το πλάνο και η οργάνωση. Και η Αργεντινή δεν τα είχε σ'αυτό το Μουντιάλ. Η προσωπικότητα του Ντιέγκο (προσέξτε, όχι το "ΕΓΩ" του. Ο Μαραντόνα υπέπεσε σε πολλά "φάουλ" αλλά -για να μαστε δίκαιοι- δεν έδειξε ίχνος εγωισμού με την κακή έννοια) παραμένει ισχυρή, τόσο ώστε να 'καπελώσει' ακόμα κι ένα πολύ ταλαντούχο σύνολο. Αγκάλιασε τον Μέσσι σαν στοργικός πατέρας, τον υπερασπίστηκε, του έδιωξε το άγχος της ατομικής διάκρισης, αλλά αγωνιστικά, δεν δημιούργησε καμία τακτική, κανένα σύστημα έτσι ώστε ο Λιονέλ να βοηθήσει την ομάδα και να βοηθηθεί απ'αυτήν. Η άποψή μου είναι ότι ο Λεβ μπορεί να μην είναι τεράστιος προπονητής, αλλά είχε τη στοιχειώδη εξυπνάδα να αναθέσει το μαρκάρισμια του Μέσι σε έναν μπαλαδόρο όπως ο Σβαινστάιγκερ, παρά σε ένα οποιοδήποτε "σκυλί". Ο μπαλαδόρος ξέρει τον μπαλαδόρο και αν έχει και τα φυσικά χαρίσματα μπορεί να τον αντιμετωπίσει πολύ πιο έξυπνα απ'ότι ένας καθαρά αμυντικός ποδοσφαιριστής. Στα στημένα και στην κόντρα, η φετινή Γερμανία είχε δείξει απ'την αρχή τα δόντια της, αλλά αυτό ουδόλως φαινόταν να απασχολούσε τους Αργεντίνους. Και η 4άρα ήρθε τόσο απλά αλλά τόσο εκκωφαντικά που δύσκολα καταπίνεται. Ο Νίκός -ο μεγαλύτερος ίσως οπαδός του Γερμανικού κράτους εν γένει στην Ελλάδα- ήταν απόλυτος: "Για να κερδίσεις αυτή τη Γερμανία, θα πρέπει όχι μόνο να χουν φύγει απ'το γήπεδο οι Γερμανοί, αλλά να είναι στα κρεβάτια τους και να κοιμούνται! Το σύνθημα από δω και πέρα είναι ΘΑΝΑΤΟΣ!" Τρομακτικό... αλλά έχει μια δόση αλήθειας. Τιμή και δόξα στον Μίροσλαβ Κλόζε για το τεράστιο κατόρθωμά του να φτάσει τον Γκέρντι Μίλλερ στη 2η θέση των σκόρερ στα Παγκόσμια Κύπελλα. Δεν είναι λίγο...

Γερμανία - Αγγλία 4-1 (Αλέκος+Ηλίας Vol 2)

Το ΜΠΑΚΟΤΕΡΜΑ ήταν KAI εκεί!!! Παρέα με τον Ηλία και τον Αλέκο φυσικά!!! Δέκα λεπτά μαγείας...