Διαδοχολογία

Είναι Αργεντινός, κοντός, "σφαίρα", με απίστευτη ισορροπία και "ξεκίνημα-σταμάτημα-επιτάχυνση" έξω απ΄την ανθρώπινη λογική... Είναι μάγος με τη μπάλα στα πόδια και μπορεί να περάσει μια ομάδα μόνος του, στέλνοντας στον ψυχίατρο τους αντιπάλους και στα ουράνια τους φίλους. Άρα? Είναι ο διάδοχος του Μαραντόνα. Εύκολο συμπέρασμα, απλοϊκό. Μετά και την τελευταία εμφάνιση-όνειρο κόντρα στην Άρσεναλ, ο Λιονέλ Μέσσι ανάγκασε πολλούς δημοσιογράφους (και μη) να γράψουν ξανά για τον "Υιό του Θεού" και διάφορα τέτοια (συμπεριλαμβάνοντας φυσικά και την ομοιότητα του γκολ του Μέσσι με τη Χετάφε και του γκολ του Ντιέγκο με την Αγγλία το '86).
Ας κατεθέσω λοιπόν κι εγώ, ταπεινά, την άποψή μου για το θέμα. Κατ'αρχήν, ο Μαραντόνα δε θα έπρεπε να συζητιέται ΚΑΝ να έχει διάδοχο. Το ίδιο ισχύει και για τον Πελέ, τον Κρόιφ, τον Ζιντάν... Ο Ιησούς και ο Μωάμεθ δεν είχαν διαδόχους. Είχαν μόνο μαθητές και πιστούς. Έτσι λοιπόν και τα ιερά τέρατα του ποδοσφαίρου, δημιούργησαν τις δικές τους σχολές, με τους δικούς τους "μαθητές" και "πιστούς". Έτσι κι ο Μέσσι τώρα, δεν είναι διάδοχος κανενός "προφήτη". Είναι ο ιδρυτής μιας νέας θρησκείας, που θα αποκτήσει τους δικούς της 'απόστολους' και 'μάρτυρες' στις δύσκολες εποχές που έρχονται. Και μετά το Μέσσι θα βγει κάποιος άλλος "Προφήτης" που θα αναγκαστεί να υποστεί τη σύγκριση με το Μέσσι και την διαδοχολογία ... Και τα χρόνια θα περνούν και θα περνούν, μέχρι να φτάσουμε στην εποχή των ποδοσφαιριστών-ρομπότ που θα τα κάνουν όλα τέλεια...
Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε να ιδρύσει μια ποδοσφαιρική θρησκεία ένας Νορβηγός τερματοφύλακας. Ένας αθώος γίγαντας που θα οδηγήσει τη Ρόζεμποργκ στην κατάκτηση του Champions League, και την Εθνική Νορβηγίας στην κατάκτηση του Euro. Θα πάρει μεταγραφή σε μια μεγάλη ομάδα και σαν γνήσιος Σκανδιναβός ερασιτέχνης -εραστής της τέχνης- ποδοσφαιριστής σταματήσει στα 31 του αρνούμενος συμβόλαια δισεκατομμυρίων.
Μπορεί να είναι ένας Γκανέζος σέντερ φορ που θα σκοράρει 70 γκολ το χρόνο και μέσα από το ποδόσφαιρο θα αναδείξει και θα στηλιτεύσει τα προβλήματα της Αφρικής. Θα γίνει το "μαύρο πρόβατο" (όνομα και πράμα) για τους απανταχού μάνατζερ της FIFA και της UEFA και θα βρουν έναν τρόπο να τον εξοντώσουν, αλλά αυτός θα επιβιώσει και θα γίνει το ποδοσφαιρικό είδωλο του Τρίτου Κόσμου.
Μπορεί να είναι κι ένα Ελληνόπουλο, που θα καταφέρει να υπερπηδήσει τα εμπόδια του μίζερου πρωταθλήματός μας και να σταθεί η αφορμή για να αλλάξουν επιτέλους τα πράγματα... (Όνειρα ε?)
Όλα ξεκινούν απ'την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει σε κάτι και πόσο μεγάλη είναι αυτή. Και μέσα στο γενικότερο 'εκφυλισμό' του ποδοσφαίρου (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) τα τελευταία χρόνια, η ανάγκη αυτή είναι μεγάλη...

VISCA BARCA

Ρετρομανείς, παρελθοντολάγνοι και λοιποί «παλιοί» αλλάξανε τα κόζια -που λέει και ο Νικολακόπουλος-… Βραζιλίες του 70, Ολλανδίες του 74, Άγιαξ, Μίλαν, Λίβερπουλ κτλ μετακινήθηκαν μια θέση πιο πίσω στην λίστα με την «καλύτερη ομάδα» όλων των εποχών…

Η Μπαρτσελόνα του Γκουαρντιόλα είναι στην κορυφή και θα είναι για πολύ καιρό ακόμα. Τα επιχειρήματα? Πολλά και αδιάψευστα. Και ξεκινάν από πέρυσι όταν άρχισε αυτήν την τρελή πορεία προς τα 6 τρόπαια. Κατόρθωμα που στο σημερινό ποδόσφαιρο μοιάζει ακατόρθωτο. Και δεν είναι ρε παιδιά μόνο θέμα Μέσσι. Είναι αυτό το αυτόματο που είναι 100% αυτόματο (και όχι αυτοματισμοί και γεωμετρία επί χόρτου και τέτοια που ακούγαμε κατά καιρούς για Άρσεναλ κτλ).

Πόσες φορές σας έχει τύχει να βλέπετε ποδόσφαιρο και μερικές ενέργειες ποδοσφαιριστών να σας φαίνονται λάθος και εσείς με το καθαρό μυαλό σας και από τον καναπέ σας, να βρίσκετε την –όντως- καλύτερη επιλογή? Ε οι παίκτες της Μπαρτσελόνα πέρα από το ότι βρίσκουν την καλύτερη επιλογή πάντα –σύμφωνα με εσάς- , πολλές φορές, στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που έχουν να αναλύσουν καταστάσεις, βρίσκουν (η εφευρίσκουν) μια ακόμη καλύτερη επιλογή. Κάποια στιγμή ο Λαπόρτα θα φώναξε τον Πέπε στο γραφείο του , θα άνοιξε το XBOX με το Pro Evolution Soccer και θα του είπε «Αυτό θέλω να κάνουμε», είναι η μόνη λογική εξήγηση. Και δεν το λέω τόσο για χτες, αλλά για το ματς στο Emirates.

Η φετινή Μπαρτσελόνα όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα επαναλάβει τα περσινά και θα διατηρήσει τα κεκτημένα. Είναι γάτα ο Μουρίνιο και δεν ξεγιελιέται εύκολα. Ούτε εσείς μην ξεγιελιέστε. Μην νομίζετε δηλαδή ότι θα πάει τα ματς σε μικρά σκορ, δεν είναι χαζός. Δεν θα κοιτάξει δηλαδή το 1 μπροστά και το 0 πίσω όπως συνηθίζει. Γιατί το 1 μπροστά είναι πιθανό, αλλά το 0 πίσω απίθανο. Ροντέο δηλαδή, μόνο έτσι έχει ελπίδες. Η περσινή Τσέλσι που το πήγε στο ξύλο και στα «σφιχτά» και αποκλείστηκε στο 92’ (μην ακούω βλακείες για διαιτησίες τώρα με τον μεγαλύτερο θεατρίνο τον μεγάλων ομάδων στην Ευρώπη, τον Ντρογκμπά), είχε την τύχη με το μέρος της στην Βαρκελώνη.

Εκτός από τα κλασσικά –ναι παιχταράς ο Μέσσι λες και δεν το ξέραμε-, χτες χάρηκα και για τους φιλάθλους στο Καμπ Νου. Ξέρετε τι είναι κάθε ΣαββατοΚύριακο να είσαι 99% σίγουρος ότι η ομάδα σου θα νικήσει εύκολα και μάλιστα με σκορ? Κάπου βαριέσαι κιόλας. Χτες όμως στο γκολ του Μπέντνερ, ο κόσμος φοβήθηκε. Άναψαν τα αίματα. Λίγο το σκορ, λίγο η απουσίες των 2 στόπερ, του Ίμπρα και του Ινιέστα δεν ήθελαν και πολύ. Και έτσι πανηγύρισαν με την καρδιά τους τα 4 γκολ της ομάδας και μου άρεσε αυτό.

Κάτι άλλο τώρα. Αναμφισβήτητα ο Βενγκέρ είναι πολύ καλός προπονητής. Αλλά όχι μεγάλος. Είχε τόσες ευκαιρίες να αποδείξει το αντίθετο αλλά δεν το έκανε ποτέ. Ακούμε τόσα χρόνια για αυτοματισμούς, τρίγωνα, εναλλαγές πλευρών και νέα ταλέντα από τις ακαδημίες. Δηλαδή ο Γκουαρντιόλα τι να πει? Και μην μου πείτε ότι είναι οι μεταγραφές οι διαφορά, γιατί δεν είναι. Η διαφορά είναι ότι έχει ενσωματώσει πολύ καλύτερα και κυρίως πολύ πιο γρήγορα και τους έμπειρους και τους νέους. Είδαμε την Άρσεναλ λοιπόν να δέχεται 6 γκολ σε 2 ματς (από τύχη δεν ήταν 8-9) από μια ομάδα που κάνει ότι κι αυτή. Απλά το κάνει πολύ καλύτερα.

Την Κυριακή είναι δύσκολα στην Μαδρίτη. Η απουσία του Αμπιντάλ δυσκολεύει περισσότερο τα πράγματα από την πλευρά του Ρονάλντο. Δεν ξέρουμε αν θα παίξει και ο Ίμπρα ακόμα και η Μαδρίτη είναι σε φόρμα κι αυτή. Δεν λέω είναι γρήγορη και δυνατή ομάδα, αλλά αν και οι δύο ομάδες πιάσουν καλή απόδοση το ματς είναι λίγα με πολλά…

VISCA BARCA

Καλό Πάσχα

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ

To Κύπελλο Πάσχα

Mέρες που είναι, ας θυμηθούμε μια διοργάνωση που δεν υφίσταται πια, αλλά όταν και όσο υπήρχε, συγκέντρωνε το ενδιαφέρον των περισσότερων φιλάθλων. Το πρώτο Κύπελλο Πάσχα διοργανώθηκε από το Π.Ο.Κ. το 1928 με τη συμμετοχή των τριών ομάδων του Π.Ο.Κ. της σερβικής Μπεογκράσκι και της ρουμανικής Βένους Σπάρτα. Συνεχίστηκε με διακοπές ως το 1964. Διεξήχθησαν συνολικά 22 διοργανώσεις, από τις οποίες μία (του 1948) διεκόπη χωρίς να ολοκληρωθεί. Πολυνίκης υπήρξε ο Ολυμπιακός με 10 κατακτήσεις, η Α.Ε.Κ. και ο Παναθηναϊκός το κατέκτησαν από 4 φορές και από μία φορά ο Εθνικός Πειραιώς, η γερμανική ΦΚ Κολονίας και η ρουμανική Προγκρέσουλ Βουκουρεστίου. Από το 1930 μέχρι το 1935 δεν διεξήχθη διότι υπήρχαν υποχρεώσεις των ομάδων του ΠΟΚ για την εθνική κατηγορία, αλλά οι τρεις τους για να διστηρήσουν ζωντανή την διοργάνωση δημιουργούσαν μικτές ομάδες και έπαιζαν την ημέρα του Πάσχα στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Νικητές:

* 1928: Ολυμπιακός
* 1929: Ολυμπιακός
* 1930-1935: Δεν έγινε
* 1936: Ολυμπιακός
* 1937: Εθνικός Πειραιώς
* 1938: Α.Ε.Κ.
* 1939: Δεν έγινε
* 1940: Παναθηναϊκός
* 1941-1943: Δεν έγινε
* 1944: Α.Ε.Κ.
* 1945: Ολυμπιακός
* 1946: Ολυμπιακός
* 1947: Παναθηναϊκός
* 1948: Διεκόπη
* 1949: Ολυμπιακός
* 1950: Δεν έγινε
* 1951: Ολυμπιακός
* 1952: Παναθηναϊκός
* 1953: Ολυμπιακός
* 1954: Παναθηναϊκός
* 1955: Α.Ε.Κ.
* 1956: ΦΚ Κολονία
* 1957: Προγκρέσουλ Βουκουρεστίου
* 1958: Α.Ε.Κ.
* 1959: Ολυμπιακός
* 1960-1963: δεν εγινε
* 1964: Ολυμπιακός

Πηγή: wikipedia

Με νοοτροπία μεγάλης ομάδας και διαιτητική προστασία πρωταθλητή

Ο Σαλπιγγίδης ήταν οριακά σε θέση οφσάιντ στη φάση που ανοίγει το σκορ στο Περιστέρι. Ο Καραγκούνης πέφτει σαν να τον χτύπησε το ρεύμα ενώ παίρνει το πέναλτι με το οποίο ο Σισέ έδιωξε το άγχος. Ο ΠΑΟ πήρε τα σπόρια από τον Κάκκο και τους επόπτες, αλλά ήταν κλάσεις ανώτερος από τον Ατρόμητο και θα μπορούσε να τον έχει διασύρει, ειδικά στο β' ημίχρονο. Η νίκη του ΠΑΟ στο Περιστέρι θύμισε πολλές νίκες του Ολυμπιακού στα χρόνια που αυτός έπαιρνε πρωταθλήματα: ο πρωτοπόρος και βέβαιος πλέον πρωταθλητής είχε λίγο σπρώξιμο από τη διαιτησία αλλά και πολύ καλύτερη ομάδα από τους διώκτες του.

Του Αντώνη Καρπετόπουλου

Κυρίως είχε την πρέπουσα νοοτροπία και σε αυτό πρέπει να δώσουμε πολλά συγχαρητήρια στον Νίκο Νιόπλια: ο ΠΑΟ επί των ημερών του προσπάθησε παντού και πάντα να παίξει ποδόσφαιρο κι αυτή η θέλησή του επιβραβεύτηκε. Αυτή η νοοτροπία (που προ της πολυμετοχικότητας και μετά τα χρόνια του Γιώργου Βαρδινογιάννη είχε χαθεί), σε συνδυασμό με την αντιμετώπιση του ΠΑΟ από τους διαιτητές με τρόπους πολύ καλύτερους από πέρυσι, ήταν ο βασικός λόγος της κατάκτησης του τίτλου. Για τη νοοτροπία υπεύθυνος είναι ο Νιόπλιας, ο οποίος παρουσίασε μια ομάδα που χάρη στη λειτουργία της στην επίθεση, αν μη τι άλλο, αντιδρούσε στα «στραβοπατήματα». Για τη γαλαντόμο αντιμετώπιση από τους διαιτητές, ο πρόεδρος Νίκος Πατέρας: και για τους δύο και τα όσα έκαναν φέτος θα γράψω σχετικά μέσα στην εβδομάδα.

Ο Ολυμπιακός έχω την εντύπωση ότι ολοκλήρωσε τη σεζόν του μία εβδομάδα πριν. Ως κλασική ομάδα στην οποία υπάρχουν ακαθοδήγητοι ποδοσφαιριστές, ο Ολυμπιακός έπαιξε με την Ξάνθη και πάλι βασιζόμενος μόνο σε εμπνεύσεις και προσωπικές ενέργειες. Ο Ολυμπιακός παρατάχθηκε πάλι με μια ελάχιστα λογική σύνθεση (αυτή η μεσαία γραμμή δεν μπορεί να σηκώσει δύο φορ), είχε σε καλή μέρα τον Ντάτολο, αλλά η ομάδα έχασε ένα ημίχρονο μέχρι να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει για να ανοίξει την άμυνα της Ξάνθης, η οποία πήρε την ισοπαλία χάρη σε δύο καταπληκτικές επεμβάσεις του Γκσπούρνινγκ αλλά και χωρίς να ιδρώσει. Η ισοπαλία αυτή διατηρεί ζωντανές τις ελπίδες της ακριτικής ομάδας να φτάσει στη σωτηρία: οι ήττες του Λεβαδειακού και του ΠΑΣ κάνουν τον πόντο της Ξάνθης στο Φάληρο να μοιάζει με τεχνητή αναπνοή. Για να σωθείς, άλλωστε, πρέπει να πάρεις ανέλπιστους βαθμούς κι αυτό το ξέρουν όλοι. Η Ξάνθη πήρε τον δικό της «χρυσό» βαθμό: ο Λεβαδειακός θα τον ψάξει με την ΑΕΚ και ο ΠΑΣ θα πάει στην Κρήτη σε δεκαπέντε μέρες να δώσει ένα αληθινό μπαράζ με τον Εργοτέλη έχοντας την ισοπαλία εις βάρος του!

Ο υποβιβασμός μοιάζει να είναι υπόθεση αυτών των τριών. Ο Ηρακλής σώθηκε οριστικά και είναι να απορείς πώς ο Σάββας Κωφίδης (κυρίως) και ο Ολεγκ Προτάσοφ (αρχικά) δεν κατάλαβαν ότι αρκούσε να φτιάξουν μια άμυνα της προκοπής (όπως έκανε ο Μπουμπένκο) για να δουν τον «Γηραιό» να χτυπάει πεντάδα! Η ΑΕΛ κέρδισε την παραμονή χάρη στις καλές μεταγραφικές επιλογές του Ιανουαρίου: όλοι οι επιθετικοί που αποκτήθηκαν (Μπλάζεκ, Κουζέν, Ζέσους και τελευταίος ο νεαρός Πούρι) πέτυχαν γκολ παραμονής! Ο Εργοτέλης και ο Αστέρας Τρίπολης κρατάνε την κατάσταση στα χέρια τους, χωρίς να είναι εκτός κινδύνου: οι χθεσινές νίκες με Καβάλα και Πανθρακικό ήρθαν την ύστατη ώρα. Η επόμενη αγωνιστική θα είναι καθοριστική: για να το πω απλά, όποιος μεταξύ ΠΑΣ, Ξάνθης και Λεβαδειακού δεν κερδίσει, έπεσε!

Τέλος καταθέτω τον ταπεινό θαυμασμό μου για το γκολ του Σκόκο. Στέρησε από τον Πανιώνιο μια νίκη, αλλά πιστεύω ότι ακόμα κι ο Τσακίρης με τον Παράσχο χειροκρότησαν την εκπληκτική αυτή εκτέλεση φάουλ του χειρότερου (!) χθες παίκτη του γηπέδου.

Το πράσινο παρόν συναντά το ερυθρόλευκο παρελθόν (και το ανάποδο)

Είναι άστοχο να μιλάμε υποθετικά, αλλά όταν αυτό πηγάζει από τη φαντασία και συνάμα της δίνει τροφή, καμιά φορά κάνει καλό. Βάλτε και την απαραίτητη δόση χιούμορ...
Σ'αυτό το αφιέρωμα, προσπαθούμε να "παντρέψουμε" τωρινούς ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού με άσους -και μη- των αιωνίων από το πρόσφατο παρελθόν. Με μια λεπτομέρεια. Τα "δίδυμα" που προκύπτουν, θα προέρχονται απ'τα αντίπαλα στρατόπεδα ο καθένας.


Μέλμπεργκ - Χένρικσεν

Το απόλυτο (Σκανδιναβικό) πακέτο στην άμυνα. Φανταστείτε η δύναμη, το πάθος και το αποτελεσματικό man to man μαρκάρισμα του Σουηδού να συναντούσαν το καθαρό μυαλό, το positioning και την αρχοντιά του Δανού... Ένα λιοντάρι κι ένα κομπιούτερ. Ο ένας θα έκοβε κι ο άλλος θα έραβε στα μετόπισθεν. Ο Όλαφ με τα 'σπαγγάτα' τάκλιν του να χιμάει στον αντίπαλο και ο Ρενέ να καθαρίζει με άνεση. Ο επαγγελματισμός και οι σύνεση των δυο παικτών μαζί με τις παραπάνω αρετές θα αποτελούσαν την τελευταία 'πινελιά'. Εξάλλου η ιστορία το έχει αποδείξει. Όπου Σκανδιναβός = Εγγύηση.


Γεωργάτος - Λέτο

Ποιότητα! Είναι ίσως η καταλληλότερη λέξη για να χαρακτηρίσει μια τέτοια αριστερή πλευρά. Οι επελάσεις και οι θανατηφόρες σέντρες του καραφλού σε συνδυασμό με τα τρεξίματα και τις ντρίμπλες (έστω και τις παραπανίσιες) του Αργεντινού θα μπορούσαν να αποτελέσουν φόβητρο. Βέβαια, πάντα θα υπήρχε ο κίνδυνος ο "Γκεό" να μη γυρίζει πολύ στην άμυνα και ο Λέτο να μπερδεύει τα μπούτια του, αλλά who cares...


Σιμάο - Ζε Ελίας

Για να λέμε την αλήθεια, ίσως και να ήταν κομματάκι δύσκολο να βρεθούν στην ίδια 11δα για πολλούς αγώνες. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά με τόσες κάρτες που θα έπαιρναν (πότε ο ένας, πότε ο άλλος, πότε και οι 2 μαζί) δε θα τους βλέπαμε συχνά μαζί. Όποτε θα συνυπήρχαν όμως, σίγουρα θα συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλον για το πόσες γάμπες, πόσους λαιμούς και πόσους αστραγάλους θα μάζευαν για τη συλλογή τους, την οποία θα επιδείκνυαν με καμάρι στα αποδυτήρια...


Ζιλμπέρτο Σίλβα - Καρεμπέ

Εδώ πια μιλάμε για κέντρο παγκοσμίου κλάσης. Και με γαλόνια Παγκόσμιο Κύπελλο, Euro, Champions League και κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης. Παραστάσεις-εμπειρίες που ελάχιστοι έχουν. Η παρουσία τους και μόνο θα ήταν αρκετή να προκαλέσει δέος. Ο Γάλλος ήταν ένας πραγματικός οδοστρωτήρας στη μεσαία γραμμή, ιδανικός για να ανοίξει τους χώρους έτσι ώστε ο Βραζιλιάνος να κάνει άνετα όπως αυτός ξέρει καλύτερα "παιχνίδι από πίσω".


Μαρέσκα - Μπίσκαν

Όσους πανηγυρισμούς θα προκαλούσε η απόκτησή τους το καλοκαίρι, τόσα μπινελίκια θα είχε το μενού κατά το χειμώνα. Κυπελλούχοι CL και UEFA, κατά τα άλλα, αλλά δεν θα τους εμπιστευόμουν να φυλάνε ούτε το χωράφι μου, όχι μεσαία γραμμή ποδοσφαιρικής ομάδας. Και είναι σχεδόν βέβαιο, ότι παρεούλα, θα κάνανε μεγαλύτερη καταστροφή απ'ο,τι ο καθένας μόνος του. Άλλωστε, για κώνοι προπόνησης παραήταν ακριβοί οι άτιμοι.


Τοροσίδης - Μικάελσεν

Μ'αρέσει αυτό το δίδυμο. Στερείται τεχνικής και φινέτσας, είναι μονοκόμματο και "μπαστουνάτο" (όπως θα έλεγε και ο Ιωαννίδης στο μπάσκετ) αλλά θα συνέθετε μια δεξιά πλευρά ατσάλινη. Γερά σκαριά και οι δυο τους, με τρομερές αντοχές, θα μπορούσαν να ήταν ιδανικοί πλάγιοι και σε ένα 3-5-2 (όχι μαζί φυσικά). Τσαμπουκάδες με την καλή έννοια, ισορροπημένοι αμυντικά-επιθετικά στο παιχνίδι τους, κι αν από σέντρες το "μαγαζί" δε διαθέτει και τις καλύτερες, ε, δε χάθηκε κι ο κόσμος.


Ντάρμπισιρ - Λυμπερόπουλος

Κι αυτό το δίδυμο μου 'κάνει' και μου είχε καρφωθεί χωρίς λόγο στο μυαλό πολύ πριν σκεφτώ να κάνω το αφιέρωμα. Ο Λύμπε ήταν και παραμένει ένας αλτρουιστής επιθετικός, που παίζει άριστα με πλάτη αλλά και με ψηλά το κεφάλι. Και είναι σίγουρο ότι πάντα θα ήξερε πού θα στριφογύριζε ο Άγγλος για να του πετάξει τη μπάλα και να το καρφώσει. Ή ακόμα ακόμα -το πάω μακριά- σουτ του Λυμπερόπουλου από μακριά, απόκρουση του τερματοφύλακα και πετάγεται σαν την κόμπρα ο Ματ για να σκοράρει... θα ήταν συνηθισμένη σκηνή!


Νίνης - Τζιοβάνι

Σαφώς και δεν μπορώ να είμαι κατηγορηματικός, αλλά πείτε μου. Είναι δυνατόν αυτοί να μη βρίσκονταν με κλειστά μάτια με τόση μπάλα που κατέχουν? Ο κόσμος σίγουρα θα αναρρωτιόταν άν μεταξύ Νίνη-μπάλας-Τζιοβάνι υπάρχει κανένα σκοινί... Και φυσικά πλάι στο Βραζιλιάνο, ο Σωτηράκης θα χε μάθει καινούργια κόλπα και θα είχε γίνει το πιο κακομαθημένο παιδί του Ελληνικού ποδοσφαίρου! (κακία???)


Ριβάλντο - Σισέ

Το καλύτερο το φυλάω τελευταίο. Δε θέλω να πω τίποτα. Απλά κλείστε τα μάτια και φανταστείτε...



Υπενθυμίζω ότι βάλαμε σκόπιμα παίκτες του πρόσφατου παρελθόντος γιατί διαφορετικά θα πήγαινε ποοοολύ μακριά η βαλίτσα. Τώρα, αν εσείς θέλετε... Περιμένουμε τις ενστάσεις και τις προτάσεις σας!