Ο ανταγωνισμός κάνει καλό...

Την τελευταία 5ετία, ο Ολυμπιακός έχει καταφέρει να προκριθεί 2 φορές στους 16 του Champions League (2007/8, 2009/10) ενώ άλλη μια φορά έχασε στο τσακ την πρόκριση, έχοντας μαζέψει 10 ολόκληρους βαθμούς (2004/5). Τι κοινό έχουν οι 3 αξιόλογες αυτές παρουσίες στην Ευρώπη? Τον ισχυρό ανταγωνισμό μέσα στο ελληνικό πρωτάθλημα...
Την περίοδο 2004/5 (που από πλευράς αποτελεσμάτων στο Champions League μοιάζει πολύ με τη φετινή), οι Ερυθρόλευκοι με τον Μπάγεβιτς να επιστρέφει στον πάγκο και το Ριβάλντο στην πρώτη χρονιά του, πήραν το πρωτάθλημα την τελευταία αγωνιστική στο Καυταντζόγλειο. Ένα πρωτάθλημα καθόλου εύκολο, μιας και ο ΠΑΟ αλλά και η ανανεωμένη ΑΕΚ του Ντέμη ήταν δυνατοί συνδιεκδικητές του τίτλου, σε μια κούρσα με πολλές ανατροπές. Στην Ευρώπη ο ΟΣΦΠ πήρε 10 βαθμούς και τερμάτισε 3ος στην ισοβαθμία με τη Λίβερπουλ, χάρις στο γκολ του Τζέραρντ, ενω στη συνέχεια στο ΟΥΕΦΑ πέρασε ένα γύρω (με 2 νίκες κόντρα στη Σοσό) προτού αποκλειστεί στη φάση των 16 από τη Νιούκαστλ.
Τις επόμενες 2 σαιζόν, 2005/6 και 2006/7, ο Ολυμπιακός με το Σόλιντ στον πάγκο εξασφάλισε το πρωτάθλημα από πολύ νωρίς -με καθαρές νίκες στα ντέρμπι- και στο τέλος το κατέκτησε με μεγάλες διαφορές κι από τον 2ο κι από τον 3ο. Στο Champions League, η ομάδα που εμφάνισε ο Νορβηγός ήταν λίγη.. Μέτριες εμφανίσεις εκτός έδρας με κάποια καλά Χ (Ρόμα, Σαχτάρ, ήττες στο τέλος από Λυών, Ρεάλ), αλλά συντριβές εντός έδρας (2-4 από Βαλένθια, 1-4 από Λυών, 1-3 από Ρόζενμποργκ).
Η χρονιά 2007/8 ήταν ιδιαίτερη για τους Ερυθρόλευκους. Τα πρώτα διπλά στο Champions League ήταν γεγονός, αποτέλεσμα μιας ομάδας με ψυχή και συνοχή, που ήξερε τι ζητάει μέσα στο γήπεδο. Αλλά και που συναντούσε προβλήματα εντός συνόρων, τόσο γιατί και η ίδια δυσκολευόταν να πάρει αποτελέσματα, όσο και γιατί Παναθηναϊκός και ΑΕΚ (με Πεσέιρο και Φερέρ αντίστοιχα) ακολουθούσαν (ή προπορεύονταν) με μικρή διαφορά. Το πρωτάθλημα το πήρε τελικά ο Ολυμπιακός, αλλά στα χαρτιά...
Η περσινή χρονιά επεφύλασσε στο τέλος άλλο ένα εύκολο, χωρίς αντίπαλο στην ουσία, πρωτάθλημα για τον ΟΣΦΠ. Όχι γιατί ο ίδιος έπαιζε φοβερή μπάλα με διάρκεια, αλλά γιατί οι βασικοί συνδιεκδικητές ήταν έως ανύπαρκτοι... Την ίδια ώρα, η Ευρωπαϊκή πορεία σίγουρα είναι απ' αυτές που θα θέλουν να ξεχάσουν στο λιμάνι. Αποκλεισμός από το Champions League (και μάλιστα από τη μικρή Ανόρθωση) και μετά στο ΟΥΕΦΑ από την ουραγό της Γαλλίας Σεντ Ετιέν.
Και φέτος? Φέτος που ξανά ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος (έστω και μόνο από τον Παναθηναϊκό), ο Ολυμπιακός δείχνει στην Ευρώπη τσαμπουκά, συγκέντρωση, πλάνο. Ξέρει τι ζητάει μέσα στο γήπεδο και πώς να το πάρει. Η κατάκτηση του πρωταθλήματος δε θεωρείται δεδομένη (ακριβώς όπως έγινε και το 2004/5 και το 2007/8) ενώ δε λείπουν και κάποια εις βάρος του σφυρίγματα, που άλλες χρονιές δεν περνούσαν καν απ'το μυαλό κανενός στο λιμάνι. Δείγμα του ότι ο ΟΣΦΠ δεν "παίζει μόνος του" πια στα της διαιτησίας... Αν συνυπολογίσουμε και τους πολλούς τραυματισμούς, τα λάθη της διοίκησης σε θέματα προπονητή (Κετσπάγια) αλλά και μη μεταγραφών, τότε το επίτευγμα για φέτος είναι τεράστιο. Στο λιμάνι νιώθουν (από τον προπονητή και τους παίχτες μέχρι τους οπαδούς) ότι τίποτα δεν θα τους χαριστεί, γι αυτό και καταθέτουν στο Champions League όλα τα θετικά του "ερυθρόλευκου DNA", αφήνοντας παράλληλα στην άκρη τα αρνητικά του, και κυρίως τις προκαταλήψεις του.
Αλλά -επιμένω- ο ισχυρός ανταγωνισμός από πλευράς Παναθηναϊκού (εξωαγωνιστικά κυρίως, γιατί αγωνιστικά... άστο) και το γεγονός ότι δε θεωρείται τίποτα δεδομένο και σίγουρο για τον Ολυμπιακό, είναι ίσως ο κυριότερος παράγοντας -ΚΑΙ- για τη φετινή πολύ καλή πορεία στο Champions League.

Ένα σπάνιο επίτευγμα

Χτες η Bayern ισοπέδωσε τη Juventus. Έπρεπε να φύγει νικήτρια απ'το Τορίνο για να περάσει αυτή αντί των Ιταλών στους 16 και έφυγε θριαμβέυτρια. Αν και βρέθηκε να χάνει με 1-0 νωρίς νωρίς, συνέχισε να "σφυροκοπά" τη Μεγάλη Κυρία, της επιβλήθηκε πλήρως, και μετά το 1-2 οι Ιταλοί φαίνονταν σαν να μην υπήρχαν μέσα στο γήπεδο...
Για τη Bayern ισοφάρισε ο Hans-Jorg Butt, ο τερματοφύλακας. Παράξενο? Όχι. Ασυνήθιστο ναι, παράξενο όχι. Έχουμε δει κι άλλους γκολκίπερς να σκοράρουν (όχι μόνο από την άσπρη βούλα του πέναλτυ, αλλά και με φάουλ). Το σημαντικό της όλης υπόθεσης ήταν ότι το τέρμα που σημείωσε ο Γερμανός τερματοφύλακας ήταν το 3ο του στο Champions League. Και τα 3 γκολ με πέναλτυ. Και τα 3 γκολ απέναντι στη Juventus... Ως τερματοφύλακας του Αμβούργου, της Leverkusen και τώρα της Bayern Μονάχου!




Juventus - HSV Hamburger 1-3 (2000)




Bayer Leverkusen - Juventus 3-1 (2002)




Juventus - Bayern Munich 1-4 (2009)



Δυστυχώς δεν καταφέραμε να βρούμε το γκολ του φορώντας τη φανέλα της Leverkusen, κόντρα στη Μεγάλη κυρία το Μάρτιο του 2002 για τη δεύτερη φάση του Champions League. Μόνο μια φωτογραφία πανηγυρισμών.

Οι γεύσεις συναντούν το ποδόσφαιρο...

Για να δούμε αν ο πιτσιρικάς από τη Νιγηρία αποδειχτεί όνομα και πράμα... Γιατί με τους Αφρικανούς γενικά (πλην του Τουρέ) δεν είδε προκοπή ο Ολυμπιακός. Να θυμηθώ Αμποάγκουε? Να θυμηθώ Οφορίκουε? Να θυμηθώ Νε? Ή μήπως Αμπονσά...?

Σεβασμός

Παρακολουθώ εδώ και πολύ καιρό -περί τα... 2 χρόνια- τα τεκταινόμενα στην ΑΕΚ, διοικητικά και αγωνιστικά. Πολλοί θα βιαστούν να πουν πως σαν Ολυμπιακός με βολεύει να υπάρχει μείον ένας σοβαρός διεκδικητής τίτλου, αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Το σημερινό post είναι post σεβασμού και θαυμασμού στους απλούς φίλους και οπαδούς της ΑΕΚ, που στις δύσκολες μέρες που περνάει ο σύλλογος έχουν επιδείξει μια στάση που -παρ'ολο που δεν μπορώ να την "αποκωδικοποιήσω" πλήρως- τη θαυμάζω.
15 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα και ολοταχώς για 16ο. Πρωταθλήματα χαμένα με διαιτησία (και επί εποχής Βαρδινογιάννη και Κόκκαλη), πρωταθλήματα χαμένα από βλακεία (2002 και 2005), πρωτάθλημα χαμένο στα χαρτιά, 1000-2 διοικητικές αλλαγές, διπλή φυγή και διπλός ερχομός Μπάγεβιτς, Ψωμιάδης, ENIC, Ντέμης, Ένωση 1924... Και μέσα σ'όλα καμιά αξιόλογη ευρωπαϊκή πορεία.
Μου έρχονται στο μυαλό οι καφρίλες των 'επιστημόνων' του ΟΣΦΠ στις αρχές και στα μέσα της δεκαετίας του '90, με αφορμή την τότε διοικητική αναταρραχή και τα 10 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Τότε ήταν αυτοί, που "πήραν την κατάσταση στα χέρια τους" ενάντια σε ένοχους και αθώους, σε ένα παραλήρημα βίας και τραμπουκισμού, που κατάλοιπά του υπάρχουν δυστυχώς και σήμερα στο λιμάνι.
Ύστερα ακολούθησαν οι πράσινοι. Με ένα πρωτάθλημα σε 13 χρόνια. Φαινομενικά πολιτισμένοι και σοβαροί, όπως επιτάσσει το "DNA" τους. Κατά βάθος όμως -ίσως πάλι λόγω DNA- ζηλόφθονοι, χαιρέκακοι, γεμάτοι υφέρποντα φασισμό. Το βλέπεις στις εφημερίδες τους, στα forum τους, στα blog τους...
Και οι ΑΕΚτζήδες? Πώς αντιδρούν τόσο καιρό οι ΑΕΚτζήδες? Πέρα από τις όποιες εμμονές και δαιμονοποιήσεις συγκεκριμένων προσώπων (πχ Μπάγεβιτς, Ντέμης) τώρα είναι που επανέρχεται στο προσκήνιό τους και γίνεται πράξη όσο ποτέ άλλοτε ένα δικό τους 'μότο': "Η ΑΕΚ φίλε, είναι ΙΔΕΑ". Η ιδέα για τις χαμένες πατρίδες ξαναχτίζεται στο χαρακτήρα του σημερινού φίλου της Ένωσης. Ο οποίος μοιάζει σιγά σιγά να αποδέχεται το γεγονός ότι είναι χαμένες... Από ήττα σε ήττα, από χαστούκι σε χαστούκι κι από κοροϊδία σε κοροϊδία. Αλλά δεν πτοείται. Δεν καταφεύγει σε γκρίνιες και κλάψες. Δεν καταφεύγει σε βία και θυμό. Σιωπηρά και με αξιοπρέπεια, περιμένει τη μπόρα να περάσει. Λυπάται για την ΑΕΚ, αλλά δε θέλει να την (και τον) λυπούνται οι άλλοι, ειδικά όταν το κάνουν ειρωνικά και με υποκρισία.
Οι Ολυμπιακοί είμαστε περήφανοι για τους τίτλους μας, οι Παναθηναϊκοί για τις ευρωπαϊκές τους πορείες. Οι ΑΕΚτζήδες είναι περήφανοι γιατί απλά είναι ΑΕΚ... Κι αυτό τους κάνει παράξενους, μυστήριους, ακατανόητους, ίσως λίγο αντιδραστικούς, και πάνω απ'ολα σεβαστούς!

Σεβασμός...

Παρακολουθώ εδώ και πολύ καιρό -περί τα... 2 χρόνια- τα τεκταινόμενα στην ΑΕΚ, διοικητικά και αγωνιστικά. Πολλοί θα βιαστούν να πουν πως σαν Ολυμπιακός με βολεύει να υπάρχει μείον ένας σοβαρός διεκδικητής τίτλου, αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Το σημερινό post είναι post σεβασμού και θαυμασμού στους απλούς φίλους και οπαδούς της ΑΕΚ, που στις δύσκολες μέρες που περνάει ο σύλλογος έχουν επιδείξει μια στάση που -παρ'ολο που δεν μπορώ να την "αποκωδικοποιήσω" πλήρως- τη θαυμάζω.
15 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα και ολοταχώς για 16ο. Πρωταθλήματα χαμένα με διαιτησία (και επί εποχής Βαρδινογιάννη και Κόκκαλη), πρωταθλήματα χαμένα από βλακεία (2002 και 2005), πρωτάθλημα χαμένο στα χαρτιά, 1000-2 διοικητικές αλλαγές, διπλή φυγή και διπλός ερχομός Μπάγεβιτς, Ψωμιάδης, ENIC, Ντέμης, Ένωση 1924... Και μέσα σ'όλα καμιά αξιόλογη ευρωπαϊκή πορεία.
Μου έρχονται στο μυαλό οι καφρίλες των 'επιστημόνων' του ΟΣΦΠ στις αρχές και στα μέσα της δεκαετίας του '90, με αφορμή την τότε διοικητική αναταρραχή και τα 10 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Τότε ήταν αυτοί, που "πήραν την κατάσταση στα χέρια τους" ενάντια σε ένοχους και αθώους, σε ένα παραλήρημα βίας και τραμπουκισμού, που κατάλοιπά του υπάρχουν δυστυχώς και σήμερα στο λιμάνι.
Ύστερα ακολούθησαν οι πράσινοι. Με ένα πρωτάθλημα σε 13 χρόνια. Φαινομενικά πολιτισμένοι και σοβαροί, όπως επιτάσσει το "DNA" τους. Κατά βάθος όμως -ίσως πάλι λόγω DNA- ζηλόφθονοι, χαιρέκακοι, γεμάτοι υφέρποντα φασισμό. Το βλέπεις στις εφημερίδες τους, στα forum τους, στα blog τους...
Και οι ΑΕΚτζήδες? Πώς αντιδρούν τόσο καιρό οι ΑΕΚτζήδες? Πέρα από τις όποιες εμμονές και δαιμονοποιήσεις συγκεκριμένων προσώπων (πχ Μπάγεβιτς, Ντέμης) τώρα είναι που επανέρχεται στο προσκήνιό τους και γίνεται πράξη όσο ποτέ άλλοτε ένα δικό τους 'μότο': "Η ΑΕΚ φίλε, είναι ΙΔΕΑ". Η ιδέα για τις χαμένες πατρίδες ξαναχτίζεται στο χαρακτήρα του σημερινού φίλου της Ένωσης. Ο οποίος μοιάζει σιγά σιγά να αποδέχεται το γεγονός ότι είναι χαμένες... Από ήττα σε ήττα, από χαστούκι σε χαστούκι κι από κοροϊδία σε κοροϊδία. Αλλά δεν πτοείται. Δεν καταφεύγει σε γκρίνιες και κλάψες. Δεν καταφεύγει σε βία και θυμό. Σιωπηρά και με αξιοπρέπεια, περιμένει τη μπόρα να περάσει. Λυπάται για την ΑΕΚ, αλλά δε θέλει να την (και τον) λυπούνται οι άλλοι, ειδικά όταν το κάνουν ειρωνικά και με υποκρισία.
Και είναι πραγματικά άξιο απορίας το 'δέσιμο' των περισσότερων οπαδών της ΑΕΚ με την Εθνική Αργεντινής. Οι Αργεντίνοι στις αδικίες ξεσπούν, θυμώνουν, οργίζονται, επαναστατούν. Στην ΑΕΚ δεν επικρατεί θυμός, αλλά πίκρα... Αλλά είναι πίκρα συνοδευόμενη με περηφάνια και αυτοκριτική.
Οι Ολυμπιακοί είμαστε περήφανοι για τους τίτλους μας, οι Παναθηναϊκοί για τις ευρωπαϊκές τους πορείες. Οι ΑΕΚτζήδες είναι περήφανοι γιατί απλά είναι ΑΕΚ... Κι αυτό τους κάνει παράξενους, μυστήριους, ακατανόητους, ίσως λίγο αντιδραστικούς, και πάνω απ'ολα σεβαστούς!

Ως εδώ και μην παρέκει...

Του Κώστα Βαϊμάκη από την Sportday

Αυτοί που παριστάνουν τους γιατρούς άνευ ειδικότητας και τους ιατροδικαστές άνευ χαρτοφυλακίου και αποφάνθηκαν ότι κανείς δεν πέταξε τίποτα στον Τζόρβα κι ότι τα σημάδια είναι από προηγούμενο αγώνα ή από προηγούμενη ζωή, μήπως είναι αυτοί που είχαν βγάλει τη φωτογραφία του Μαυρογενίδη με το φραπέ στο πρόσωπο, στο απαράδεκτο εκείνο ενσταντανέ από τη Λεωφόρο;

Και μίλαγαν για «καφρίλες», «κλίμα τρομοκρατίας» και «ζούγκλα της Λεωφόρου»; Παίζει ρόλο αν ο Μαυρογενίδης απλώς λερώθηκε από το φραπεδάκι ή αν έπαθε εγκεφαλική βλάβη; Οχι βέβαια. Το να πετάξεις αντικείμενο στον ποδοσφαιριστή, να τον πετύχεις και μετά να καμαρώνεις κιόλας για το καλό σου σημάδι, είναι ένας καλός λόγος να σε μπουζουριάσουν, να σε πάνε στον εισαγγελέα και να μην ξαναμπείς σε γήπεδο στη ζωή σου όχι για να δεις αγώνα, αλλά ούτε για να ποτίσεις το γκαζόν.

Αν έχω καταλάβει καλά, το πρόβλημά μας αυτή τη στιγμή δεν είναι αν πετάχτηκαν πράγματα στον Τζόρβα, αλλά αν χτυπήθηκε από αεροβόλο, από σφεντόνα, από φυσοκάλαμο ή από μπαζούκας. Μιλάμε για την αποθέωση της βλακείας και την επιτομή της ηλιθιότητας, τη στιγμή που τα δεδομένα μας είναι απτά και απλά:

βρέθηκε σουγιάς στο χορτάρι –τον οποίο δεν έφερε ο Τζόρβας για να κόψει τα νύχια του–, έσκασαν κροτίδες δίπλα του, πετάχτηκαν διάφορα αντικείμενα, τα οποία είδαμε όλοι να «στολίζουν» την περιοχή του και τον χώρο δίπλα και πίσω από την εστία του. Υπάρχει καμία αντίρρηση για όλα αυτά; Τα θεωρούμε πταίσματα και ανάξια σχολιασμού, έρευνας και τιμωρίας; Το μοναδικό θέμα που πρέπει να μας απασχολεί είναι αν υπήρξε χρήση αεροβόλου ή όχι; Από πότε δηλαδή οι σουγιάδες και οι κροτίδες έγιναν ασήμαντες λεπτομέρειες;

Απέφευγα αυτές τις μέρες να ασχοληθώ με το ζήτημα, διότι στα άρρωστα μυαλά κάποιων το να φωνάζεις για τα προφανή είναι δείγμα αδυναμίας και άλλοθι για την ήττα. Αλλά βλέποντας εφημερίδες και site να υπονοούν ή να λένε φόρα παρτίδα ότι ο Τζόρβας είπε ψέματα και την επόμενη στιγμή να βγαίνουν οι φωτογραφίες με τα σημάδια στην πλάτη, όσο να 'ναι, σου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι.

Είχε κανένα λόγο ο Τζόρβας να πει ψέματα; Αν ήθελε να κάνει το παιχνίδι ροντέο, θα μπορούσε πολύ εύκολα: είτε όντως τον πέτυχαν βόλια αεροβόλου είτε όχι, θα μπορούσε να ξαπλάρει κάτω, να κάνει τον ψόφιο κοριό, το παιχνίδι να διακοπεί και να συνεχιζόταν είτε ύστερα από μισή ώρα, είτε κατόπιν εκκένωσης της συγκεκριμένης κερκίδας, είτε κάποια άλλη μέρα. Δεν το έκανε όμως.

Αυτό δεν του αφαιρεί το δικαίωμα σε καμία περίπτωση να βγει μετά το τέλος του αγώνα και να δείξει τα σημάδια στο σώμα του, ζητώντας να γίνει κάτι. Οπως, ας πούμε, να βρεθεί αυτός που τον σημάδεψε από κάποιο βίντεο κάποιας κάμερας. Αυτός που χθες και σήμερα και αύριο κόμπαζε, κομπάζει και θα κομπάζει στην παρέα του και θα ανταλλάσσει high five μαζί τους για το αετίσιο μάτι του και το σταθερό του χέρι.

Στη χώρα του «πρέπει κάθε μέρα να αποδεικνύω ότι δεν είμαι ελέφαντας» σε λίγο θα ζητήσουμε να τιμωρείται το θύμα και όχι ο θύτης –αν δεν το έχουμε ζητήσει ήδη. Οχι απαραίτητα επειδή θεωρούμε ότι ο Τζόρβας είπε ψέματα, αλλά επειδή «ρούφηξε δύο γκολάκια και τώρα μας δείχνει τα σημάδια στην πλάτη του». Επειδή τόλμησε να καταγγείλει την καφρίλα. Επειδή φοράει το μισητό χρώμα φανέλας. Επειδή δεν γύρισε και το άλλο πλευρό, να είναι ομοιόμορφα τα σημάδια και συμμετρικά. Διαλέξτε και πάρτε.


Το ΜΠΑΚΟΤΕΡΜΑ συμφωνεί και συμπληρώνει

Ας ελπίσουμε να μη φτάσουμε κάποτε να λέμε:

"Ρε κάφροι δεν ντρέπεστε που πυροβολήσατε με Καλάσνικοφ το Μήτρογλου στο Βοτανικό??"
"Ναι ρε, μιλάτε κι εσείς που στο Καραϊσκάκη πετάξατε χειροβομβίδα στο Νίνη!!"
"Δεν ήταν επιθετική, αμυντική ήταν!"